Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 11

Er hangt een ongemakkelijke sfeer aan de ontbijttafel. Mijn ouders zeggen geen woorden. Ze kijken enkel een paar keer kort naar elkaar. Ik zeg ook niks. Niet omdat ik niet weet wat te zeggen maar omdat ik niks Wil zeggen. Ik zou mijn vader kunnen vertellen over de sterren die ik vannacht in mijn eentje heb bekeken. Ik zou hem kunnen zeggen dat het een perfecte heldere nacht was, maar toch zeg ik niks. Hij moet maar beseffen dat ik van Vidor hou. Vidor. Ondanks hij pas een paar dagen geleden terug naar huis vertrokken is, mis ik hem nu al. Mijn prins, mijn geliefde.

Gedurende heel de maaltijd blijft het stil. Pas tegen het einde, wanneer de dienstmeiden de eetkamer binnen komen om het gebruikte servies op te ruimen, begint mijn vader: "Er is binnenkort weer een feest. Ik wil dat mijn zoon tenminste moeite doet om met degelijke prinsessen een praatje te slaan. Hij mag zelf zijn bruid uitkiezen." Ik negeer zijn mededeling en sta gewoon op. Denk hij nu echt dat ik voor hem met vrouwen ga praten zodat ik 'zelf' de geschikte bruid kan kiezen? Hij zal zich toch mengen in mijn keuze en zeggen welke dame hij goed en welke dame hij niet goed vindt passen bij mij. Hij zal dus eigenlijk kiezen in mijn plaats, maar hij kan kiezen wie ik wil.... Ik ga niet trouwen!

~

Ook tijdens de taken die ik dagelijks uitvoer, praat mijn vader telkens over het trouwen. Elke kans om erover te beginnen, grijpt hij en om eerlijk te zijn krijg ik er stilaan genoeg van. Ik zal het niet kunnen blijven negeren. Negeren helpt blijkbaar niet. Kan mijn vader niet gewoon echt begrijpen dat ik het echt niet wil?

Hij heeft zelfs mijn moeder zo ver omgepraat dat ze ook al begint met het hinten over trouwen. Het volgende feest, dat mijn eerste feest was die niet in mijn eigen kasteel plaats vond, duwt ze me zelfs de richting in van een groepje prinsessen en moest ik heel ongemakkelijk met hun praten. Het waren vriendelijke meisjes, maar geen enkel was zoals Vidor. Ik heb mij dan ook na verontschuldigt en gezegd dat ik nog met andere mensen moest praten terwijl ik totaal niks te doen had. Ik ben dan ook op zoek gegaan of ik Vidor ergens kon zien. Hij was er jammer genoeg niet en dus verstopte ik mij daarna maar in de tuinen van het kasteel.

~

De kalender op mijn kamer, die dagelijks wordt bijgehouden door één van de dienstmeiden, zegt nu dat het zes weken en 6 dagen geleden is sinds ik Vidor voor het laatst gezien heb. Ik voel mij eenzamer dan ooit. Ik doe mijn taken en verstop mij daarna weer op mijn kamer. De dienstmeiden zijn als enige bezorgd om mij. Mijn ouders, en dan vooral mijn vader, merken er haast niets van. Mijn moeder is druk bezig met het opbouwen van een nieuw ziekenhuis dat ze geen tijd meer heeft. Ze besteed meer aandacht aan haar volk dan aan haar zoon. Niet dat ik het haar kwalijk kan nemen. Het gebouw was dringend nodig. Mijn vader is dan weer bezig met de financiële kant. Belastingen heffen en zien hoe hij zijn volk tevreden kan houden. Wederom is het nu mijn vader die meer aandacht besteed aan zijn volk dan aan zijn zoon. Maar goed, want dan is hij niet zo veel meer bezig over het trouwen.

Ja, trouwen. Zijn gezeur is nog steeds niet gedaan. Hij begint zelfs meer en meer te doen alsof de tijd dringt. Hij wilt dat ik liefst dit jaar nog trouw, maar ik probeer het zo veel mogelijk uit te stellen. Er is nu een lijst van potentiële prinsessen die mijn vrouw kunnen worden. Hieraan heb ik een hele middag moeten besteden met mijn vader. Van hem moest ik per se minstens vijf vrouwen zoeken waarvan ik dacht dat ze geschikt zouden zijn.

Er zit dan wel één prinses tussen waarmee ik zou trouwen mocht ik het echt willen. Zij lijkt op vlak van uiterlijk het meest op mijn geliefde Vidor en op vlak van gedrag is ze bijna even lief. Toch kan ze niet tippen aan mijn prins. Haar manier van praten is zacht en is totaal anders dan andere prinsessen. Mijn vader vindt haar de minst geschikte, maar het zal uiteindelijk toch mijn keuze zijn.

~

"Yori!" mijn vader roept mij. "Yori!" Het komt van beneden, ik vermoed vanuit de troonzaal. Ik verlaat langzaam mijn bed en loop met tegenzin mijn kamer uit. Ik was een boek aan het lezen, tot mijn vader plots riep. Waarvoor zou hij mij nodig hebben? Het zal waarschijnlijk weer over het trouwen gaan.

Ik wandel de vele trappen af. Ondertussen roept mijn vader mij nog een paar keer en reageer ik dat ik onderweg ben. De oude man moet maar wat geduld hebben. Ik spring namelijk niet voor iemand, zelfs niet voor de koning. Als ik de troonzaal binnen loop, zie ik mijn vader op zijn troon zitten. Ik buig even en merk dan ook vijf vrouwen in witte baljurken op. Ik kijk ze vragend aan. Het zijn de meisjes uit mijn trouwlijst. Waarom zou mijn vader hun naar hier laten komen? Wilt hij dat ik nu kies?

Mijn vader gebaart dat ik op mijn troon moet zitten. Ik zucht en volg zijn bevel op. Met zweterige handen ga ik zitten en kijk ik opnieuw naar de meisjes. Het is misschien handig om eerst te weten wat er precies gaande is in plaats van onmiddellijk vaststellingen te maken. Ik moet niet bang zijn. Ik ga toch niet trouwen, wat mijn vader dan ook denkt

"Yori, u herkent deze dames vast en zeker?" vraagt mijn vader en ik knik. Natuurlijk herken ik ze. Ik heb ze MOETEN kiezen uit duizenden anderen. Mijn vader vervolgt zijn toespraak: "Ze zijn hier omdat jij mag kiezen welke van deze dames jouw toekomstige vrouw wordt." Ik slik. Ik wist het. Ik had dus gelijk. Waarom doet mijn vader mij dit aan? "vader...", mompel ik zacht en kijk met mijn neutrale gezicht naar mijn vader. Hij kijkt met een strenge blik terug. Tranen beginnen in mijn ogen te prikken. Ik wil niet kiezen, godverdomme!

Zonder het te beseffen, sta ik recht. "excuseer mij", zeg ik snel tegen de rij dames en loop vervolgens richting de deur. Ik moet hier weg! Ik wil niet meer in dit kasteel zijn! Ik wil niet mijn ouders niet meer zien! Ik laat mijn tranen stromen. Het kan mij niets meer schelen, kroonprins of niet. Ik ben hier weg! Ik loop naar buiten, van het terrein af, het onbekende tegemoet.

A/N: Nog even een update voor t einde van de vakantie <3