Camping Destiny <3 Z.M

Rozdział 8.

W pokoju panuje cisza. Zayn czeka na wyjaśnienia, a ja nie wiem od czego zacząć.
- Melissa... - chłopak podchodzi do mnie i chwyta moją rękę.
Natychmiast ją zabieram, na co on wzdycha.
- Zayn, ja od Ciebie nic nie chce, nie zrozumiesz? - wydusiłam.
- Kobieto, kiedy w końcu zrozumiesz, że nie zamierzam was zostawić!? Odkąd dowiedziałem się, że mam syna , nabrałem nadziei, że może w końcu będziemy razem! - krzyknął.
- Całowałeś się z Sam! W moje urodziny! - teraz to i ja dałam upust swoim emocjom.
- Ale to ona mnie pocałowała, ile razy mam ci to jeszcze tłumaczyć!?
- Zayn, naprawdę nie musisz się wysilać - powiedziałam, gdy trochę ochłonęłam.
Chłopak westchnął i uderzył dłonią w stół. Aż podskoczyłam.
Malik chyba zobaczył, że się przestraszyłam i powiedział:
- Przepraszam.
Nic nie powiedziałam.
Usłyszeliśmy płacz Cola , a ja od razu pobiegłam do jego pokoju, sprawdzając jeszcze godzinę. 23:31 - no to pięknie pomyślałam.
Weszłam do pokoju malucha i od razu wzięłam go na ręce. Moja mama chyba śpi.
- Cii malutki - próbowałam go uspokoić.
Po chwili do pomieszczenia przyszedł Zayn. Popatrzył na moje poczynania i zapytał:
- Mels... Mogę?
Biłam się z myślami. Kurde, w końcu był to jego syn. Podałam mu dziecko, a on przyjął je i zaczął tulić. Patrzyłam na tę scenę ze łzami w oczach. Zayn był szczęśliwy, widziałam to w jego źrenicach. Po 5 minutach Cole już spał. Wróciliśmy do kuchni.
- Wow, jesteś jakimś zaklinaczem dzieci czy co? Nigdy tak szybko nie zasypiał. - zażartowałam.
- Ma się ten talent - wyszczerzył się.
Znów nastała ta znienawidzona przezemnie cisza.
- Przepraszam Mel. Za wszystko. - powiedział Zayn.
Nie wiedziałam co odpowiedzieć.
- Nie mam już nic do Ciebie, Malik. Jednak musisz dać mi trochę czasu. Nie zapomnę tak o tym wszystkim.
- Jest jeszcze jakaś szansa, że będziemy razem? - zapytał.
Nie odpowiedziałam, bo nie wiedziałam.
Mulat potraktował to chyba jako nie i nic nie mówiąc wyszedł z mojego domu, zostawiając mnie pogrążoną we łzach....