In Love With Brando -Complete

Chapter 6

Note: Posted with permission from original author joshX

---------------------

“Here comes your knight in shining armor, oh dear damsel in distress,” may halong pagkainis na sabi ni Kuya Brando na ang tinutukoy ay si Harry. Binitawan niya ang magkabila kong balikat saka humakbang palayo sa akin. Nanatiling nakatayo sa may likuran ko habang nakatitig pa rin kay Harry.

Si Harry naman ay palipat-lipat ang tingin kay Kuya Brando at sa akin. Hawak sa isang kamay ang CD. Parang naghihintay ng sagot sa tanong niya.

Ako naman ay gulat pa din sa paglitaw ni Harry sa pintuan. Masyado kasi akong na-carried away sa sitwasyon kaya ang tanging focus ko lang ay ang ina-anticipate ko na mangyayari sana…malapit na sana…andoon na…napurnada pa. Kaya naman kagaya ni Kuya Brando medyo nainis din ako kay Harry.

“Anong nangyayari? Naghihilamos lang ako,” defensive kong sabi kay Harry sa medyo mataas na tinig.

Tumingin muli sa akin si Kuya Brando saka pabulong na sinabi, “I better go. See you.” Humakbang na ito papuntang pintuan.

Sinundan ko siya ng tingin. Kita ko si Harry na nakaharang pa rin sa pintuan nakatingin sa papalapit na si Kuya Brando. Kinabahan tuloy ako na baka sila magpang-abot. Naka-chin up naman si Kuya Brando at saka tumigil sa harapan ni Harry.

Ilang Segundo silang nagkatitigan hanggang si Harry na mismo ang nagbigay ng daan para makalabas ng tuluyan si Kuya Brando.

Kinuha ko ang aking panyo saka nagpunas ng mukha, leeg pati na ang tubig na umagos sa aking katawan. Lumapit naman sa aking tabi si Harry habang isinusuot ko ang aking t-shirt.

“Kaya pala gusto mo mag-isa ka lang mag-CR, kaya pala ayaw mong sabay na tayo, dahil pala magkikita kayo dito,” sabi ni Harry nang maisuot ko na ang aking damit. Parang mababasag na ang tinig.

“Hindi ko naman alam na nandito siya,” mabilis na tugon ko. Iyon naman kasi talaga ang totoo.

“Nag-pramis ka pa kanina na hindi ka maglilihim…wala pa yung isang oras.” Garalgal na parang maiiyak na siya.

Bigla naman akong naawa sa kaniya. “Hindi ko pa naman sinira ang pramis ko sa ‘yo kanina. Nagkataon lang talaga na nandito pala siya noong pumasok ako.”

Hindi siya umimik. Marahil ay naisip niya na wala din naman siyang magagawa kung hindi tanggapin na lamang ang rason ko.

“Tayo na ngang umuwi, malapait na tayong masarhan nitong mall,” yaya ko sa kaniya saka inakbayan palabas ng comfort room.

   

“KAAALIS LANG ni Eunice, muntik ninyo nang maabutan,” sabi ni Tiya Beng pagpasok namin sa sala. Tumingin lang saglit sa amin saka muling itinutok ang tingin sa kaniyang listahan pati na sa mga produktong pampaganda na malamang ay babagong deliver lang dahil nasa mga plastic bag pa ang iba at ang iba nama’y kalat pa sa mesita at upuan.