Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 8

Ik laat Vidor zijn vertrek zien. Deze bevindt zich twee hele gangen van de mijne vandaan, wat voelt als een kilometers lange afstand. Ik vertel hem dan ook waar mijn vertrek is en de verschillende (en geheime) wegen om tot bij mij te komen. Hij lacht ermee en zegt dat hij het zal onthouden. Hopelijk zal hij het ook onthouden.... en gebruiken.

We wachten tot de knechten zijn koffers gebracht hebben en pas wanneer ik weet dat niemand ons meer zal storen, duw ik de deur dicht en ga ik op bed zitten. "Heb je geen taken te vervullen?" Vidor trekt een wenkbrauw naar mij op. "Hmm, nee. Vandaag ben ik vrij van mijn taken."

Met een zucht leg ik mijn hoofd tegen het fijne stof van het beddengoed. Het duurt niet lang voordat Vidor door heeft wat ik bedoel en hij komt naast mij op zijn bed liggen. "Jouw vrijheid komt goed ten pas, mijn liefste. Zo kan ik in uw gezelschap zijn en goedmaken van al het gemis." Beide draaien we onze hoofden naar elkaar toe zodat onze neuzen zachtjes raken. Ik voel zijn adem zachtjes mijn gezicht aaien en voel me weer een stuk gelukkiger.

Hoe kan het dat één enkel persoon zo mijn leven op zijn kop kan zetten? Hoe kan het dat alleen hij degene is die ervoor kan zorgen dat ik mijn emoties toon? Hoe kan één enkel persoon voor dat wereldse gevoel zorgen?

De zachte aanraking tussen onze lippen brengt mij weer tot zinnen. Ik laat hem zijn gang gaan, zodra ik merk dat hij meer wilt. De aanraking wordt steviger, onze lippen haast tegen elkaar geperst. Zijn handen nu overal over mijn lichaam glijdend en ik die moeite moet doen om hem te volgen. Hij is zo sexy dat mijn hersenen het amper kunnen bij houden. God, hij is mijn droomprins. Ik wil hem nooit meer laten gaan!

We blijven elkaar aanraken en zoenen, hevig en hemels. Zijn handen kruipen stilletjes aan onder mijn hemd, terwijl de mijne diep in zijn haren verstrengeld zijn. Zijn lippen verplaatsen zich nu over mijn blote bovenlijf. Hij laat zelfs een paar paarse plekjes achter. "Vidor...", mompel ik zwak en mijn prins kijkt op naar mij. Onze blikken verstrengelen zich in elkaar en communiceren de liefde die duidelijk voelbaar is tussen ons.

Plotseling, alsof ze uit het niks verscheen, staat er één van de dienstmeiden in de deuropening en slaakt ze een gilletje. "Oh sorry voor het storen, Prins! Vergeef het me alstublieft! Ik zal doen alsof ik niks gezien heb! Ik moest u en de gast alleen maar komen halen. Hij wilt dat jullie naar de troonzaal komen." Haar trillende stem doet mij lachen. "Maar natuurlijk, mevrouw. En u hoeft niet te zwijgen over wat u zag, ik zou graag het gezicht zien van mijn Vader die hoort dat ik dit soort dingen doe met mijn zielsverwant." Mijn lach verandert nu naar een grijns. De dienstmeid schrikt van de uiting van mijn gevoelens wordt vervolgens ook rood. Ze buigt nog een laatste keer ter verontschuldiging en verlaat daarna de kamer.

Vidor, aan de andere kant, is bezig met mij te helpen mijn hemd weer aan te doen. Zijn gezichtsuitdrukking ziet er niet al te best uit. "Is er iets?" vraag ik hem en hij haalt alleen maar zijn schouders op. "Weet gewoon, mijn Yori, dat ik echt van u hou en dat ik weet dat die gevoelens wederzijds zijn maar dat u mij niet alleen maar moet gebruiken tegen uw vader." Zijn woorden raken mij hard en ik kijk schuldig naar beneden. "Sorry daarvoor, ik wil simpelweg iedereen laten weten hoeveel u voor mij betekent."

Hij tilt mijn hoofd langzaam weer op met zijn handen en plant een kusje op mijn mond. "Laten we gewoon gaan en zien wat de koning met ons wilt bespreken." Ik knik zachtjes en pak vervolgens zijn hand vast. Samen lopen we het vertrek uit, naar de koning die te wachten zit in de troonzaal.

A/N: Shorter stukkie maar... ik wilde heel graag iets online plaatsen! Maar wees gerust, t is nu Kerstvakantie, hopelijk heb ik nu meer tijd met schrijven. xD Alvast iedereen fijne feestdagen gewenst <3