Random

Fight the truth

Ik sta op mijn yogamat. Ik strek mijn ledematen. Waarom heb ik zoveel spierpijn? Ik weet het niet. Gisteren ging ik maar een kwartiertje oefenen en had ik daarna zoveel spierpijn dat ik bijna niet kon bewegen of ik viel om van de pijn. Dat is toch te bizar? Het is dat mijn moeder het wil, anders had ik nu op kickboksen gezeten. Ik ben er één keer stiekem naartoe gegaan, en de trainer daar zei dat ik heel goed was. Maar toen ik thuiskwam, heb ik een uitbrander gekregen van hier tot Tokio. Ik mocht niet meer naar vrienden, kreeg huisarrest, en het scheelde weinig of ze had mijn bloednodige zakgeld nog ingehouden. Dus moet ik een 'vredelievende' jongen worden die later in de bloemen gaat net als zijn moeder. Nee dus hè. Dacht het niet.

Ik grom. Waarom willen die rot oefeningen nooit lukken?! Ik strek mijn been nog een keer en zak op de grond. Meteen schiet er een pijnlijke steek door mijn bovenbenen. Ik dwing mezelf om zo te blijven zitten. De pijn ebt langzaam weg. Ik zit nu letterlijk bovenop mijn kruis. Ik buig nog verder voorover. Mijn kruis zit beklemd en mijn benen zitten raar. Ik buig terug. Beter, zo. Nu dit vijfentwintig keer gaan doen dan heb ik de oefeningen weer gehad.

Voorover

Achterover

Voorover

Enzovoort.

Nat van het zweet sta ik op. Ik stap meteen op en voel de spierpijn alweer opkomen. Volgens mij ben ik allergisch voor yoga ofzo. Ik vind het totaal niet ontspannend, en mijn moeder doet het alsof het een peulenschilletje is! Ik zucht eens diep en trek de yoga shorts uit. Ik stap meteen onder de douche.

Na een verfrissende douche beurt trek ik een blauwe spijkerbroek met gaten aan, een wit shirt en een vest erboven die rood is. Ik stamp naar beneden en zie mijn moeder al meteen zitten op de stoel. Ze doet haar make-up en kijkt me verrast aan. 'Ilias! Je moet nog meer oefeningen doen!' zegt, eerder roept, ze boos. 'Nee', zeg ik. Haar gezichtsuitdrukking verandert. Ze kijkt eerst verrast en dan boos. 'Je moet een kampioen worden, geen zoutzak!' zegt ze. 'Nee, doet u dat maar, ik kap ermee. Ik ga op boksen en judo. Daar heb jij niks tegenin te brengen', zeg ik. Het verwondert me dat ik zoveel durf te zeggen. Maar ik ben er helemaal klaar mee. Ik ben twintig, dus mag ik zelf bepalen wat ik doe. 'Jij gaat niks! Je zorgt voor je arme moeder en niks anders!' Tranen staan in haar ogen. Ik weet dat ze het faket, om medelijden te krijgen. Van mij krijgt ze het niet. Niet meer. 'Ik ga nu mijn eigen gang. Ik ben twintig, ik bepaal zelf wat ik wil', zeg ik zelfverzekerd. Ze zakt ineen. Dat faket ze ook. Maar toch kan ik dat niet aanzien. Ik pak haar onder de oksels en knieën en leg haar op de bank. Meteen trek ik mijn handen weg. Haar hand grijpt in het niets. Ik stap achteruit. Mijn moeder heeft blonde, korte haren en donkerblauwe ogen. Ze heeft een gezicht dat altijd helemaal onder de makeup zit. Ik snap nog steeds niet waarom ze dat doet. Ik heb er al eens eerder naar gevraagd, maar ze negeert me of geeft een kort antwoord.

Fight the truth.

Dat is wat ik moet doen. Vechten  om achter de waarheid te komen. Dan lijkt het me goed om me aan te melden voor de judo-en-boksschool. Ik trek mijn jas aan en daaronder doe ik mijn zwart met witte Nikes. Op naar de sportschool.

Als ik bij de sportschool ben aangekomen ga ik naar binnen en op zoek naar de trainer. Ik vind hem een kwartier later. Hij zit te praten met een soort van bodybuilder. Ik ga erachter staan. 'Hallo', zegt de bodybuilder tegen mij met een diepe stem. 'Hallo', zeg ik terug. De trainer draait zich om en zijn ogen worden groot. 'Ilias! Ben je hier in het geheim? Ilias the badboy!' zegt hij. 'Nee, ik wil me hier aanmelden', zeg ik droog. 'Geweldig! Kom mee', zegt hij en loopt weg van de bodybuilder. Die trekt zijn wenkbrauwen een eind omhoog. Ik geef hem een stralende glimlach en loop dan snel achter de trainer aan.

