တဆစ္ဆစ္နဲ႔ ကိုက္ေနတဲ့ ဒဏ္ရာကို လ်စ္လ်ဴရႈျပီး ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ရာက ၾကိဳးစားထလိုက္သည္...ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးမွတ္မိတာ ညက ကြ်န္ေတာ့္ ကို ေဝါေပၚကေန တဲြေခၚလာၾကတာပဲ မွတ္မိေတာ့သည္...ျမွားမွန္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာကိုေတာ့ ပတ္တီးက်က်နန စည္းထားသည္...ေၾသာ္ သမားေတာ္ၾကီး လာျပီးသြားျပီ ထင္သည္...ထိုအခ်ိန္ အခန္းတံခါး လွစ္ခနဲ ပြင့္သြားသံ ၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့...
''...ဟမ္...Kim ၾကင္ယာေတာ္''
''မင္းၾကီး...မင္းၾကီးကို ဂါရဝျပဳပါတယ္...သတိရေတာ္မူျပီလား''
မေျပးရုံတမယ္ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ Kim ၾကင္ယာေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ အနားေရာက္လာသည္...
''ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး ညကေစာင့္ေပးမလို႔ပါပဲ...ဒါေပမဲ့ ခန္းမေဆာင္မွာ ဘယ္ၾကင္ယာေတာ္မွ ညအိပ္ေနခြင့္ မရွိဘူးဆိုတာနဲ႔...''
...ဒါဆို...သူ ညက ငါ့ဒဏ္ရာကို ကုေပးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွိေနခဲ့တာေပါ့...ဒါနဲ႔ Yoochun ေရာ...ဘယ္လိုေနလဲမသိ...
''Yoochun ေရာ...ေနေကာင္းရဲ႕လား''
ကြ်န္ေတာ့္ စကားေၾကာင့္ သူက မ်က္ခံုးေလး တစ္ဖက္ပင့္ရင္း ေမာ့ၾကည့္လာသည္...
''ညီေတာ္လား မင္းၾကီး...သူဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး...စိုးရိမ္ေတာ္မမူပါနဲ႔...''
...ဟူး...ဒါဆို ေတာ္ေသးတာေပါ့...ကြ်န္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္...ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ခုမွ သတိထားမိတာ...Kim ၾကင္ယာေတာ္...သူ႔အျပံဳးက စိတ္ကို ေအးခ်မ္းေစသည္...ကြ်န္ေတာ္ ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဆီမွာ ဒီလိုအျပံဳးမ်ိဳး ေတြ႕ရမယ္လို႔ တစ္ခါမွ ထင္မထားခဲ့မိ...
''မင္းၾကီး သတိရေတာ္မူျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ နန္းတြင္းသူေတြကို ေဆးက်ိဳခိုင္းလိုက္ပါ့မယ္...မင္းၾကီး ႏုိးလာတာနဲ႔ တိုက္ရမယ့္ ေဆးေတြ သမားေတာ္ၾကီးက ေရးေပးသြားတယ္...ျပီးေတာ့...''
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သူ႕လက္ဖဝါးႏုႏုေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ နဖူးကို လာထိၾကည့္ေတာ့ ရင္ခုန္သံပင္ ျမန္ခ်င္လာသလို...အာ...စိတ္ထိန္းစမ္း Yunho မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ...
''ကိုယ္နည္းနည္း ေႏြးေနေသးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး ညကလိုပဲ ေရပတ္တိုက္ေပးမယ္ေနာ္''
...ကြ်န္ေတာ္ ဆံြ႕အစြာနဲ႔ပဲ သူ႔အျပဳအမူေလးတိုင္းကိုသာ လိုက္ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့သည္...
xxxxxxxxxxxxxxxx
''မင္းၾကီး...မိဖုရား Ara, Eunhye နဲ႔ Suri ဝင္ခြင့္ေတာင္းေနပါတယ္''
အျပင္က ေလွ်ာက္တင္သံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ Jaejoong တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိသည္...
''ဝင္ခြင့္ေပးလိုက္ပါ''
မိဖုရားသံုးပါး ဝင္လာသည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္အိုက္လာသည္...ခုနက Jaejoong နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေနတုန္းကလို မေအးခ်မ္းေတာ့သလိုလို...
