Η Βικτόρια είναι ένα απλό κορίτσι,οργανωμένη και επιμελής μαθήτρια.Είναι πρωτοετής σε κολέγιο στη Νέα Υόρκη,εκεί που όπως εκείνη πιστεύει,τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.
Όταν εκείνη γνωρίσει τον Άλεξ, θα καταλάβει πως κανείς δεν μπορεί να τα έχει...
Κάθομαι στην καφετέρια της σχολής προετοιμάζοντας τις σημειώσεις μου για το μάθημα της λογοτεχνίας.Μόλις το κουδούνι σημάνει την αρχή της πρώτης ώρας,πίνω την τελευταία γουλιά του καφέ μου .Ύστερα μαζεύω τις σημειώσεις στο ντοσιέ μου παίρνοντάς το στα χέρια μου.Αφού πετάξω το ποτήρι που προ λίγου περιείχε τον καφέ μου,πετάω και τα απομεινάρια του πρωινού μου αφήνοντας τον δίσκο μου στο ειδικό καλάθι,κατευθύνομαι προς την αίθουσα της λογοτεχνίας.
Στην πόρτα της αίθουσας στέκεται περιμένοντάς με η Σοφία με το ζεστό της χαμόγελο.Την τη γνώρισα στο μάθημα των λατινικών.Έχουμε 3 κοινά μαθήματα για αυτό το εξάμηνο -τουλάχιστον- στη σχολή: Λατινικά, Λογοτεχνία και Θρησκειολογία.Αν και με την Βανέσα είμαστε συγκάτοικοι,έχουμε μόνο τα δύο πρώτα μαθήματα που ανέφερα προηγουμένως και στα διαλείμματα σπάνια την πετυχαίνω και αυτό με ανησυχεί λίγο.
«Καλημέρα»,είπε η Σοφία και με αγκάλιασε.Ανταπέδωσα την αγκαλιά.
«Καλημέρα»,απαντάω με την ίδια πρόταση.
«Λοιπόν έκανες την εργασία για την διαφορά των φίλων τον 16-17 αιώνα; »
«Ναι και μάλιστα την τελείωσα την προηγούμενη εβδομάδα.»Λέω με περηφάνια.Εκείνη ξεσπά σε γέλια.Σουφρώνω τα χείλη μου και πιέζω το ντοσιέ μου πιο πολύ στο στήθος μου προσπαθώντας να παίξω δήθεν τη θιγμένη. Μόλις είδε την όχι και τόσο σοβαρή στάση μου απέναντί της, ξέσπασε σε περισσότερα γέλια.Στο τέλος δεν κρατήθηκα και ξέσπασα και γω σε γέλια.Η αλήθεια είναι πως απολαμβάνω την παρέα της Σοφίας.
«Πως γίνεται να τελείωσες την εργασία την ίδια μέρα που μας την ανέθεσαν; » ,είπε μόλις αρχίσαμε να ηρεμούμε από τα γέλια.
«Είμαι γεμάτη εκπλήξεις!»
Εκείνη τη στιγμή πίσω από την Σοφία εντοπίζω τον Άλεξ και την παρέα του.Καθώς περνούσαν από δίπλα μας,εγώ και ο Άλεξ διατηρήσαμε οπτική επαφή μέχρι να χαθεί από το οπτικό μου πεδίο.Σε περίπτωση που αναρωτιέστε: Εγώ και ο Άλεξ μιλάμε καθόλου;
Η απάντηση είναι όχι.Μετά τη συζήτηση μου με την Βανέσα -και την προειδοποίησή της σε 'μένα για εκείνον- κρατάω αποστάσεις εδώ και μια βδομάδα με εκείνον και ο ίδιος δεν τείνει να με πλησιάσει με καλές ή κακές προθέσεις -πράγμα που η αλήθεια είναι πως με τρομάζει.
«Χέυ με ακούς;! Γη καλεί Τόρι!»λέει η Σοφία κουνώντας το χέρι της μπροστά από το πρόσωπό μου,επαναφέροντάς με στην πραγματικότητα.
Άντε να βρω κάποια καλή δικαιολογία τώρα.
«Α, συγγνώμη Σοφία αφαιρέθηκα.Τι έλεγες;»Δεν ξέρω αν με πίστεψε.Να πάρει δεν φαίνεται να το πίστεψε.Προσπαθώ να δείξω πως λέω την αλήθεια,αλλά από τη στάση που η ίδια κρατάει απέναντί μου,φαίνεται πως δεν την έπεισα.
Για καλή μου τύχη εκείνη τη στιγμή έρχεται η καθηγήτρια Tomson για να ανοίξει την πόρτα.Μόλις την ανοίγει,μπαίνουμε μέσα και καθόμαστε στις θέσεις μας,με την Σοφία να κάθεται δίπλα μου,την Βανέσα να έχει έρθει επιτέλους και να κάθεται αριστερά μου.Η αίθουσα σε λιγότερο από πέντε λεπτά έχει γεμίσει με μαθητές.
Κοιτάζω τη Βανέσα που εκείνη τη στιγμή βγάζει τα βιβλία της και της ψιθυρίζω «Που ήσουν τόσες μέρες;Δεν σε έχω δει σχεδόν καθόλου παρά μόνο στην εστία μας.»Εκείνη με κοιτάζει και μου απαντά«Θα σου τα εξηγήσω όλα μετά.Τώρα ας σταματήσουμε τη συζήτηση γιατί θα μας κάνουν παρατήρηση και δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το μάθημα.» ,στρέφοντας την προσοχή της στην καθηγήτρια Tomson που ξεκινούσε παρουσιάζει το σημερινό μάθημα.Έτσι έκανα και γω.
Μετά το μάθημα μαζέψαμε εγώ και τα κορίτσια τα πράγματά μας και κατευθυνθήκαμε προς τον διάδρομο της σχολής.Χωρίς να χάσω λεπτό αρπάζω την Βανέσα από το μπράτσο της και την τραβάω με δύναμη προς την πίσω μεριά της σχολής με την Σοφία να μας ακολουθάει.Μόλις την αφήνω το πρώτο πράγμα που μου λέει είναι:«Σιγά βρε Τόρι!Το χέρι μου.»Αφού της ζητήσω συγνώμη,εκείνη μου ζητάει τον λόγο που την τράβηξα μέχρι το πίσω μέρος της σχολής.Παίρνω μια βαθιά ανάσα και ξεκινάω.
«Βαν.Τι συμβαίνει και είσαι τόσο απόμακρη.Οι λίγες φορές που σε βλέπω είναι στην εστία και στα μαθήματα που έχουμε κοινά,στα οποία η αλήθεια είναι πως ούτε κει πατάς πόδι παρά μόνο σπάνια.Τι σου συμβαίνει;Έκανα ή είπα κάτι που σε πλήγωσε;Αν ναι συγνώμη δεν το ήθελα.»Εκείνη δεν απαντάει παρά μόνο κοιτάζει το δάπεδο λες και επρόκειτο να της πει κάτι.Λίγα λεπτά σιωπής περνάνε χωρίς κάποια από μας να πει κάτι.
«Δεν είναι αυτό,απλά...Να...»Φαίνεται να προσπαθεί να πει κάτι αλλά κάτι την εμποδίζει.
