Living Lies

Chapter 17

Chapter 17

Sayang

MARYEL

Helping another people instead of saving myself could be an achievement for me. Hindi ko alam kung anong sunod na mangyayari sa akin. Hindi ako umabot para makapasok sa mansion but that doesn't mean ay hindi na ako makakasurvive. I can do things on my own. Siguro tuwang tuwa na sila ngayon dahil wala ako sa mansion. Wala nang atribida sa kanila. Magagawa na nila ang kagustuhan nila.

I entered the woods, nagpalipas ako ng gabi sa itaas ng puno. That helps a lot dahil hindi naman iyon naaabot ng halimaw na iyon kaya siguro kahit magtagal pa ako dito ay susukuan na lang ako no'n.

We lose Kage at sana iyon na ang huli sa lahat. I can't take to see people dying. My attitude maybe rude pero hindi ko naman hahayaan na may mamatay na lang. If I can help people, then it's my will to do it.

The sound of birds flying around the woods woke me up. Napansin ko rin naman agad na wala na ang halimaw sa ibaba kaya naman dali dali akong bumaba ng puno. Naisip kong bumalik na nang mansion pero agad din naman akong nag-alinlangan dahil hindi rin naman ako makakapasok dahil sarado iyon at hindi rin naman nila magagawan ng paraan iyon para mabuksan.

Habang naglalakad ako sa gitna ng kagubatan ay napansin ko naman ang usok na nanggagaling sa itaas. Agad ko naman iyong sinundan hanggat sa narating ko kung saan iyon nagmumula. May nagsiga dito. Nagpalinga linga naman ako sa paligid dahil mukhang hindi ako nag-iisa dito.

"Sino nandiyan?" sigaw ko.

Pinakiramdaman ko naman ang paligid pero katahimikan lamang ang bumungad sa akin. Lumapit naman ako sa siga ng mga dahon doon. Hindi nga ako nag-iisa dito. Mayamaya lamang ay may humablot sa akin, kanyang nilagay ang braso sa aking leeg dahilan para hindi ako makakilos. May itinutok din siyang matulis sa aking leeg.

"Anong ginagawa mo dito, Maryel?"

"E-Earle?"

"Sagutin mo ako." Aniya.

Napalunok pa ako ng laway bago magsalita, "hindi ako nakaabot sa pagpasok sa mansion kaya nandito ako ngayon sa labas! Earle, buti buhay ka."

"Pinapanood ko kayo kahapon, anong ginagawa niyo?" tanong nito.

"Ipapaliwanag ko, Earle ..." aniko. "Hayaan mo akong mag-kwento, kumalma ka na."

Dahan dahan naman niyang inalis ang braso sa leeg ko. Nakahinga naman ako ng maayos. Umupo naman ako ng maayos at hinarap ko siya. Kinuwento ko naman sa kanya lahat ng nangyari, hindi rin naman siya makapaniwala sa sinabi ko. Naisip niyang pinaglalaruan lang daw talaga kami. Na may kumokontrol sa lahat ng bagay na gagawin namin. Na lahat ng ito ay nilagay para pahirapan kami. Kung gano'n nga, ibigsabihin nito wala talaga kaming kawala?

"Ikaw, bakit hanggang ngayon nandito ka pa rin?" tanong ko naman sa kanya.

Umiling naman ito, pinaglaruan niya 'yong siga ng mga dahon gamit ang isang stick. "Sinubukan ko ng gawin 'yon, nag-isip ako ng paraan para makaalis dito pero wala."

"Anong wala?"

Napakibit balikat naman ito, "wala nang chance para makaalis sa lugar na ito."

Naguluhan naman ako sa sinabi niya, hindi ko makuha.

"Maryel, isa lang ang ibigsabihin nito. Mamamatay tayo lahat, iyon naman siguro ang dahilan nila kung bakit nila tayo nilagay dito."