"Happiness"
ဖောင်းကြွစာလုံးများဖြင့် ဝင့်ကြွားစွာချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်ကာ နီရဲနေသော
နှုတ်ခမ်းတစုံလှလှပပလေးတွန့်ကွေးသွားလေသည်...
မဟူရာရောင်တောက်ပနေသော မျက်မှန်က ဖြူဝင်းနေတဲ့မျက်နှာပေါ်မှာထင်ရှားစွာ...
.စူးရဲနေသော
မျက်ဝန်းတွေကို ဖုန်းကွယ်ထားကြလေသည်....
ထူနက်နေသော မျက်ခုံးတွေကိုတော့ မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပေ...
ထိုသူက တဆိုင်လုံးကိုဝေ့ဝဲ ကြည့်နေပီး
နှုတ်ခမ်းတွေမှာတော့ သရော်မော်ကား ပြုံးနေလျက်...
အချိန်ကြာလာသည်ထိ စားပွဲဝိုင်းမှာမထိုင်ပဲ ပါတ်ကြည့်နေသောကြောင့် စားပွဲထိုးလေးတယောက်အနားရောက်လာကာ
"ကျနော် ဘာကူညီပေးရမလဲ ဗျာ"
ခါးညွှတ်ကာ ပြောလာသော စားပွဲထိုးလေးကိုခေါင်းညိတ်ပြပီး မျက်မှန်ကိုဟန်ပါပါချွတ်လိုက်သောအခါ...
"ဟာ"
ဆိုင်ထဲမှ ယောကျာ်း မိန်းမတွေရဲ့
အကြည့်ကသူ့ဆီမှာ စုပြုံသွားကြလေသည်.....
"Managerနဲ့တွေ့ချင်တယ်"
"ဗျာ"
"ကျွတ် ခေါ်ပေးလေ အခု"
တောက်ပနေသော အရှိန်အဝါကြောင့် စားပွဲထိုးလေး ပြန်မမေးရဲပဲ ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်သွားလေသည်...
"ကျနော်က ဒီဆိုင်က မန်နေဂျာပါ ဘာများကူည်ီပေးရမလဲ မသိဘူး"
သူက Cashတခုကိုထုတ်ပေးလိုက်ပီး.......
"Park Chanyeolနဲ့ Room Number610မှာတွေ့ချင်တယ် အခုချက်ချင်းစီစဉ်ပေးပါ"
"ဟို ဒီနေ့ Chanyeolက Sectionမရှိဘူးဗျ"
"သိတယ် သီချင်းဆိုရမှာ မဟုတ်လား သူ့တာဝန်က
မလိုချင်ဘူး မင်းနဲ့မပီးရင် မင်းတို့Bossနဲ့ပြောမယ် သွားခေါ်လိုက် Wu Yi Fanရောက်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်"
"ဗျာ"
အလွန်တရာထိတ်လန့်သွားသော မျက်နှာတွေကြောင့်