'Ilias, jij bent hartstikke goed hierin. Mag het eindelijk van je moeder?' vraagt hij. 'Nee, maar ik haat yoga en ik ben er klaar mee', zeg ik. 'Ah, mooi dan dat je voor jezelf bent opgekomen. Hier zijn een aantal formulieren- hij drukt me wat formulieren in mijn handen- die je mag invullen. Je kunt nu al een oefeningles volgen als je wilt en als je het niet bevalt mag je altijd nog 'nee' zeggen', zegt hij. Hij is nu werkelijk een toonbeeld van enthousiasme. Ik kijk op het blad en dan zie ik meteen het bedrag per maand. 50 dollar! 'Waarom is het zo duur?' vraag ik en wijs op het bedrag. 'Wij trainen topsporters, en we zijn niet voor niets de beste sportschool van het land', zegt hij. 'Oké, mijn moeder betaalt het wel', zeg ik. Er vormt een brede grijns op zijn lippen. 'Ik mag jou!' zegt hij en geeft me een klap op mijn schouder die nogal pijn doet. 'Wilt u dat alstublieft niet meer doen, anders zeg ik nee', zeg ik lachend. 'Daar moet jij op het einde van de training tegen kunnen, jongen', zegt hij grijnzend. 'Dan mag ik nu alvast gaan oefenen', zeg ik. 'Dat gaan wij nu doen, kom maar meteen mee'. Hij loopt me voor naar de trainingszalen. 'Mag ik u..' 'Je moet me Karst noemen, en je zeggen', onderbreekt Karst me. 'Oké', zeg ik.

Karst geeft een luide schreeuw. Meteen is het stil en wordt er door iedereen naar ons gekeken. 'Jongens, dit is Ilias. Hij is nieuw en we gaan hem even wat leren. Wat wil je, Ilias?' vraagt hij. 'Judo en boksen', zeg ik. 'Nou, je hebt anders niet zo veel spieren', zegt een opgeblazen man. 'Dat zullen we nog weleens zien', zeg ik en loop naar hem toe. Hij kijkt me minachtend aan. 'Denk je nou echt dat je gaat winnen? Alleen jongens die ooit yogalessen hebben gevolgd, kunnen mij verslaan. Maar yoga is gay', zegt hij. 'Ik kan je verslaan en ik ben niet gay', zeg ik. Hij kijkt verbaasd. 'Hoezo heb jij yogalessen gevolgd? Daar ben jij absoluut niet het type voor'. Ik heb geen zin om uit te leggen dat het van me moeder moet. Gelukkig onderbreekt Karst ons. 'Geen theekransje hè. Vechten met die handel! Maar wel een beetje voorzichtig hè, hij moet nog langer mee dan vandaag'. Ik kijk om mr heen om te kijken waar de bokshandschoenen liggen. 'Waar liggen de bokshandschoenen?' vraag ik. 'Kom maar mee', zegt Karst en ik loop achter hem aan. We komen bij een grote kast, vol met alle soorten en maten handschoenen. Ik pak er één paar uit die goed om mijn handen passen. Ik heb slanke vingers, ze zijn erg pezig. Maar er zitten ook sterke spieren in, die je niet echt ziet van de buitenkant.

Ik stap bij de 'bodybuilder' de ring in. 'Hoe heet je?' vraag ik. 'Rens', zegt hij. 'Ik heet Ilias, en ik ga je verbazen', zeg ik. 'Dat zullen we nog wel eens zien', zegt hij.

'Drrrie... Tweee.... Eeeeen... Fight!' roept Karst met een bulderstem. Rens komt op me af en speelt een beetje met zijn vuisten. Nep attacks. Dan stuif ik naar voren, en geef hem een daverende klap op zijn hartstreek. Meteen hapt hij naar adem. Mijn linkse volgt in zijn nek. Ik hoor iets kraken, wat niet gezond klinkt. 'Stop', hoor ik Karst naast me zeggen. Ik draai me om en zie hem bezorgd naar Rens kijken. Rens kijkt naar mij. 'Je bent beter dan ik had verwacht', zegt hij, een beetje happend naar adem.

'Ik wil me inschrijven', zeg ik tegen Karst.

Ik ga naar huis. De formulieren heb ik bij me. Ik ga mama maar eens goed ondervragen.

Ik tref mama op de bank aan. Ze is een boek aan het lezen. Ze kijkt op als ik kuch. 'Hoi, Ilias', zegt ze. 'Ik wilde u wat vragen', zeg ik. Ze kijkt vragend naar me op.

'Waarom wilde u altijd dat ik aan yoga deed?' vraag ik.

'We zaten in de geldproblemen, en vroeger vond je het heel leuk. We dachten dat je ook een kampioen zou worden'. Het antwoord kwam sneller dan verwacht.

'Wie is 'we'?' vraag ik.

'Je vader en ik', zegt ze.

'Waarom bleef u me dwingen, zonder dat ik het wilde?' vraag ik.

'Ik dacht dat je het weer leuk zou gaan vinden. Het was een ware nachtmerrie voor mij om te zien dat je boksen en judo veel leuker vond', zegt ze.
Het blijft even stil.

'Maar ik kan ook toch.. misschien in.. eh'. 'Zeg maar', moedigt moeder me aan. 'Ik kan toch in judo-en bokskampioen proberen te worden?' zeg ik. 'Ja', zegt moeder twijfelend. 'Ik weet niet hoe andere mensen erop gaan reageren als ze ineens een judokampioen zien', zegt ze. 'Volgens mij is dat alleen maar positief! Dat wij ook iets anders goed kunnen dan alleen maar yoga!' 'Daar heb je een punt', zegt ze blij. We geven elkaar een knuffel.

Later is Ilias judokampioen geworden, boksen was hij wel goed in, maar haalde hij toch niet de top.

Een nieuw verhaal! Eindelijk. Ik heb hier pittig lang aan geschreven. De inspiratie kwam een klein beetje op toen ik me verveelde in een tussenuur op school. Doei! Ciao! Joe joe!

1600 woorden