Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 5

Mijn vader neemt mij mee naar een afgesloten kamer ver van het feest vandaan. Zijn blik ziet er uit alsof hij elk moment kan ontploffen en om heel eerlijk te zijn begin ik nu bang te worden. Nog nooit heb ik mijn vader op die manier gezien, hij was echter altijd goedlachs.

"Yori, ik dacht dat we afgesproken hadden dat je niet naar buiten zou gaan!" Ik slik wanneer mijn vader begint uit te vliegen. "Ja maar vader, prins Vidor kwam vriendelijk naar mij toe en..." Ik slik  bij de reactie van mijn vader. "VRIENDELIJK!? WAT JULLIE DAAR DEDEN WAS WEL WAT ANDERS DAN ALLEEN VRIENDELIJK! JIJ BENT EEN PRINS EN HIJ OOK! EEN PRINS KUST IN GODSNAAM GEEN ANDERE PRINS!" Hij schreeuwt nu tegen mij en de tranen springen in mijn ogen. Een prins kan heus wel een andere prins kussen. Ze kunnen heus wel verliefd op elkaar worden. Normale burgers kunnen en mogen dat, dan kunnen prinsen dat ook. "Maar vader...."

"NEE! DIT IS ONGEHOORD! IK HOOP DAT NIEMAND JULLIE GEZIEN HEEFT WANT ANDERS ZAL HET DOORVERTELT WORDEN NAAR KONINKRIJKEN OVER HEEL DE WERELD EN ZAL ER NOOIT EEN MOOIE PRINSES ZIJN DIE MET JE WILT TROUWEN!" Mijn vader schreeuwt nu zo hard dat mijn oren er van pijn doen. Ik wil hier weg. Ondanks mijn emotieloze blik laat ik toch een paar tranen over mijn wangen rollen.

"Maakt mij niet uit, ik trouw toch veel liever met een prins." Nadat gezegd te hebben, krijg ik een harde mep in mijn gezicht. Nog nooit eerder heeft mijn vader mij geslagen. Het doet pijn en ik laat meer tranen rollen. "Heb jij ooit als eens twee koningen zien regeren samen? Het is altijd al een koning en een koningin geweest. Het werkt niet op een andere manier." De stem van mijn vader klinkt nu wat rustiger maar ik durf hem niet meer te antwoorden, in plaats daarvan snik ik hevig.

"Ga alsjeblieft nu gewoon naar je kamer, Yori. Dat is waarschijnlijk gewoon het beste." De koning draait zich om en loopt vervolgens naar de deur toe. Hij opent die en verdwijnt een paar tellen later, zonder verder nog iets gezegd te hebben, uit mijn zicht. Ik laat mij langzaam op de grond zakken om nog harder te huilen.

Het leven is niet eerlijk. Ik wil niet trouwens met een vrouw! Ik wil niet mijn hele leven lang verspillen met iemand die ik niet leuk vind! Ik kan toch ook niks aan doen dat jongens nu eenmaal leuker zijn! De tranen stromen er uit en ik laat ze allemaal gaan. Pas een hele poos later weet ik mijzelf weer te vermannen en sta ik op om naar mijn kamer te gaan. Het is gewoon niet eerlijk!

Eenmaal in mijn kamer loop ik naar het balkon. Ik ben grotendeels gestopt met huilen maar hier en daar rollen er soms nog wat tranen over mijn wangen. Diep vanbinnen wil ik weer terug bij Vidor zijn. Ik was veel gelukkiger daar. Daar kon ik tenminste mijn emoties tonen. Nu zit ik godverdomme te huilen terwijl ik met een serieuze blik voor mij uit kan staren. Wat is er mis met mij?!

Ik leun met beide handen over het balkon en kijk naar beneden. Naar het stukje gras waar Vidor en ik gelegen hebben. Waar we gepraat en gekust hebben. Waar ik me even heel gelukkig voelde en dacht dat nu wel alles eerlijk was. Hoelang zou het geleden zijn dat mijn vader tussen ons kwam. Een kwartier, twintig minuten? Mijn prachtige prins zit er niet meer, Vidor is vast terug naar het feest gegaan. Zou hij nu met andere prinsen praten?

Het voelt alsof en steek van pijn mijn hart doorboort. Hoe zou de prins over mij denken? Was ik niks meer dan gewoon voor zijn vermaak geweest? Ik zucht en laat de laatste paar tranen over mijn wangen rollen. Ik staar voor mij uit, een hele tijd lang, tot ik plots iets onder mij hoor. Het lijkt wel alsof iemand stenen tegen de muren gooit.

Wie zou dat doen en waarom? Ik leun nog verder over het balkon om nu recht naar beneden te kijken. Er staat inderdaad iemand met stenen te gooien. En die persoon is.... Vidor!

"O lieve Yori! Is alles goed met u?" schreeuwt hij zodra hij merkt dat ik kijk. Alweer komt mijn tintelend gevoel van daarstrak naar boven. "Vidor!" schreeuw ik terug en mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap. "O Yori, het spijt me zo dat uw vader ons gezien heeft. Ik had nooit gedacht dat hij zo kwaad zou kunnen zijn!" Hij gaat met één knie op de grond zitten en kijkt omhoog naar mij. Zijn oogverblindende glimlach goed te zien op zijn gezicht.

"Ook een sorry van mij, lieve Vidor! Mijn vader is gewoon.... Ik ben de kroonprins van dit koninkrijk weet u, en mijn vader is er op gehamerd dat ik met een schone prinses zal trouwen! Alleen wil ik dat niet, ziet u, ik voel me meer aangesproken tot jongens! Tot u om heel eerlijk te zijn!"  schreeuw ik weer terug en hoor de prins lachen. "Trouw dan met mij, Yori! Ik zou ook niets liever willen dan met een prins zoals u trouwen!" Ik voel mijn hartje sneller kloppen bij deze woorden. Kon ik maar met hem trouwen. Ik wil het zo verdomd graag!

"Kon het maar, Vidor! Dan zou ik u geheel mijn hart geven!" Een enkele traan rolt weer over mijn wang en ik kijk hem na hoe hij helemaal naar beneden valt, totdat hij de grond vlak voor Vidors voeten raakt. "U zou ook geheel de mijne krijgen, mijn liefste Yori! En u zal die ook krijgen, heb geduld! Al moeten we eeuwig wachten, u zal mijn hart krijgen en u zal mijn liefde voelen! Al is dat het laatste wat ik doe!"

A/N: wow, heftige schit en plotse stop. xD Lol