"အင်း"
Chanyeolနိုးလာတော့
်အိစက်ညက်ညောနေသော မွေ့ယာကြီးတခုပေါ်မှာ..
အခန်းကျယ်တခုထဲရောက်နေသည် မှိန်နေသောမီးအလင်းကြောင့် ညမီးလေးသားထွန်းထားပုံရသည်
ဒါ ဘယ်နေရာလဲ...
ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သတိရပီးတဲ့နောက်မှာတော့
အသဲသန်ကုန်းထလ်ိုသည်..
ညမီးလးဟာ တခန်းလုံးကိုတော့ မြင်ရလောက်အောင်လင်းနေခဲ့တာ အမှန်ပဲဖြစ်ပါသည်...
အလောတကြီး ပြေးသွားပီး တံခါးဖွင့်ကြည့်တော့
အပြက်ကသော့ခတ်ထားပုံရသော
တံခါးဟာတုတ်တုတ်မျှမလှုပ်....
မီးခလုတ်ဟုထင်ရသော ခလုတ်တခုကိုနှိပ်လိုက်တော့ တခန်းလုံးလင်းထိန်သွားလေပီ....
ခုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်မှာ.ထမင်းပန်းကန်တွေထည့်ထားသောဗန်းလေး..
"ဖုန်း"
သတိရကာဘောင်းဘီအိတ်ထဲစမ်းကြည့်တော့လဲ
မတွေ့ပေ....
"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း Wu YiFanခင်ဗျားအပြင်မှာရှိတာ သိတယ် ဖွင့်ပေးပါ"
တံခါးကို လက်သီးဆုပ်လေးတွေနှင့်ထုနေသည်မှာ လက်တွေပင်နာလာပီ..
ဖွင့်ပေးမည့်သူမရှိပေ....
ဗိုက်ဆာနေသော်လည်း.စားချင်စိတ်မရှိ..
တနာရီလောက်ထိတံခါးပွင့်မလာ
ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ
Wu YiFanခင်ဗျားကို ကျနော်ဆန့်ကျင်ရလိမ့်မယ်
"ဝုန်း ဒုန်း ခလွမ်း"
"အား!!!!...."
အပြင်မှနားထောင်နေသော.Wu YiFanတယောက် အသံတွေနဲ့အတူ အား ဆိုသောအော်သံကြောင့် ချက်ချင်းတံခါးနားရောက်သွားလေပီ...
အတန်ကြာနားစိုက်ထောင်သော်လည်း မကြားရသဖြင့် စိတ်ပူကာ မခန်းထဲဝင်လာတော့
