Φοράω ένα άνετο κολάν και μια φαρδιά φούτερ "σουβλάκια ο μητσαρας" (λολ μου πήραν την φούτερ του μητσαρα μαζί-που τη βρήκαν ακαλα)που συνήθως φορούσα στο σχολείο (ξέρω ότι κάνετε ριλειτ μερικές) και πιάνω έναν πιο χαλαρό κότσο πεθαίνεις και φοραω και παντόφλες με τα αρκουδάκια μου και ξεκινάω το σχέδιο απόδρασης μου χαλαρά.
ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΝ ΚΟΡΟΙΔΕΥΩ;ΘΑ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΘΑΨΟΥΝ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΧΑΝΤΑΚΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ ΤΙΣ ΓΚΟΥΤΣΙ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ ΜΟΥ
βγαίνω από το δωμάτιο μου χαλαρή-εννοώντας ότι σε λίγο θα βγάλω και το βρακι μου από τον ιδρώτα άγχους που διαπερνάει το σώμα μου- και κατευθύνομαι προς τον πρώτο γορίλα που βλέπω δεξιά σε μια γωνία του διαδρόμου μέσα στα σκοτάδια.
Μα καλά δεν πονάνε τα μάτια του όταν μετά βγαίνει στο φως;Μήπως είναι κανένα βαμπίρ;Λέτε να με έφεραν εδώ για να γίνω βαμποτροφη;
"Καλησπέρα κύριε γορίλα."Φωνάζω καθώς η απόσταση ανάμεσα μας είναι τεράστια-διότι αυτός είναι πέντε με έξι κεφάλια ψηλότερος από εμένα-και χαμογελάω με όλα μου τα δοντάκια.
¡Ay! Esta imagen no sigue nuestras pautas de contenido. Para continuar la publicación, intente quitarla o subir otra.
Αν ήμουν πιο ψηλή θα του τσιμπούσα και τα μάγουλα αλλά που;..
Εκείνος χωρίς καν να με κοιτάξει συνεχίζει να έχει καρφωμένα τα μάτια του στο κενό και αρχίζω να ανησυχώ πως έπαθε εγκεφαλικό ή τον έχουν βάλει στο αυτόματο.
Ακαλα χεστηκα κι όλας.Ενας λιγότερος.Σκέφτομαι και ανασηκώνω τους ώμους μου.
Μετά από δυο τρεις ακόμη που προσπέρασα γιατί είναι άκρως τρομακτικοί ,συνεχίζω την πορεία μου και αποφασίζω να πάω στην ντουλαπιτσα νο2 που βρίσκεται στο σαλόνι δίπλα από την σκάλα.
Εκείνος ένας λίγο σοκολατί γορίλας-μάλλον τον έφεραν από κανένα δάσος στην ουγκα μπουγκα-με κοιτάει παραξενευμένος που στέκομαι από κάτω του.
"Εγκω μιλάει και ισπανικά και γκαλικα"Του λέω και διακρίνω ένα μειδιασμα στα χείλη του.
"Μιλάω αγγλικά μικρή,σε καταλαβαίνω."Λέει και χαμογελάει με όλα τα δοντάκια του.
Καλε αυτός μας βγήκε φυσιολογικός.
ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ θα σε εκμεταλλευτώ καταλλήλως φίλε.
Όχι ότι θα σε χαλούσε το διμετρο σοκολατί μωρό ποτανα.
Καλά σίγουρα όχι αλλά οκ.
Εκείνος με κοιτάει σε φάση γουατ,τόση ώρα που κοιτάω το νταβανι και μιλάω με την Βετα και έπειτα γελάει με εκείνη την λευκή οδοντοστοιχία που βλέπουμε στις διαφημίσεις της κολγκειτ αλλά δεν είναι ποτέ από την οδοντόκρεμα.
"Δεν είναι κάτι με έχει επηρεάσει η πολύ σπιτιλα"Του λέω και γνέφει γελώντας.
"Ιρις"
"Μιγκέλ"Λέει και γνέφω."Σε έχω παρατηρήσει αρκετές φορές,σε ξέρω."Συνεχίζει.
Ατσα,να τα μας.
Το φρυδακι μου σηκώνεται και εκείνος γελάει.
"Έρχεσαι συχνά;Εγώ δεν σας παρατηρώ ποτέ.Ειστε πολλοί."Λέω και πιάνει την καρδιά του.
"Άουτς."
"Ούπς."
"Είμαι καθημερινά από το μεσημέρι εως ξημερώματα εδώ μικρούλα."Λέει και γνέφω.Χρησιμοτατος ο σοκολατουλης.
"Τέλεια τα λέμε τότε Μιγκέλ,σε συμπάθησα εσένα."-Σκουπίζει ένα δάκρυ και ανεβαίνει σε στυλ ντίβας στο δωμάτιο της.-
Θα σε συμπεριλάβω στο πλάνο Β αν δεν πετύχει το Α γλυκουλη.Ουπς.
