Saved by a Gangster

chapter 50 ending

Ang chapter na ito ay para kay Chris jerome Sanji, hahaha
_____________________________

Rose' POV

"m-mam," tawag sa akin ng isang employee.  hindi naman siya employee eh. feeling employee lang.

"yes?" sabi ko habang nakatutok sa laptop ko

"c-coffee po tayo after work," kabado niyang sabi. hay. last week  pa niya akong niyayayang mag coffee . sarap rin batuhin ng employeeng toh.

"sige,"

"t-talaga po mam?" tiningnan ko siya

"yes. you may leave," rinig ko pang nag yes siya pagkalabas ng pinto

eto. ceo ako ng zheng company. sa trabaho strikto ako. pero paglabas ng opisina, I'm still the same old rose.

maingay pero hindi katulad ng ingay ko kapag kasama ko si patpat. masaya pero hindi hihigit sa sayang nararamdaman ko kapag kasama ko si patpat

lahat ng galaw ko, parang lahat konektado kay patpat. sa simpleng 'tss' naalala ko na siya.

and it hurts knowing that he's not here with me.

minsan, naisip ko. bakit hindi na lang ako magbigti? I tried. pero nung hawak ko na  ang lubid. nasabi ko sa sarili ko

'magagalit si patpat kung sakaling mag kita kami.'

natapos na ang trabaho ko. oras na para lumabas ako. pero bago ako umalis ng trabaho, nagpapalit ako ng damit

from formal to bad girl.

pinapaltan ko ang damit ko. Im used to it. mga damit ni patpat ang isinusuot ko then pants and sneakers.

hawak ko ang tshirt, ang tshirt na suot ni patpat nung araw na nabaril ako. nung araw na nagsimula ng maging malungkot ang mundo ako.

isinuot ko ito. pagkalabas ko ng office ko ay nag aantay yung isang employee.

"sana mapansin ako nung lalaking yun,"

"dito na ako titira,"

"mukha pa lang, ulam na. lalo na ang katawan," bulong bulongan ng mga babae

"hindi pa ba kayo uuwi? gusto niyo dito na lang kayo?" tanong ko sa kanila.

umiling sila at nag unahang umalis.

nadaanan ko ang employee na nagyaya sa akin.

"coffee po tayo mam," nahihiya niyang sabi. itinago ako ang phone ko sa bag. ang bag ko ay bag ni patpat.

"ah, sige," dumiretso kami sa kotse ko. ako ang driver syempre.

nagmaneho na ako. katabi ko si vince. si best. nakahithit toh. nag feeling employee  ba naman? may kanyang trabaho, pahirap sa buhay.

I drive like patrick. mabilis kumbaga. pero hindi ko kayang mag drift. haha

"woah. bilis mo magdrive baby. dahan dahan. baka maaksidente tayo," ngumisi ako

"ok lang.  Im tired of getting my hopes up for things that i know will never happen.  mamamatay rin naman . makakasama ko pa si patpat," malungkot kong sabi . mas gugustohin ko pa ang ganon

"baby naman. you go, you learn. you learn, you accept. ganyan lang ang buhay. hindi mo kailangan magpakamatay kaya huwag mong bilisan. sisihin pa ako," nagdadabog niyang sabi. sisihin siya? nino?

"sino namang maninisi sayo?" tumingin siya sa akin.  kakaibang  tingin.

"si sebastian! hahaha!" parang baliw lang