Ποιήση για την ποίηση (ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ)

Ξέχασα πίσω τη ζωή μου

Ξέχασα πίσω τη ζωή μου

Πάντα θα περιμένω πίσω από την πόρτα
Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι.
Μια αυλή από αναμνήσεις.
Μια σκεπή από όνειρα.
Τι ζητάω εγώ;
Τι ζητούν αυτά;
Το ίδιο ζητάμε.
Μια κούκλα ξεχασμένη στο παλιό μου το σπίτι.
Μια φωτογραφία ξεχασμένη στο ράφι, κι η ζωή μου.
Ανοίξτε μου!
Ξέχασα πίσω την ζωή μου!
Δεν μας αφήνουν να περάσουμε.
Δεν μας αφήνουν να ζήσουμε.
Μια κραυγή εμείς.
Έναν ψίθυρο ο κόσμος.
Θέλω πίσω όσα είναι δικά μου.
Δεν είναι πολλά αυτά που ζητάω.
Μέσα σε όλο τον κόσμο, ζητάω τον τόπο μου.
Την πόλη μου, το χωριό μου, την αυλή μου.
Ζητάω τις αναμνήσεις μου.
Δεν είναι πολλά.
Πολλά είναι όσα έχασα.
Πολλά είναι όσα μου πήραν.
Γιατί μου τα πήραν;
Γιατί να μην μπορώ να γυρίσω στο σπίτι μου;
Γιατί να χαθούν όλα όσα είχα;
Πονάω.
Πονάω για την πατρίδα μου.
Πονάω γιατί η επιστροφή φαντάζει τόσο μακρινή.
Και η πατρίδα μου πονάει για μένα.
Όμως είμαι ακόμα εδώ, και περιμένω.
Πάντα θα περιμένω πίσω από την πόρτα.
Για να πάρω πίσω την ψυχή μου.

Αγγελική Τσιμπούκα