''မင္းၾကီးကို ဂါရဝျပဳပါတယ္''
''ထိုင္ပါ မိဖုရားတို႔''
...Jaejoong ကေတာ့ မိဖုရားေတြကို ျပံဳးျပျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေရပတ္ဆက္တိုက္ ေပးေနသည္...
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ Eunhye က စကားစလာေတာ့သည္...
''Kim ၾကင္ယာေတာ္က အရင္က အိမ္ေရွ႕စံဆို''
''မွန္ပါတယ္ မိဖုရား''
''အင္း...တရားက်စရာ ေကာင္းတယ္ေနာ္...အိမ္ေရွ႕စံ တစ္ေယာက္က ကိုယ့္နန္းကိုစြန္႔...နန္းက်ဘဝ ေရာက္ျပီး သူမ်ားမင္းၾကီးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေနရတာ...''
''ေၾသာ္...ဒါက ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ မင္းၾကီးရဲ႕ ဘုန္းတန္ခိုးေၾကာင့္လည္း ပါမွာေပါ့ မိဖုရားရဲ႕...ဒါေၾကာင့္ တိုင္းတပါးက လူေတြ မင္းၾကီးကို ေလးစားေၾကာက္ရြံ႕ရတာေပါ့...''
Eun hye စကားကို Ara က ဝင္ေထာက္ခံျပန္သည္...သူတို႔ ဘာသေဘာနဲ႔ ဒါေတြ ေျပာေနၾကလဲ...ကြ်န္ေတာ္ Jaejoong အေပၚ သိပ္အျမင္မၾကည္တာ သိလို႔ ေဘးကေန အားလိုအားရ ဝင္ေျပာေနတာလား...Jaejoong...သူကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲ ေနျပီး မိဖုရားေတြကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္...သူ႔မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ အေရာင္ေျပာင္းသြားသလိုလို...
''ကြ်န္ေတာ္က အဓိကနဲ႔ သာမညကို ခဲြျခားတတ္ပါတယ္ မိဖုရားတို႔''
''ဟင္???''
''ကြ်န္ေတာ္ မင္းၾကီးဆီမွာ ၾကင္ယာေတာ္ ျဖစ္ရတာက သာမညပါ...ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္က ျပည္သူေတြ အထိတ္တလန္႔မေနရဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏုိင္ဖို႔က အဓိကေလ...အားလံုး အဆင္ေျပဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ နန္းစြန္႔ရလည္း ျပႆနာမရွိပါဘူး...''
''ဒီအဓိကနဲ႔ သာမညေလာက္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔လည္း ခဲြျခားတတ္တာေပါ့ ၾကင္ယာေတာ္ရဲ႕''
''ဟုတ္လား...ဒါျဖင့္ ဘာလို႔ မင္းၾကီး သတိရတယ္လို႔ ၾကားၾကားခ်င္း လာဂါရဝျပဳ သတင္းမေမးဘဲ အလွအပေတြ ေက်ာ့ေမာ့ေနေအာင္ ျပင္ဆင္ ပန္းဆံထံုး အျမင့္ၾကီးေတြကို ထံုးျပီးမွ လာၾကတာလဲ...ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးေတာင္ မင္းၾကီးကို ေဆးတိုက္ျပီး ေရပတ္တိုက္ေပးေနျပီ''
''မင္း...မင္း...''
''ကဲ...ကဲ...မိဖုရားတို႔ မင္းၾကီးလည္း သက္ေတာင့္သက္သာ ေနခ်င္ေတာ္မူေရာေပါ့...ကြ်န္မတို႔ ျပန္ၾကရေအာင္''
မိဖုရား Suri ဝင္ဟန္႔ေတာ့မွပဲ ဒီစကားစစ္ထိုးပဲြက ရပ္ေတာ့သည္။
''ေကာင္းျပီေလ...ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမတို႔ကို ခြင့္ျပဳပါဦး မင္းၾကီး''
ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္ေတာ့ မိဖုရားသံုးပါးလံုး ျပန္ထြက္သြားတဲ့အခါ ဆက္ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ခပ္တိုးတိုးရယ္မိေတာ့သည္...Jaejoong က ရယ္သံၾကားေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ လွည့္လာျပီး...
