Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 4

Prins Vidor en ik liggen een hele poos op de grond naar de sterren te kijken. Ondertussen vertellen we hier en daar soms iets over ons zelf en hij legt me zelfs uit over hoe je sterrenbeelden kon zien. Wij is werkelijke de knapste en slimste prins die ik ooit ontmoet heb. Zijn betoverde stem zorgt er ook alleen maar voor dat ik steeds meer van hem wil horen, ik wil hem voor altijd horen praten. Als dat alleen maar kon...

"Weet u, mijn allerliefste Yori. Mocht ik u niet ontmoet hebben, zou ik gezegd hebben dat de sterren de allermooiste waren dat ik ooit gezien had, mocht iemand mij vragen wat het aller mooiste op heel de wereld was." Alweer slingert Vidor een compliment mijn kant op en ik kan niks anders doen dan hem aankijken en diep vanbinnen smelten voor hem. "Dit compliment is tot nu toe de mooiste die ik van u gekregen heb, Prins Vidor. Ik voel me erg geliefd door u." Hij lacht eventjes en kijkt dan van de sterrenhemel naar mij. "U wordt ook zeer erg geliefd door mij, prins Yori. Nog nooit in heel mijn prinsenbestaan ben ik zo iemand bijzonder tegen gekomen dan u." Ondanks de lieve woorden voel ik me toch even verward. Heeft hij het nu over mijn emotieloze uitstraling? "Dank u, u bent veels te lief voor mij. Iemand met een ziekte zoals ik zou niet zo geliefd moeten worden." Ik kijk van hem weg en staar terug naar boven, zelf uitzoekend of ik nog ergens een sterrenbeeld kan vinden.

"Waarom dan niet, als ik vragen mag. Het is niet dat u uw emoties niet kan tonen, dat u er geen heeft, nietwaar? Het zou mij een eer zijn om degene te zijn die u lief zou mogen hebben voor de rest van mijn leven." Ik bloos hevig. Nog nooit eerder heb ik zoveel emoties kunnen tonen dan vanavond. Er was iets waardoor ik het nu wel kan... Of beter gezegd iemand.

"Zou u het dan niet erg vinden om geen emoties terug te zien op mijn gezicht? En ondanks dat zijn we beide jongens. Ik ben kroonprins weet u. Elkaar lief hebben zou eigenlijk niet mogen, ondanks we het nu toch doen." Een luide zucht ontsnapt uit zijn mond en merk dat hij zich van zijn plaats beweegt. Hij komt nu boven op mij liggen en legt één hand op mijn wang. "Dat hebben ze me ook vertelt toen ik er pas achter was gekomen dat ik eigenlijk de zoon van de koning was. Ik zou iemand zijn om uitgehuwelijkt te worden, ondanks ik ouder ben dan mijn schoonzus. Puur koninklijk bloed gaat boven alles. Kon ik maar uw wederhelft worden, mijn prins. Ik zou niets liever willen, ook al kennen we elkaar pas." Ik merk dat er tranen staan in zijn ogen en ik kus Vidor zachtjes op zijn neus. Een helse steek van pijn raakt mijn lichaam alsof mijn hart doorboort wordt.

"Bedoelt u dat uw vader u gemaakt heeft met iemand anders dan met zijn vrouw? Dat is vreselijk om te horen. In mijn gedachtes zal u wel altijd een volwaardige prins zijn, ondanks andere denken van niet." Ik kus hem alweer zachtjes op zijn neus, vervolgens op beide wangen en uiteindelijk druk ik dan weer mijn lippen tegen de zijne. Hem kussen is het allerbeste in de wereld dat me tot nu toe overkomen is. Het voelt zo goed, hij kan wel eens de ware voor mij zijn. Maar hij is een jongen...

We blijven kussen en drukken onze lichamen tegen elkaar aan. Onze handen bewegen overal over onze lichamen en overal waar prins Vidor mij aanraakt, voelt brandend aan. Brandend, op een goede manier. Op een hemelse manier. Op de manier die er voor zorgt dat ik niet wil dat het stopt en toch...

"Yori!!!" Beide schrikken we op wanneer mijn naam geroepen wordt. Ik hoor luide voetstappen die in mijn richting staan en nog geen minuut laten zie ik mijn vader bij ons staan. Alle koningen nog aan toe, als hij ons gezien heeft, ben ik de klos. Hij zal ons vast wel gezien hebben, merkend aan zijn kwade blik op zijn gezicht. "Nu onmiddellijk naar binnen!" Mijn gezicht verandert weer in de emotieloze blik die ik altijd heb en ik sta snel recht. Prins Vidor zit ongemakkelijk op de grond en staart wat naar de grond, te bang om mijn vader aan te kijken.

"Vaarwel mijn allerliefste prins", mompelt hij wanneer hij merkt dat ik opsta en ik kijk hem even aan. "Tot snel, Vidor." Ik begin richting de grote deuren te wandelen zonder ook nog maar eens een blik te gunnen aan mijn vader. Hij wandelt recht achter mij, zodat ik niet kan ontsnappen. Ik voel me net een gevangen terwijl ik verdomd wel de troonopvolger ben van dit koninkrijk. Ik haat dit moment.

Ik wil terug naar Vidor.

A/N: I love this verhaal een beetje te veel.... xD Echt, ik leef me er wel in op. Vidor en Yori zijn zo leuk om over te schrijven.