Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 9

A/N: Ik schrijf dit op Word omdat Wattpad vreemd doet en nee, ik heb dit hoofdstuk weer niet nagelezen dus sorry voor de crappy-ness.

"Dus hoe bent u begonnen met het praten tegen mijn zoon?" Zodra we in de troonzaal aangekomen zijn begint mijn vader met Vidor te ondervragen. "Omdat ik pas in de koninklijke familie ben opgevangen, namelijk doordat men erachter is gekomen dat ik de zoon ben van onze koning, moest ik van mijn vader proberen contacten te leggen met andere prinsen en prinsessen. Ook al weet ik dat ik uitgehuwelijkt zal worden, een goede kennis van de andere koninkrijken vond mijn vader noodzakelijk. Zo zou ik meer volwassen en slimmer overkomen dan dat ik was opgevoed."

Vidor ontwijkt zowat mijn vaders vraag en ik merk dat mijn vader zich daardoor geërgerd voelt. "Ja, ik had mijn zoon ook gezegd over het communiceren met andere prinsen en prinsessen, maar niet dit alles heeft er totaal niks mee te maken. Ik vraag u waarom u mijn zoon had aangesproken." Ik sta naast mijn vader, die op de troon zit, en kijkt met een verveelde blik naar mijn geliefde Vidor, die maar geknield tegenover mijn vader op de grond moet zitten.

"Waarom ik uw zoon heb aangesproken. Om heel eerlijk te zijn, uwe hoogheid, omdat ik uw zoon zeer aantrekkelijk vindt." Er verschijnt een grijns op Vidors' gezicht en ik moet moeite doen om niet in lachen uit te barsten. Wat een lieverd is hij toch. Hij doet mijn hartje sneller slaan. Mijn vader kijkt Vidor echter met een woeste blik aan.

"Dus uw bedoeling was om mijn zoon zoals u te maken, vallend op mensen van hetzelfde geslacht?" De woede is zelfs te horen in de koning zijn stem en al snel vergaat mij het gevoel van lachen. Als mijn vader kwaad wordt, is dit niet goed. "Nee, dat niet. Ik had nog niets een durven dromen dat hij mijn gevoelens zou delen. Ik wilde gewoon met hem praten om hem te leren kennen, en misschien ook stiekem te kunnen genieten van zijn aantrekkelijkheid. Maar nee, ik wilde hem niet veranderen. Hij was blijkbaar als zo en daar ben ik zo dankbaar voor." Vidor buigt en kijkt daarna naar mij. Ik buig terug en werp hem een handkusje toe. Mijn vader schraapt zijn keel.

"Goed, maar heeft mijn zoon uw niet gewaarschuwd dat hij eigenlijk niet buiten mag gaan?" Vidor schudt met zijn hoofd en zegt: "Hij heeft het mij wel verteld, maar ik wilde hem de wereld laten zien. Het is zo oneerlijk om hem hier in zijn kasteel op te sluiten, ook al kan hij zijn gevoelens niet uiten. Ik wilde hem een gunst doen en onder mijn toezicht tenminste zijn eigen tuin te tonen. Kon ik mij voorstellen wat daarna gebeurde zo belangrijk en zo geweldig was." Vidor buigt weeral maar mijn vader is nog steeds niet content.

"U heeft mijn zoon laten lachen, nietwaar? En nu, door zijn 'gevoelens' voor u, denkt hij ook andere emoties te voelen." Vidor knikt deze keer maar zegt verder niks. Ik besluit dan maar om zelf eens iets te zeggen. "Vader, mijn 'gevoelens' voor Vidor zijn oprecht. Sinds ik hem op die speciale avond ontmoet heb, voel ik echt mijn eigen emoties. Ik heb hem nodig, mocht ik in de toekomst nog steeds diezelfde emoties kunnen uiten." Ik verlaat mijn plaats naast te troon. In plaats daarvan ga ik nu naast Vidor staan.

"Doe niet zo gek, Yori. Je hebt geen andere man nodig om zelf je emoties te voelen. Je hebt ze gewoon toevallig op dat moment gekregen. Ik zie geen enkel verband tussen prins Vidor en jouw gevoelens!" Mijn vader staat nijdig op van zijn troon en loopt naar mij toe. Hij blijft vlak voor mij staan, zijn neus net niet de mijne rakend.

Er borrelt zich een vreemd gevoel in mijn maag, iets wat zou moeten lijken op woede, en laat het mij overnemen. "HOE KAN U DAT NU WETEN? U WEET NIET WAT IK DENK? U WEET NIET WAT IK VOEL? DENKT U NU ECHT DAT IK ZONDER ENIGE REDEN ZOMAAR DEZE GEVOELENS KAN TONEN?! PRINS VIDOR ZORGT HIER NAMELIJK VOOR! HIJ LAAT MIJ GOED VOELEN, HIJ LAAT MIJ LIEFDE EN VREUGDE VOELEN! U WILT GEWOON NIET GELOVEN DAT IK HOMO BEN! U SCHAAMT ZICH OVER MIJ! MAAR U ZAL HET TOCH MOETEN ACCEPTEREN!" Ik reageer het allemaal op mijn vader af. Ik voel mij opgelucht wanneer ik klaar ben, maar al snel voel ik spijt omdat ik tegen de koning heb geschreeuwd en hem heb tegengesproken. Ik zet een stap naar achter en buig mijn hoofd. "Het spijt mij", zeg ik snel en keer mij naar Vidor toe. Ik grijp zijn hand vast en probeer daarna zo snel mogelijk de troonzaal te verlaten. Mijn vader roept mij na, deze keer op een meer geschrokken en bezorgdere toon, maar ik negeer hem. Ik wil hem even niet meer zien, even niet meer spreken.

Ik weet dat zodra Vidor terug gaat, ik verboden zal worden om hem ooit nog te zien. Ik moet dus nu genieten van zijn aanwezigheid, voordat het voorbij is. Vandaar dat ik mij nu ook in zijn armen wil liggen en al de rest van de wereld wil vergeten. Dus dat doe ik ook, ik neem hem mee naar mijn kamer, om daar met hem onze laatste dagen, uren, minuten door te brengen. Weg van de vreselijke realiteit die mij maar al te snel weer zal ontmoeten....

A/N: Waar komt deze (waarschijnlijk slecht neergeschreven) inspiratie plots vandaan? Daarnet heb ik ook al in een draft geschreven voor engelenbloed (die nu meer dan 1200 woorden heeft!!) en nu hier in dit boek, WoW. I am shook.