Ποτέ μη λες Ποτέ!

Κεφάλαιο 14

Writer's POV

Μετά τον χωρισμό τους,και οι δύο πήγαν στις εστίες τους.Μπαίνοντας μέσα,ο καθένας παράτησε τα πράγματά του αόριστα στο δωμάτιο,και έπεσε πάνω στο κρεβάτι του.Εκείνος κάλυψε το κεφάλι του με το μαξιλάρι του,ενώ εκείνη απλά κοίταζε το ταβάνι.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να αποφασίσουν να κοιμηθούν.Τουλάχιστον ήθελαν να κοιμηθούν.Δεν μπορούσαν όμως,γιατί ερωτήσεις και σκέψεις τους βασάνιζαν.

Γιατί την πήγα στο μυστικό μου;

Γιατί με πήγε στο μυστικό του;

Μήπως νιώθω κάτι για εκείνη;

Μήπως νιώθει τίποτα για μένα;

Δεν υπάρχει περίπτωση!Είμαι ο Άλεξ. Δεν νιώθω.

Αποκλείεται!Είναι ο Άλεξ. Δεν νιώθει.

Θα απομακρυνθώ από εκείνη.Δεν αξίζει.

Θα απομακρυνθώ από εκείνον.Αν δεν το κάνω,θα πληγωθώ.

Και έτσι κατάφεραν να κοιμηθούν.Ο καθένας βυθίστηκε σε έναν κόσμο στον οποίο δημιουργός των γεγονότων ήταν ο ίδιος τους εαυτός.

Εκείνη ονειρευόταν το πατρικό της σπίτι και την ζωή της πριν πάρει την υποτροφία,πριν αποχωριστεί και πριν γνωρίσει την Βανέσα.Τέλος,ονειρεύτηκε την ζωή της πριν χάσει τον πολυαγαπημένο πατέρα της...Πριν νιώσει πραγματικά τι σημαίνει να χάνεις έναν κοντινό σου άνθρωπο και συγκεκριμένα το ίδιο σου το αίμα.

Εκείνος,από την άλλη,ονειρευόταν την τωρινή του ζωή.Να είναι μαζί με τους φίλους του σε ένα κλαμπ,να πίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο και να φτάσουν σε σημείο να μην μπορούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους.

Ξαφνικά,βρίσκει τον εαυτό του να φιλά μια κοπέλα.Όχι σαν εκείνες με τις οποίες κάνει το one stand,αλλά μία διαφορετική.Διέφερε σε στυλ και σε ομορφιά αφού και χωρίς υπερβολικό ντύσιμο και βάψιμο ήταν υπέροχη.Τόσο υπέροχη που ακόμη και υπό την επήρεια του αλκοόλ μπορούσε να την προσέξει.Όταν σταμάτησε το φιλί,μπόρεσε να προσέξει το πρόσωπο της κοπέλας.Κοίταξε έκπληκτος.

Δεν μπορεί,σκέφτηκε.

Επεξεργάστηκε το πρόσωπό της.Τα μάτια της πράσινα,και τα μαλλιά της καστανόξανθα.Ήταν η Τόρι. Χάιδεψε το μάγουλό της με τον αντίχειρά του.Του ξέφυγε ένα χαμόγελο.Έσκυψε να την ξαναφιλήσει κλείνοντας τα μάτια του.