Ποιήση για την ποίηση (ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ)

Το σώμα και το αίμα

Το σώμα και το αίμα
(Ακόμη μια δοκιμή για ένα ποίημα του Πολυτεχνείου)
(απόσπασμα)

ΙΙ
«Ο ένας γράφει συνθήματα στους τοίχους ο άλλος
φωνάζει συνθήματα πάνω απ’ τους δρόμους ο τρίτος
φοράει το παράθυρο τραγουδάει ανοιχτός Ρωμιοσύνη Ρωμιοσύνη
τους τραυματίες τους κουβάλησαν στη βιβλιοθήκη
η μια παλάμη αμπελόφυλλου στο χτυπημένο γόνατο
αγάλματα λυπημένα μες στους καπνούς -πού τον ξεχάσατε τον
έρωτα
σπουδαστές οικοδόμοι κατάρες πλακάτ ζητωκραυγές σημαίες
έρωτας είναι τ’ όνειρο έρωτας είναι ο κόσμος
χαμηλωμένο κούτελο του ταύρου έρχονται κι άλλοι κι άλλοι
μικρά μεγάλα σκολιαρόπαιδα με μια φούχτα στραγάλια με τσάντες
δυο κόκκινα πουλιά σταυρωτά ζωγραφισμένα στα τετράδιά τους
οι νεόνυμφοι βγήκαν απ’ το φωτογραφείο δένουν τις άσπρες ταινίες
στο κιγκλίδωμα
τυφλοί λαχειοπώλες μια όρθια κιθάρα λαμπιόνια φαρμακείων
νυχτώνει η πολιτεία ηλεκτρικοί αριθμοί κλεισμένα θέατρα
κλεισμένα τα μικρά τεφτέρια τα υπόγεια ποιήματα τα τρύπια λουλούδια
η μυστική γεωγραφία ανεβαίνει βουβή πάνω απ’ τη νύχτα απ’ το
απόρθητο βάθος
απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη
κράταγε ένα μεγάλο αόρατο τιμόνι κι έστριβε την πολιτεία
κάτω απ την άσφαλτο ακουγόταν ο θόρυβος του κόσμου
ένα μαύρο σκυλί ένα καλάθι ένας μικρός καθρέφτης
δυο τεράστια παπούτσια του πικρού γελωτοποιού και το
σπασμένο ποτήρι
κι η μυρωδιά απ’ τη φουφού του καστανά μεγάλη σαν καράβι
Χ
ΜΕΤΑ τα τανκς η σιωπηλότερη σιωπή μαζέψαν τα καμένα οχήματα τις στάχτες
έπλυναν το αίμα χαράματα χαράματα
φυγάδευσαν τους νεκρούς την καγκελόπορτα τα τσακισμένα δέντρα
τα παιδιά δεν γύρισαν σπίτια τους
σκιές περιφέρονται γύρω στους τηλεφωνικούς θαλάμους
από τζάμι σε τζάμι το πρόσωπο της σβησμένης φωτιάς
βρήκαν τον έναν κρεμασμένον στο νοικιασμένο δωμάτιο
τον άλλον στην κλειδωμένη ντουλάπα
ο άλλος το μέτωπο στα γόνατά του σα να διάβαζε το τελευταίο βιβλίο […]»

Γιάννης Ρίτσος