''မင္းၾကီး ေရွ႕မွာ ရိုင္းပ်သလို ျဖစ္သြားရင္ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးကို ခြင့္လြွတ္ပါ...''
ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ျပံဳးရင္း ေခါင္းခါျပလိုက္သည္...
''ရပါတယ္...ၾကင္ယာေတာ္ ေျပာသြားတာ အမွန္ေတြ ခ်ည္းပဲေလ...''
အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲ့ဒီမိဖုရားေတြကို စိတ္ပ်က္မိသည္...တစ္ေန႔နဲ႔တစ္ေန႔ တစ္ေယာက္ အျပစ္ကို တစ္ေယာက္ရွာရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး ေလွ်ာက္တင္ေနတာကိုလည္း စိတ္ကုန္မိသည္...အမတ္ေတြရဲ႕ သမီးေတြမို႔လို႔သာလည္း သူတို႔ကို မိဖုရား ေျမွုာက္ထားရတာ...ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေတြ႕တိုင္းလည္း ေဆးေရာင္စံုမ်က္ႏွာေတြ ဆံပင္အတုေတြသံုးျပီး ထံုးထားတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို ျမင္ရတာ အေမာဆို႔ေစသည္...Kim ၾကင္ယာေတာ္တို႔လို ရုိးရုိးစင္းစင္းေလး...အဲ...ဘာေတြ ေတြးမိေနတာပါလိမ့္...
''ဒါနဲ႔ ၾကင္ယာေတာ္...မင္းကို ကိုယ္ေတာ္က ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ပဲ ေနတတ္တယ္ ထင္ခဲ့တာ...ခုက်ေတာ့ မင္းက ေျပာရဲဆိုရဲ ရွိသားပဲ...''
''ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးက မွန္ရာကို ေထာက္ျပတာပါ မင္းၾကီး...သူတစ္ပါးကိုပဲ အျပစ္လိုက္ရွာတတ္တဲ့သူက စိတ္မွာ အမိုက္အေမွာင္ဖံုးျပီး ကိုယ့္အျပစ္ကိုယ္ကို မျမင္တတ္ေတာ့ဘူး''
...ေၾသာ္ ဒါ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဆံုးမစာပဲ...သူက စာေပေတာ္ေတာ္ လိုက္စားတယ္နဲ႔ တူတယ္...
''လာထိုင္ပါဦး...ဒီနားကို...''
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကုတင္ကို ပုတ္ျပျပီး လာထိုင္ဖို႔ ေျပာေတာ့ မ်က္လံုး အဝိုင္းသားနဲ႔ ၾကည့္ရင္း ကုတင္နားကို မဝံ့မရဲ ေရာက္လာသည္...ခုနက မိဖုရားေတြကို အဆံုးအမတရားျပေနတဲ့ Kim Jaejoong ရုပ္ မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး...
''ခုနက မိဖုရားေတြနဲ႔က် ေသြးေအးတဲ့ မင္းက ကိုယ္ေတာ့္ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္တယ္လား''
''မိဖုရားက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အဆင့္တူ မိဖုရား...မင္းၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အရွင္ပါ...''
သူ႕လက္ေဖြးေဖြးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ဆဲြကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟင္...ခုမွပဲ သတိထားမိေတာ့သည္...ဒဏ္ရာ တစ္ခုျဖစ္ေနပါလား...
''ၾကင္ယာေတာ္...ဒီဒဏ္ရာက ဘာျဖစ္တာလဲ''
''အဲ့ဒါက မေတာ္တဆမႈ ခပ္ေသးေသး တစ္ခုပါ မင္းၾကီး...စိုးရိမ္ေတာ္ မမူပါနဲ႔''
ေျပာရင္း သူ႔လက္ကို အတင္းျပန္ရုတ္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔လက္ကို အလြွတ္မေပး...
''ဒဏ္ရာက သြားရာလိုလို...ကိုယ္ေတာ့္ကို အမွန္အတိုင္း ေလ်ွာက္တင္ပါ ၾကင္ယာေတာ္''
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခပ္မာမာေလသံကို ၾကားျပီး ခဏၾကာမွ သူ႕ဆီက စကားသံ ထြက္လာသည္...
