Luanna

Michael

De weken vliegen voorbij en inmiddels zijn we alweer drie weken verder, maar nog steeds elke dag beleef ik de ontmoeting met de koning opnieuw. Waarom heeft Luanna het aanbod afgeslagen? Ze kon alles krijgen wat ze maar wilde en toch deed ze het niet. Misschien was wat ze wilde niet daar, maar hier en wilde ze eigenlijk.... Ik maak de zin in mijn hoofd niet eens af. Natuurlijk is Luanna niet verliefd op mij. Waarom zou ze?
Ik schud de gedachtes van me af en ga door met het geld tellen in de kassa.
In de afgelopen weken is er veel verandert. Luanna is inmiddels een pro geworden in het maken van kleding. Ook heeft ze van James leren koken en ook die kunst beheerst ze al aardig. Pascalle is alweer zo'n week af en toe uit haar bed en struint af en toe zo rond in het huis. Ze vertrouwd ons nog niet helemaal, maar dat komt nog wel. Zolang Luanna er maar voor haar is, vindt ze alles prima. Ook ontlopen Luanna en ik elkaar al sinds de avond van de ontmoeting met de koning. Ik weet nog steeds niet precies wat er toen gebeurde, maar de lucht leek haast wel te knetteren van de elektriciteit.
'Michael hoeveel hebben we verdiend vandaag?' Ik schrik op uit mijn eigen gedachten en zie James in de deuropening staan van het atelier. 'Uhm we hebben al, uhm.' Al die tijd heb ik eigenlijk niet het geld geteld, omdat ik zo druk bezig was met het denken aan Luanna. Zwijgend staar ik voor me uit. 'Michael ik heb gemerkt dat je er de laatste tijd niet echt bij bent geweest met je hoofd. Wat is er toch aan de hand?' Met een zucht stop ik het geld terug in de kassa en ga ik op één van de krukjes aan de tafel in het midden van de ruimte zitten. James komt naast me zitten.
'Ik weet het niet James. Dat moment voordat de koning kwam, die avond, had Luanna zich bezeerd aan een stuk glas. Ik liep naar haar toe en bekeek de wond, maar toen ik haar huid aanraakte en haar in haar ogen keek veranderde ineens alles. Het was alsof er niets anders meer bestond, dan alleen wij tweeën. De lucht om ons heen leek te knetteren van de elektriciteit en de wereld om ons heen verdween. Ik had alleen nog maar oog voor haar en vanbinnen kreeg ik zo'n gek gevoel. Ik weet echt niet wat dat was.' Verslagen kijk ik naar James die mij alleen maar aanstaart. 'Je hebt het goed te pakken broertje.' James begint te lachen en ik kijk hem verbaasd aan. 'James waar heb je het over? Wat is er zo grappig aan?' 'Alles is er grappig aan. Je hebt echt geen idee wat er aan de hand is he? Man, je bent verliefd. Je bent verliefd op Luanna.' Lachend schud James zijn hoofd.
Ben ik dan echt verliefd op Luanna? Het verklaart veel, maar alsnog. Zou zij er hetzelfde over denken. 'James, als wat jij zegt waar is, zou Luanna er dan net zo over denken? Zou zij hetzelfde voelen als dat ik voel?' 'Hmm ja dat weet ikniet broertje. Er is maar één manier om daar achter te komen, je moet het haar gewoon vertellen.' Verbijsterd kijk ik James aan. Natuurlijk zou ik het Luanna niet vertellen. Wat denkt hij wel niet? Ik sta net op als ik een deur hoor dichtslaan, gevolgd door een vrouwelijke stem. 'Michael, James we zijn weer thuis!' Verschrikt kijken James en ik elkaar aan. We weten wat dit betekent. Luanna en Pascalle zullen weggestuurd worden en aan hun eigen lot worden overgelaten. Onze ouders hebben namelijk een afschuwelijke hekel aan wezen en hebben ons dat altijd erg duidelijk gemaakt.
James vloekt binnensmonds. 'Michael verstop Luanna en Pascalle, terwijl ik pa en ma afleid.' Snel kom ik in actie en glip ik naar de slaapkamer van Pascalle en Luanna.
Luanna is bezig met Pascalle in te stoppen en schrikt op wanneer ze mij ineens ziet. 'Michael wat....' Ik gebaar naar haar dat ze stil moet zijn en abrupt doet ze haar mond dicht. 'Mijn ouders zijn zojuist thuisgekomen. Jullie moeten hier nu weg zien te komen. Ik weet wel een plek waar jullie tijdelijk kunnen verblijven, maar dan moeten jullie nu met mij meekomen. Luanna pakt Pascalle's hand vast, terwijl zij snel uit het bed komt. Snel en zachtjes lopen ze achter mij aan, de trap af. Ik zie hoe James met mijn ouders praat. Als hij ze nou eens de keuken in kon lokken, dan kan ik snel met Luanna en Pascalle door de deur heen sluipen en ze veilig onder brengen. Ik kijk James aan en knik richting de keuken, hij begrijpt het meteen en verdwijnt met mijn ouders in de keuken. Luanna, Pascalle en ik lopen snel naar de buitendeur en zachtjes draai ik hem van het slot. De deur trek ik open en gauw probeer ik Luanna en Pascalle naar buiten te duwen, maar het is al te laat. Mijn moeder pakt Luanna en Pascalle bij hun armen vast en trekt ze met een ruk naar achteren. 'En wie zijn dit?!' Schreeuwt ze pisnijdig naar ons. 'Mam laat ze los. Ze doen niemand kwaad.' Probeer ik mijn moeder tot zinnen te brengen, maar het heeft geen zin. Ze trekt Luanna en Pascalle met zich mee naar het atelier en smijt ze daar op de grond neer. Met al haar woede begint ze op Luanna en Pascalle in te trappen en krijgt vervolgens bijval van mijn vader die het geweer heeft gepakt. Mijn moeder stopt met schoppen en Luanna en Pascalle gaan rechtop zitten. Doodsbang kijkt Luanna in de loop van het geweer.
'Wie zijn jullie en wat deden jullie hier?!' Vraagt mijn vader dwingend aan ze. 'Ik ben Luanna en dit is mijn zusje Pascalle. Ze is ernstig ziek en....' 'Pa wij hadden ze hier tijdelijk ondergebracht.' Bij het horen van James harde stem draait iedereen zich naar hem om. 'Het is onze schuld. Een paar dagen na jullie vertrek kwamen ze hier aankloppen om hulp en wij hebben ze die hulp gegeven. Het zijn geen slechte mensen en Luanna helpt ons in de winkel, waar en wanneer ze maar kan.' Mijn ouders kijken ons geschokt aan, maar herstellen zich snel. 'Dat kan me geen bal schelen. Het zijn wezen en je weet wat we met wezen doen!' Krijst mijn mieder terwijl ze Luanna en Pascalle aan hun haren achter zich meesleept. 'Nee stop!' Schreeuwt Luanna en ze probeert zich uit alle macht los te wrikken. Mijn moeder neemt Luanna en Pascalle mee naar de ruimte onder de keuken en het luik valt met een klap achter haar dicht.
James en ik proberen erbij te komen, maar worden tegengehouden door onze vader.
Alles wat we voor ze hebben gedaan, is voor niets geweest. Verslagen val ik op de grond en het voelt alsof mijn hart uit mijn borstkas wordt gerukt. Ik weet het nu zeker, ik ben verliefd op Luanna, maar wat heeft het nog voor zin als ik haar toch nooit meer zal zien.