Secret Files PH

When It's too late to even try

"When It's too late to even try"

Para sakin, isa syang parausan. A fling. A bed warmer. Never did I imagine na titira kami sa iisang bubong. Not with Nat, or Nata.

I had a girlfriend but I wasn't loyal to her although I loved her. Si Kirstin. Sya yung gusto kong makasama, pakasaloutat maging ina ng anak ko.

Pero may naging ibang plano ang kapalaran. My parents were religious, very religious people I must say. I impregnated Nat. I was only 19. Hindi pa ako tapos mag aral. Wala pa akong maipagmamalaki dahil "pala" pa ako nun. Palaasa at palamunin ng magulang. Gusto kong ipalaglag yung bata. I asked Nat to do it but she didnt. Ang malala, sinabi nya sa magulang ko pati na ang plano ko.

As expected, galit na galit sakin yung parents ko. Feeling ko pinaikot nya ako at pinikot. Pinaikot sa pag aakalang cool lang sa kanya yung sitwasyon namin noon, yun pala may maitim syang plano at yun ay ang pikutin ako. Kahit alam kong kasalanan ko rin naman sinisi ko sya. Dahil takot akong tumira sa kalsada at itakwil ng magulang ko dahil sa kagaguhan ko, nagpakasal kami. I was only 19 and yet nakatali na ako sa taong hindi ko mahal.

Nagbreak kami ng gf ko nung nalaman nyang kasal na ako. Sa sobrang galit ko sa kanya, ginawa ko syang alila. Yung kahit na maliit na bagay sya yung pinapagawa ko kahit buntis sya. Gusto kong malaglag yung bata na muntik ng mangyari nung nadulas sya. I was disappointed that time kasi hindi sana ako makakasal kung hindi dahil sa kanya. Galit sakin sina mama kaya kumuha sila ng makakasama namin sa bahay.

Hanggang sa nanganak sya, ganun pa rin yung turing ko sa kanya. Kahit mukha na kaming mga bata sa maliit na bagay na pina aawayan namin. Nagkakasundo lang naman kami sa kama. Yun lang, parang dun lang yung papel nya nun.

Nakapagtapos ako nung 22 na ako. Feeling ko kaya ko na. Pwede ko ng gawin yung gusto ko dahil makakahanap na ako ng matinobg trabaho. Yun nga yung ginawa ko. Umuuwi lang ako kapag gusto ko. Yung sweldo ko napupunta sa mga bagay na gusto kong bilhin. Ni hindi ko binilhan ng gamit yung anak ko. Yung parents ko lang gumagawa nun kasi apo nila yun at nag iisang anak lang ako.

Parang wala lang naman sa kanya, sabi nya kahit san pa daw ako pumunta basta umuuwi pa rin ako kahit paminsan minsan lang ayos lang daw. Tapos may naging babae ako. Si Mitch. Alam nya yung status at yung sitwasyon ko. Okay lang sa kanya yun dahil mahal nya daw ako. I gave her the things I didn't give to my wife and child. Affection, attention and love. I thought I was in love.

A year later. Parang nagsawa na ako. Gusto ko ng bumawi sa mag ina ko. Nainggit ako sa mga ka work ko na may bitbit na mga anak pag may company affairs. They thought Mitch was my wife kasi sya yung dinadala ko. I told Mitch about it. Nagalit sya nun. Pwede naman daw kaming gumawa ng bata. Pero ayoko na talaga nun. Naaalala ko yung mukha ng anak ko kapag tinatawag nya ako tapos di ko sya pinapansin. Kapag umiiyak sya. Kapag tumatawa. Naaalala ko yung mag Ina ko na naghihintay sakin.

So I ended things between us and apologized na syang sampal lang ang tinanggap ko.

I texted Nat na uuwi ako sa birthday ng anak namin. "Himala" yung reply na. I just laughed at her. I practiced my speech for a week. Sobra sobra yung kaba ko nun. Sa bahay ng parents ko yung venue ng birthday. 5:30 na ng hapon nung tumawag sakin yung mama ko nun, excited yung anak ko na makita ako. I could hear her giggling on the other line. Tinanong ko kung nasan si Nat. Andun daw.

"Can we give it a try, Nat?"

Paulit ulit kong tinatanong at ineensayo sa utak ko yung sasabihin ko. Mind conditioning. I bought her flowers and chocolates for the first time. I bought her favorite book. The fault in our stars.

Nung nakarating ako, they were already busy. Pero wala si Nat. Umuwi daw dahil may kinuha. Naging busy na rin ako.

Tapos dumating yung pinsan ko na agaw atensyon dahil sa tunog ng gulong nung pumreno. Hinihingal at sinisigaw yung pangalan ni Nat. Biglang nagpanic lahat. While I stood there motionless. Our home was on fire and Nat was still there.

I remembered my phone. Tumakbo ako sa kotse at mabilis na pinaharurot paalis. I was calling Nat. She wasnt answering it. Nagpanic nako. Dumating ako ng bahay namin na marami ng tao sa kalsada. Nagtatakbuhan, nag iiyakan. Mga bumbero. I was calling out her name, crying. I could see our house burning. She was in there. I was hoping na sana wala. I was praying na sana nakalabas sya. I learned to pray heartily that night...

To no avail.

Hindi sya nakaligtas. She was among the 7 casualties who died. I could imagine her screaming, crying and asking for help. I wasn't able to help her. I wasn't able to do anything for her kahit sa huling sandali.

I put her through misery when she was alive but she still suffered until she died. So much for one last chance.

I wasn't able to tell her how sorry I was. I wasn't able to tell her how much she means to me. Because it was too late to even try. Kahit yung text nyang "himala" didn't happen for us. I wasted our chance, my chance.

Nick
Engineering
2013
Others