''မင္းၾကီး ညက အဖ်ားၾကီးလို႔ ကေယာင္ကတမ္းျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္လက္ကို ကိုက္လိုက္မိတာပါ...မနာပါဘူး မင္းၾကီး...အဆင္ေျပပါတယ္...''
သူ႕စကားၾကားမွ ရင္ထဲ ဆို႔နင့္သြားသလိုလို...လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္က မင္းက မင္းမွ ဟုတ္ရဲ႕လား Kim Jaejoong...ဘာပဲေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ဆုခ်ီးျမွင့္ရမည္...
''Hong Dae''
ကြ်န္ေတာ့္ အသံၾကားတာနဲ႔အျပင္က ကုန္းကုန္းက အခန္းထဲ ေရာက္လာသည္...
'ရွိပါတယ္ မင္းၾကီး''
''တစ္ေန႔က ထန္ႏုိင္ငံက ပ႑ာဆက္သလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ ယူခဲ့ပါ''
''အမိန္႔ေတာ္ အတိုင္းပါ မင္းၾကီး''
ကုန္းကုန္း ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ရတနာဘူးေလး တစ္ဘူး သူ႕လက္ထဲ ျပန္ပါလာသည္...ကြ်န္ေတာ္ ရတနာဘူးကို ဖြင့္ျပီး အထဲက လက္စြပ္တစ္ကြင္းကို ထုတ္လိုက္သည္...ျပီးေတာ့ Jaejoong လက္ရဲ႕ လက္ခလယ္မွာ ဝတ္ေပးလိုက္သည္...သူကေတာ့ အံ့အားသင့္လြန္းလို႔လား မသိ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္လွည့္ လက္စြပ္ကို တစ္လွည့္ ၾကည့္ေနသည္...
''ဒါကိုယ္ေတာ္ မင္းကို ေပးသနားတာ...ဒီလက္စြပ္က ပုလဲက ရုိးရုိးပုလဲ မဟုတ္ဘူးေနာ္...ညလင္းပုလဲ...မီးအလင္းေရာင္ လံုးဝမရွိတဲ့ ေနရာမွာဆို လင္းတယ္''
Jaejoong ထံက ဘာစကားမွ မၾကားရ...လက္စြပ္က ပုလဲလံုးေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနျပန္သည္...
''ၾကင္ယာေတာ္ မႏွစ္သက္လို႔လား...ဒါဆို ကိုယ္ေတာ္ တျခား လက္ေဆာင္တစ္ခု...''
''မဟုတ္ရပါဘူး မင္းၾကီး...ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳး အလြန္ႏွစ္သက္ပါတယ္...ေက်းဇူးေတာ္ ၾကီးမားလွပါတယ္''
''ဒါဆို မင္းဘာလို႔ ရုတ္တရက္ မင္သက္သြားရတာလဲ''
''ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံဘဝတုန္းက လက္ေဆာင္ေတြ ရဖူးပါတယ္...ဒါေပမဲ့ အဲ့လက္ေဆာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးကို ေပးတာ မဟုတ္ဘူး...အိမ္ေရွ႕စံဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေပးတာေလ...ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ခ်ီးျမွင့္တဲ့ ပထမဆံုး လက္ေဆာင္မို႔လို႔ အံ့အားသင့္သြားလို႔ပါ...''
''ေၾသာ္...ဒါဆို မင္း ငယ္ငယ္တုန္းကေရာ အစ္မေတာ္ေတြ ညီေတာ္ေတြ ဘာေတြက အိမ္ေရွ႕စံဆိုျပီး မေျမွာက္စားၾကဘူးလား...''
Jaejoong က အေဝးတစ္ေနရာကို ခပ္ေတြေတြ လွမ္းၾကည့္ျပီးမွ...
''ကြ်န္ေတာ္က တကယ့္ အိမ္ေရွ႕စံ မဟုတ္ပါဘူး မင္းၾကီး...''
''ဘယ္လို...''
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Wahhh...This chpt is completely from Yunho's POV...ျပီးေတာ့ ဒီ fic ကို November 3 ရက္ေန႔မတိုင္ခင္ အထိ မupdate ေတာ့ဘူး...ဒါ ေနာက္ဆံုး update လို႔ xD အဲ့ဒါ လာေျပာတာ...ေျပးျပီ ဝွစ္...
Votes/Feedbacks plz ^^
