AMIRA'S POV
Umayos ako ng pagkakahiga sa balikat ni mr.linc nang hawakan niya ang gilid ng ulo ko para hindi mahulog sa tuwing naiidlip ako ng tuluyan.
Ilang araw ng wala si papá dito dahil abala sa paghanap kay ate. We don't blame her. We just want her to see kuya before his funeral. I want to see and ask her too because I didn't believe to those who are blame her. I remember what kuya told me before I was discharged from the hospital.
"Amira?" dahan dahan akong dumilat nang tawagin ako ni bestfriend "Oras na para gamutin ang sugat mo"
"Ako na" pagpresenta ni mr.linc kung saan palagi niyang ginagawa sa tuwing inaabutan na ako nina nanay o bestfriend ng kit.
"Oh sige kuya. Isunod mo na din yung gamot niya para hindi magkasakit si amira. Doon na muna ako. Babalik na si mama mamaya para dalhan kayo ng pagkain" umalis na siya kaya sinimulan na akong gamutin ni mr.linc.
Tinignan ko lang siya ng maigi. Hindi ako umaalis dito sa lamay ni kuya. Alam kong naaagrabyado ko na sila nanay at bestfriend lalo na siya na hindi umalis sa tabi ko.
"Masakit pa ba?" umiling lang ako at tumingin sa picture ni kuya. Few days left. Counted days na lang para makita ko ang mukha niya. Ayaw kong mamiss ang mga nalalabing araw.
Pahigpit na rin ang pinapadalang security ni papá dito dahil sa mga mediang gusto kaming makausap. Bakit hindi na lang nila kami lubayan?!!
"Let's go back to sleep" sabi niya nang matapos na siya. Niligpit niya muna ang mga gamit at bumalik na naman sa dating position namin kanina.
"Maraming salamat mr.linc" mahinang sabi ko habang nakapikit. I may keep on repeating it to him but he doesn't know how thankful I am for staying at my side. He mean so much to me.
"Just be strong" sabi niya at dahan dahan ng hinahaplos ang buhok ko "Your brother will not be happy if you keep on crying"
"Y-yeah, I-I just can't stop. Sorry" hinarap ko ng konti ang mukha sa kanya para itago ang mga mata kong basta basta na lang umiiyak "C-can somebody*hik* tell me how to move on and accept it? Sa*hik*tuwing makikita ko si kuya sa m-malapitan, lahat ng alaala namin bumabalik. A good memory that he built on, how I wish*hik* I was there to change and save him"
"You should show them that you can move on so that the person who left will feel assured that the people they love can live without them and become more stronger with the memories they built on together" sumandal siya sa tuktok ng ulo ko. Umayos na ako ng upo.
"If I will just close my eyes that would lessen the pain, right?"
"Everyone can suffer in pain but if you know how to deal with it, that pain? That will become your reminder that you should bring yourself up again" bumuntong hininga siya at kinuha ang kamay kong nakahawak sa tagiliran niya "May mga taong nawawala pero huwag mong kalimutang may dadating din"
"Just like you?" naramdaman ko ang pagtango niya kaya nakahinga ako ng maluwag.
"Hija?"
"P-po?" umayos ako ng upo at tumingin kay tita na inaayos pa ang kumot sa palibot niya.
"You should go home now. Your father said that take your rest at home"
"I-I'm fine here tita" hindi niya ako pinansin at tumingin lang kay mr.linc kaya tumayo siya habang tinatabi ang gamit namin.
"Take her home just bring her here tomorrow"
"I'll come again tonight" wala na akong nagawa nang alalayan ako ni mr.linc na maglakad palabas. He's tired too. I guess he can't rest because of me.
BINABASA MO ANG
Someone's special (Book 1)
General Fiction'Family should love each other' pero paano kung isa sa pinakamamahal mo ang sisira sa salitang 'pamilya'. May darating at meron ding aalis. Ano kaya ang mangyayari sa buhay ni amira? Lalaban ba siya o hahayaan silang abusuhin siya?
