Emotieloos [BoyxBoy]

Hoofdstuk 10

Tijd vliegt en voor ik het besef sta ik weer terug voor het paleis en kijk ik hoe mijn geliefde Vidor zijn spullen inpakt om weer naar zijn paleis te vertrekken. Tranen prikken in mijn ogen maar ik laat ze niet rollen. Ik heb mezelf verboden om te huilen. Ik wil mijn emoties niet meer tonen. Waarom zou ik ze tonen? Het is niet alsof mijn vader geïnteresseerd is in of ik nu huil of niet. Hij is verdomme meer bezig met een geschikte bruid te zoeken. Ik wil niet trouwen met een vrouw! Ik wil trouwen met Vidor!

Ik wrijf even in mijn ogen om de tranen weg te duwen maar ik wordt al snel tegengehouden door Vidor, die blijkbaar naar mij toe is gekomen nadat hij klaar was met het inladen. "Hé Yori, gaat alles wel?" vraagt hij en ik schudt hevig met mijn hoofd. Hij trekt mij naar zich toe en neemt mij in zijn armen terwijl hij langzaam door mijn haren aait. Ik laat dan toch mijn tranen stromen. "Ik wil niet dat u weg gaat, liefste Vidor. Mijn vader zal een bruid voor mij zoeken, hij is er eigenlijk al mee bezig. Ik wil niet trouwen met iemand anders, ik wil met u trouwen Vidor', zeg ik treurig. Mijn armen wikkelen zich om zijn middel en ik duw mezelf nu ook nog dichter tegen hem aan.

"Zolang u vasthoudt aan uw gevoelens, zal uiteindelijk alles wel goed komen. We zien elkaar snel genoeg weer, ik zal er namelijk alles aan doen om u weer te zien, Yori. Ik hou van u, vergeet dat niet." Ik knik hevig bij zijn woorden. Natuurlijk zal ik niet vergeten dat hij van mij houdt. Hij lijkt mij niet bepaald de type om iemand hartstochtelijk te zoenen zonder er ook gevoelens bij te hebben. Hij houdt van mij en ik hou ook met heel mijn hart van hem. Ik vertel hem dit dan ook: "Ik hou ook van u, Vidor, met heel mijn hart. Ik zal niet opgeven. Ik zal blijven vechten voor onze liefde, want u vergeten kan ik niet. U vergeten zal ik nooit kunnen."

Vidor laat zijn handen zacht glijden over mijn rug naar mijn nek en duwt mijn hoofd zachtjes omhoog. Onze gezichten zijn deels tegen elkaar gedrukt, vooral onze neuzen, en ik kan niets anders doen dan naar hem kijken. Ik kijk naar hem, naar zijn prachtige ogen. Zijn prachtige ogen waar ik zo verzot op ben. Voorzichtig veegt Vidor mijn tranen weg. Dit doet hij door middel van zijn duimen, die zachtjes over mijn wangen wrijven en die voor een vreemd gevoel van rust zorgen. Zijn duimen kalmeren me, hij kalmeert mij. Hij temt de storm die in mijn hoofd woelt, de storm van liefde en verdriet.

Hij kust mij nu, heel teder en vol liefde. Hij kust me alweer, en alweer. Heel rustig, alsof er niets dringt, alsof wij alleen op de wereld zijn. Hij kust mij en ik kus hem terug. Mijn handen vinden een weg naar zijn haren en de zijne verlaten mijn wangen en zakken zachtjes naar beneden. Het is geen heftige zoenpartij, maar het is genoeg. Alles wat hij doet is genoeg om mij gewild te voelen.

"Vidor!" En dan wordt er op hem geroepen. Hij moet gaan. Zijn lippen verlaten de mijne en hij kijkt mij nog voor een laatste keer aan. Zonder daadwerkelijk iets te zeggen, loopt hij van mij weg, maar ik heb zijn boodschap begrepen. Hij zal ook voor mij vechten, voor onze liefde. Zijn blik zei genoeg om dit duidelijk te maken en ik kan niets anders doen dan zachtjes te glunderen van geluk.

Ik kijk na hoe hij in zijn kar stapt, hoe hij nog voor een laatste keer mijn richting uit kijkt en zwaait en hoe hij daarna vertrekt. Ik zwaai nog terug naar hem, tot hij volledig uit het zicht is. Dan pas keer ik mijn rug toe naar de buitenwereld. Ik wandel het paleis weer binnen en ga onmiddellijk naar mijn kamer, ondanks het bijna tijd is voor het middagmaal. Ik heb geen honger en de allerlaatste persoon wie ik wil zien, is mijn vader.

Ik kan hem nu niet onder ogen komen. Hij zal weer beginnen over het trouwen. Ik wil niet trouwen, tenzij het met Vidor is. Ik kan niet trouwen, tenzij het met Vidor is. Ik ga niet trouwen, tenzij het met Vidor is.

A/N: Ik hou ervan op verschillende hoofdstukken op voorraad te hebben <3