Dedicated to babaengasulangpuso
Nick's POV
Halos dalawang linggo na kaming kasal at kahit anong iwas ko sa kmnaya ay hindi ko parin maialis sa sarili ko na sulyapan at iadmire ang bawat galaw niya na humuhugot saakin papunta sa kanya.
At habang nasa tarbaho ako at umaasikaso ng mga papeles at pinipilit na alisin siya sa isipan ko ay sa huli ay napupunta parin ako sa punto kung saan tumatawag ako sa bahay kung saan nalalaman kong tumutulong at inaasikaso niya ang mga gawain at kailangan doon na strangely nagbibigay ngiti saaking mga labi.
Pero nang pinagpasyahan ko na kilalanin siya ay agad akong natahimik nang makita ko siya dahil sa tuwing nagsusulyapan ko siya, habang nakikita ko siya na hinihintay ako tuwing matutulog kami at habang kayakap ko siya at tinitignan ang maamo niyang mukha ay nakita ko ang natural niyang ganda.
Pero ngayong pababa siya ng sa hagdan ay bigla nanamang bumilis ang tibok ng puso ko at ang planong pagusapan ang mga mahahalagang bagaytulad ng ginawa ko nang una ko siyang kausapin matapos ang kasal namin na sa pagkakaalala ko ay hindi naman talaga isang matignong paguusap ng magasawa dahil ang halos sinabi ko lang ay mere warnings, do's and don't that make me feel more of a father or master than a husband which my mom would kill me about.
Sh*t my mom! hindi ko pala nasabi sa mga magulang ko na kasal na ako. But blame them for giving me a deadline to get married. But that's another topic for later.
--->>---<<--->>---<<
Pagpasok ko sa opisina ay nakikita ko na ang pagkabigla at pagtataka ng mukha ng mga empleyado ko sa kung bakit may ngiti na namamalagi sa aking mga labi. Dahil hindi ko maikakaila na strikto ako pagdating sa larangan ng tarbaho pero nang matandaan ko ang mukha ni Alisson kaninang umaga at kung paano ko nakita ang reaksyon na ginagawa niya sa tuwing magkalapit ang mga mukha namin o kaya naman sa tuwing tatawagin ko siyang 'honey'.
At sa pasulyap-sulyap niya saakin habang nasa lamesa na sa tingin niya ay hindi ko pinapansin dahil sa totoo lang ay napapansin ko lahat ng maliliit na bagay tungkol sa kanya.
Pero nang nagtext si Jake ng wala pang isang oras ang nakakalipas mula ng nakaalis sila a nawala ang ngiti sa aking mga labi ko dahil sa nakita ko.
'Boss... we have a situation...'
Sinubukan kong tawagan, nagsend ng sandamakmak na mga messages pero wala siyang ni-isang sinagot at makalipas ang halos magdadalawang oras na pagmumuni-muni sa kung ano ang nangyari na nagcause saakin para hindi makapag focus dahi ang itinatak ko sa isipan ko nang hindi siya sumagot ay nagumpisa na ang klase niya at kasama niya soi Jake dahil 1. Alam ko ang schedule niya, that much is obvious at 2. alam kong hindi ganun na oblivious si Jake sa mundo kahit minsan ay ganun nga siya pero alam niya ang extent ng misyon at parteng ibinigay ko siya kanya. At isa yon sa dahilan kung bakit ko siya naging right hand man ko although sometimes I'm rethinking my decision.
At nang tumawag ulit siya ay nawala na ang almost happy demeanor ko dahil I am obvously not a patient man... at times that is.
"What the h*ll is the situation Alvarez?!?"
"Uhhh... boss, nandito si Giax..." Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang narinig ko kung sino ang unang pinadala na assasin para kay Alisson or more specifically for me, pero through Alisson they'll get through me at pareho naming alam yon
"Get her on the phone NOW!!!" mga ilang sandali at pagtatalo nilang dalawa ni Jake ang narinig ko bago ko pa siya narinig mula sa kabilang linya pero nakahinga ako ng maluwag nang hindi ko namamalayan.
"Hello?" Pero nang marinig ko ang tinig niya ng klarong klaro ay naalala ko nanaman ang panaganib na nagbabadya sa paligid niya .
"Alisson come home now!" As usual my anger gets the best of me at napataas nanaman ang boses ko pero ng sinubukan pa niyang magdahilan na isang subject palang ang napasukan niya. Yeah... the one with the person who's just trying to kill you. Who knows kung sino pa ang nandoon para manman siya. And with that thought I stood my ground at sinabing umuwi na siya which thank the heavens dahil honesly ineexpect ko na aangal siya pero either way she's going home dahil it;s for her own safety not mine. Hers.
BINABASA MO ANG
Mafia Boss' Wife
RomanceHappy on the outside but sad on the inside, yan ang sabi nila which is ang life motto ni Alisson Santiago. Pero sa kaso niya ay hindi lang lungkot ang nasa saloobin niya kundi sakit sa pagpapasakit sa kanya, at pangungulila sa kanyang mga magulang...
