Project Escape

10. De vreemdeling

De deur gaat open en....
er komt een redelijk jong meisje met korte bruine haren en groene ogen binnen lopen, ik schat haar leeftijd rond de 10 jaar.

"Hoi" zegt ze verlegen.

Hallo, hoe heet jij? Vraag ik met een glimlach.

"Lizzy" zegt het verlegen meisje.

Oke Lizzy, mijn naam is Melissa leuk je te ontmoeten.
Ik heb je nog niet eerder gezien, wanneer ben je hier aangekomen?

"Zo'n weekje geleden denk ik"

Oh, oke. Heb je ook al andere mensen ontmoet? Anders moet ik je misschien even voorstellen aan Alex. Hij is een jongen van mijn leeftijd, die ook op deze afdeling ligt.

"Uh, dat lijkt me wel leuk denk ik."

Oke, kom mee!

We lopen samen naar de gameroom en zien Alex al geconcentreerd op het scherm kijken en ondertussen op verschillende knoppen van zijn controller drukken. Net op het moment dat we samen de ruimte binnen lopen staat er in het rood op het scherm: Game Over. En we horen Alex zachtjes vloeken. Als ik mijn keel schraap draait Alex zich zeer snel om en schrikt als hij mij en Lizzie ziet.

Hij herstelt zich snel en komt overeind om het voor hem onbekende meisje te ontmoeten.

Als ze tegenover elkaar staan schudden ze elkeer de hand, Alex zegt:'Hallo, ik ben Alex en wie ben jij?'

'Hallo, ik ben Lizzie.' Zegt Lizzie alweer verlegen en ze krijgt rode blosjes op haar wangen.

'Lizzie, Hoor ik Alex vragen, wil je een spel uitzoeken en meedoen?'

'Graag' Zegt ze met een glimlach.

Ze zoekt een spelletje uit en ik zie dat het een puzzelgame is.

Alex kijkt mij hulpeloos aan als hij een puzzel van het niveau Expert voor zich krijgt. Ik kijk met hem mee en kijk net zo hulpeloos naar hem terug, hij ziet mijn blik en moet lachen. Maar het lachen vergaat hem heel snel als hij ziet dat Lizzie, de puzzel moeiteloos oplost.
We kijken elkaar heel erg verbaasd aan en als Liz, zo mag ik haar noemen, ons raar aankijkt en weer terug naar het scherm kijkt vraagt ze:'Heb ik iets fout gedaan?'

'Nee, we zijn alleen een beetje verbaasd' Zeg ik en ik probeer mijn stem zo neutraal mogelijk te houden, wat niet erg lukt want volgens mij hoor je de bewondering er doorheen.

'Waarover zijn jullie verbaasd?'
Vraagt ze zo zacht dat ik het bijna niet hoorde.

'Nou, uhh... dat je die puzzel zo snel oploste en dat het leek alsof het geen enkele moeite koste.' Zegt Alex stamelend.

'Het koste me ook geen enkele moeite want ik had na een minuut al bedacht wat het antwoord was, toen was jij alleen heel raar aan het kijken naar Melissa.'

'Ik, ik, ik-ke... terwijl hij dit zei begon hij te blozen en wendde zijn blik af.
Ik voel mijn wangen ook warmer worden en mijn hartslag versnellen op datzelfde moment en richt mijn focus ook ergens anders op, de wijzer van de klok die tegen de wand aan hing en verschoof was ineens reuze interessant. Daarna ging ik op het getik letten en hierdoor werd ik langzaam weer wat rustiger en vertraagde mijn hartslag ook weer naar het normale tempo.

Liz keek van Alex naar mij en weer terug, dit ging een halve minuut zo door en toen begon ze hard te lachen.
'Jullie hartslag ging net zo snel omhoog dat het leek alsof jullie samen een steile helling op aan het fietsen waren.'

Op het moment dat Liz deze zin had gezegt en er weer een stilte dreigde te onstaan hoorden we een pijnlijk geluid in onze oren dat leek op een alarm en een dreunen in de maat die veroorzaakt worden door de tientallen van voeten die de hoek om komen rennen.

We horen een commandant zeggen: 'De Noord - Oostelijke vleugel .....ontsnapt....geweld toegestaan....over...begrepen.
4-1-5 jongens'

Iedereen kijkt geschrokken naar elkaar en dat wat ik hardop zeg zullen de anderen zeker gedacht hebben:'Wat zou er gebeurt zijn?'

Op dat moment zien we nog een groep van bewakers langsrennen en kijken we enthousiast naar de kant van de gang waar de bewakers heen rennen om te zien waar ze heen gaan en wat er aan de hand is.

Dan horen we opeens een paar voetstappen en zien we dat een jongen voorzichtig om de hoek kijkt, Liz zwaait naar hem en roept:'kom er gezellig bij!'

Hij komt naar ons toe en als ik zou moeten gokken dan schatte ik zijn leeftijd rond de 20 jaar.
'Hoi, zegt hij als hij dichterbij komt. 'Mag ik bij jullie komen zitten?'
Hij kijkt naar mij en Alex en ziet onze wantrouwerige gezichten.
'Dan leg ik jullie uit waarom het alarm afging.'
Met deze uitspraak maakt hij mij wel nieuwsgierig en als hij dat ziet verteld hij trots:'Ik ben ontsnapt dankzij mijn kracht.'

Ik keek hem geschrokken aan en zeg: 'Hoe kan ik je helpen?'