Mijn leven die veranderde..

16

Aangekomen thuis stappen we uit de auto van Souf. Mijn moeder kijkt raar naar de parkeerplaats. "Waarom parkeren andere mensen in onze tuin?" Vraagt ze. Ik kijk Souf aan en we houden onze lach in. "Dat is mijn verrassing nummer 1 van Souf.

We lopen naar binnen. Mijn moeder kijkt het huis met grote ogen aan en slaat een hand voor haar mond. Ze houd net haar tranen in. "Mama, dit is verassing nummer 2 van Souf." Zeg ik weer. Ik neem haar mee naar mijn kamer en laat de knuffel zien, "mama kijk, verrassing nummer 3 van Souf." Zeg ik weer. Mijn moeder trekt Soufiane in een knuffel en hij geeft haar een kus op haar hoofd. Mijn moeder is meskiena zo blij. Sinds het overlijden van mijn vader was er niemand voor ons. Geen familie, geen vrienden niks. "We zijn echt heel blij Souf, sinds het overlijden van papa, was er niemand voor ons" zeg ik en veeg een traan weg. "Ik zal er altijd voor jullie zijn, wat de situatie ook is" zegt Soufiane en knuffelt ons. Echt een schat.

Ik laat mijn moeder en Soufiane zitten. Ik ga wat koken. Maar eerst bestel ik een visschotel van 50 euro. Ik ren naar mijn kamer en bel de viszaak in de buurt.

De schotel is over 20 minuten hier bij me thuis. Ik begin vast met wat anders te maken. Ik ga een salade maken.

Terwijl ik bezig ben met de salade, hoor ik mama met Soufiane praten.

M: Hoe heb je Ouahiba leren kennen? En sinds wanneer?
S: Ik ben nieuw bij haar op school en ik heb haar iets voor de vakantie leren kennen. Sindsdien hou ik zoveel van haar en ik wil haar niet meer kwijt, ik wil Insha'Allah binnenkort haar hand komen vragen, maar het is handiger als ze klaar is met school en als ze haar rijbewijs heeft gehaald.
M: Mijn zoon, Ouahiba en ik hebben geen genoeg geld, dus kan ze geen rijbewijs doen.
S: Jawel ghelti, ze is pas begonnen.

Verder heb ik niks gehoord. Dus Souf houdt echt zoveel van mij? Wow. Ik stop de salade in de koelkast en de bel gaat net op dat moment. Ik ren naar de deur en zie dat het de schotel is. Ik betaal de jongen en sluit de deur. Ik loop naar de woonkamer.

We eten het lekker op en daarna ruim ik alles af. Ik breng de salade naar de woonkamer. Ik heb er geen zin in dus maak ik vast het toetje. Ik maak tiramisu.

Terwijk ik bezig ben komt er iemand binnen. Ik heb niks door want ik ben aan het zingen. Ik voel 2 handen op mijn heupen. Ik schrik me rot en draai snel om. Ik zie dat het Souf is. "Wajow ik schrok" zeg ik. Hij geeft me een kus op mijn lippen. "Keukenprinsesje" zegt hij lachend. "Ga nou weg, ik ben aan het koken" zeg ik plagerig en duw hem de keuken uit.

Nadat ik klaar ben doe ik de tiramisu in de koelkast. Ik loop terug naar de woonkamer. "Het moet een even in de koelkast zitten en dan kunnen we het eten." Zeg ik. "Wat heb je gemaakt zine? Ik zit echt vol wollah, ik kan niets meer op" zegt mijn moeder. "Ja ik ook" zegt Soufiane. "Kifesh jullie zitten vol, ik zit niet zo vol hoor." Souf lacht "vreetzak" zegt hij dan. Ik denk aan vroeger toen ik werd gepest over mijn gewicht, ik laat een traan vallen. Snel ren ik naar mijn kamer. Ik lig op buik op mijn bed, ik denk terug aan vroeger. Vroeger? Paar weken terug. Ik snik zachtjes.

Er word op de deur geklopt. Iemand komt binnen en zit op mijn bed. "Ouahiba, wollah het spijt me" zegt Souf. Ik draai me om, "geeft niet, sorry, ik huil snel" zeg ik en veeg mijn tranen weg.