Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 7

Al snel breekt de week aan waarin Vidor naar mijn paleis komt. De ochtend van zijn aankomst is ook de eerste keer dat ik vrijwillig uit mijn kamer kom. Het felle gevoel dat men blijdschap noemt, overspoelt heel mijn lichaam en ik maak mezelf zo snel mogelijk klaar zodat ik mijn prins kan zien aankomen. Wassen, omkleden, eten... Het gebeurt allemaal in een mum van tijd en voor ik het besef sta ik voor de grote deur die naar buiten leidt. Nu ben ik klaar om te wachten op mijn liefste. En wanneer hij hier is, zal ik hem in zijn armen springen, hem stevig omhelzen en vervolgens hartstochtelijk kussen.

Een diepe zucht verlaat mijn mond na vijf hele minuten te hebben gewacht. Er was nooit echt gezegd hoe laat hij hier zou aankomen, waarom sta ik hier dan nu al te wachten? Wie weet komt hij pas laat op de avond aan. Maar dan heeft hij al een hele dag verspild. Een dag minder om door te brengen met mij. Daar zal hij toch vast aan gedacht hebben en gewild hebben van niet. Ik hoop dat hij snel komt. Ik wil dat hij snel komt. Hopelijk komt hij snel naar hier!

De wanhoop druipt van mij af. Zelfs de voorbijkomende dienstmeiden zien het en giechelen er mee. Toon ik eigenlijk op dit moment mijn emoties? Ik grijp met mijn linkerhand mijn gezicht vast en voel er ruw aan of er geen veranderingen zijn op mijn gezicht. Oké, gelukkig niet!

Plots hoor ik vanaf de andere kant van de deur geluid. Het is een soort getik dat me erg doet denken aan paardenhoeven die een tikkend geluid maken wanneer ze de grond maken. Zou het....? Zonder er verder ook bij na te denken duw ik de grote deuren open.

"Vidor!!" roep ik uit en zie hoe een majestueuze koets richting het kasteel rijdt. Met zijn halve lichaam uit een van de koetsraampjes stekend, zwaait hij in mijn richting. Ook blaast hij verschillende kusjes in mijn richting en ik voel nu al hoe mijn gezicht stilaan rood wordt.

"Dus uw prins op het witte paard is aangekomen." De plotselinge stem van mijn vader laat mij verschrikken. "Vader..." mompel ik zwak en vol schaamte. De koets stopt vlak voor het paleis en niet veel later zie ik hoe Vidor uit het rijtuig springt. "Yori!!" roept hij nu naar mij en rent als een malle op mij af, zonder te merken dat mijn vader achter mij staat.

Ik wordt stevig omhelst door mijn prins en voel hoe hij zachte kusjes in mijn nek plant. Er ontsnapt dan ook een zacht giechelend geluid uit mijn mond die de koning vast ook gehoord zal hebben. "Vidor." Ditmaal spreek ik zijn naam op een zachte manier uit. Ik kijk hem aan en laat vervolgens mijn lippen de zijne raakte. Na wat een eeuwigheid leek te zijn, ben ik weer bij mijn Vidor. Bij de prins waar ik zielsveel van hou.

We kussen, uitbundig en hartstochtelijk. Precies op de manier hoe ik het mij ingebeeld had. Zijn lippen, zijn warmte... Alles aan hem voelt gewoon heerlijk, hemels zelfs. Ik krijg er geen genoeg van... maar jammer genoeg moest ik het toch onderbreken zodat mijn vader Vidor kan ontmoeten. Ik laat mijn prins met tegenzin los en schuif opzij zodat de koning zijn gast kan ontvangen. Ik staar nu naar de grond en wil niet zien op welke manier mijn vader Vidor aankijkt.

"Welkom prins Vidor, alvast een heel fijn verblijf hier de komende week", hoor ik mijn vader zeggen. De manier waarop hij het zegt, klinkt stijf, alsof het voor hem moeilijk is om Vidor te verwelkomen. Hij zal snel genoeg van gedachtes veranderen, wanneer hij ons zo samen ziet. Hopelijk dan toch....

"Wat geweldig dat ik weeral naar dit paleis mag komen en deze keer voor een hele week mag verblijven, bedankt daarvoor." De stem van Vidor klinkt als iets losser en een pak vrolijker, alsof hij echt meent wat hij zegt. Hij weet natuurlijk niet dat mijn vader zo tegen onze 'relatie' is. Of ja, buiten dan dat hij het had kunnen afleiden van de koning zijn reactie toen hij ons zag kussen... Maar aan zijn stem te klinken, lijkt het alsof er geen wolkje aan de lucht is.

Vooraleer mijn vader of Vidor verder nog iets kunnen zeggen, kom ik tussen beide en pak ik Vidors hand stevig vast. "Ik zal hem zijn vertrek laten zien, vader", stel ik voor en mijn vader knikt met tegenzin. Hij kan niet anders, op dit moment heb ik toch geen taken te vervullen. Ik knik eenmaal zachtjes naar mijn vader en loop dan vervolgens weg met mijn prins. Pas wanneer we ver weg genoeg zijn, laat ik een zucht ontsnappen. Vidor lacht zachtjes op mijn reactie en drukt een kusje tegen de zijkant van mijn hoofd.

"Ik ben werkelijk zo blij dat ik u weer kan zien, Yori. Ik heb over u gedacht. Ik heb over u gedroomd. Elke minuut van elke dag was mijn hoofd compleet bij u, ik kon nergens anders meer aan denken. En nu, nu zijn we weer samen. Voor een hele week. En hopelijk daarna voor altijd, me de goedkeuring van de koning", vertelt mijn prins en ik kijk hem aan. Nog een zucht ontsnapt mijn mond en ik kan niks anders doen dan mijn ogen sluiten en inbeelden hoe geweldig het zou zijn mocht onze relatie goedgekeurd worden.

"We kunnen alleen maar hopen, Vidor, we kunnen alleen maar hopen."

A/N: Eindelijk is dit hoofdstukje klaar!! ;) Lol, ik luister nu naar Rammstein en heb de neiging om de duitse woorden die ik hoor op te schrijven in plaats van de woorden die ik in mijn hoofd heb voor het verhaal. Sorry dus als er verstrooide fouten in staan xD