Ένα σώμα Μια φωνή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28

Έχουν περάσει ήδη τρεις μέρες και ακόμα τίποτα. Κάθε μέρα πάω στο νοσοκομείο και μένω μαζί του. Την δουλειά στη Θεσσαλονίκη την ακύρωσα. Επέστρεψα Αθήνα στην παλιά μου ζωή. Με τη σχολή δεν είχα πρόβλημα να την επαναφέρω αλλά στο σπίτι είχα. Όμως εκεί με βοήθησε η μάνα μου βρίσκοντας μια άλλη κοπέλα για να πάει.

Τώρα είμαι μόνη μου στο νοσοκομείο και κάθομαι πλάι του κρατώντας το χέρι του σφιχτά. Οι γονείς του είναι στη δουλειά και έρχονται μόνο τα απογεύματα.

Με πονάει πολύ που δεν βλέπω τα μάτια του. Μου λείπει. Χωρίς να το καταλάβω δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλα μου. Έσκυψα πάνω του και ακούμπησα το μέτωπο μου στο χέρι του.

Φ- Σε παρακαλώ αγάπη μου ξύπνα. Δεν αντέχω άλλο μακρυά σου. Σεχω ανάγκη. Είσαι όλη μου η ζωή , δεν μπορώ να την φανταστώ χωρίς εσένα.

Δεν μπόρεσα να συνεχίσω ξέσπασα δυνατά σε κλάματα και προσπαθούσα να βρω την ανάσα μου. Ξαφνικά ένιωσα το χέρι του κάτω από το μέτωπο μου να κουνιέται. Πετάχτηκα όρθια και είδα ανοιχτά τα μάτια του. Αμέσως έπεσα στην αγκαλιά του. Ένιωθα ευτυχισμένη.

Φ- Ευχαριστώ , Ευχαριστώ αγάπη μου που ξύπνησες.

Βγήκα γρήγορα από το δωμάτιο και πήγα να φωνάξω κάποιον γιατρό.

Γ- Σας παρακαλώ κυρία μου περιμένετε έξω.

Εγνεψα καταφατικά και πήγα να πάρω τηλέφωνο τους γονείς του. Μετά από 20 λεπτά είχαν έρθει και περιμέναμε όλοι μαζί τον γιατρό.

Μπ- Καλησπέρα γιατρε, πως είναι?

Γ- Όλα καλά, μην αγχώνεστε. Δεν υπάρχει κάποια βλάβη στο κεφάλι του. Σε 5 λεπτά μπορείτε να περάσετε και να τον δείτε. Αα και αν οι εξετάσεις που κάνουμε αύριο είναι καλές σε δύο μέρες μπορεί και να φύγει.

Μπ- Σας ευχαριστούμε πολύ.

Μετά από 5 λεπτά πήγαμε στο δωμάτιο του. Πρώτα μπήκαν οι γονείς του και εγώ έμεινα στην πόρτα να τους κοιτάω με δάκρυα στα μάτια. Η κυρία Γεωργία είχε πέσει πάνω του και τον αγκάλιαζε τόσο σφιχτά. Τότε ένιωσα για μια ακόμα φορά πως είναι η αληθινή αγάπη.

Μ- Αμάν βρε αγόρι μου όταν σου είπα τρέχα τρέχα να την προλάβεις δεν εννοούσα πάνε να σκοτωθεις και με το αμάξι