Paunawa:
Sa ano mang pag kakatulad ng kwento ninuman ay maaring nag kataon lamang at hindi sinasadya. Malawak na pang unawa ang kailangan.
Maraming salamat.
Flashback
2006
Subrang init ng panahon ngayon bakit ba kase ang tumal tumal ng pag titinda tapos uulan iinit baka mag kasakit ako nito. Mabuti pa siguro similong muna ako dito sa may simbahan makapag dasal narin mukhang nakakalimutan kuna ang huminge ng tawad at mag pasalamat sa diyos matagal tagal narin akung hindi nakakapag simba siguro ito ang paraan ni god para ako ay muling makapag simba.
Pag pasuk kusa loob naramdaman ko kaagad ang ginhawa at gaan ng aking pakiramdam. Andon yong galak na muling makahinge ng tawad at makapag pasalamat sakanya pakiramdam ko tuloy nawala lahat ng pa problema kusa buhay. Mula ng mahinto ako sa pag aaral ng isang taon nag sikap at ngayon ay muli kung tinatahak ang landas para sa aking pangarap masaya akung namumuhay kahit mag isa nalang ako ngayon. Nong nakaraang tao ay pumanaw si lola yon na ang pinaka masakit na nangyari sa aking buhay lalo kung naramdaman na nag iisa lang ako sa mundo at halos kitilin kunalang rin ang sarili kung buhay dahil sa lungkot na aking nararamdaman.
Wala akung makausap kahit isa sa aking mga kamag anak ay wala manlang dumamay sakin ni isa sa kanila ay hindi manlang nag alok ng tulong o nag alok na kupkopin ako sa kanilang pamamahay. Nag iisa na ako ngayon na nakatira sa maliit naming bahay mabuti nalang at pag mamay ari ni lola ang bahay at lupa may mga papel ito at sakin pinamana ni lola ito lang daw ang nag iisang maiiwan nya sakin kaya dapat ay alagaan ko at mahalin. Kung nag kataon ay pinalayas na ako ng mga tao sa paligid dahil gusto nilang pag tayuan ng bahay at angkinin. Sadyang ganon siguro ang tadhana kung sino pa ang walang wala ay sya itong inaapakan hinahamak.
Sa pag kawala ni lola lalo akung nag sikap nag pursige akung makapag tapos ng pag aaral dahil ito ang pingako kusa kanya bago sya tuloyang mawalan ng buhay. Ang gabi ay ginawa kung araw dahil sa malapit kame sa dagat sa gabi ay sumasama ako mangisda sa mga kakilala ko pag sapit ng umaga ay papasok ako sa paaralan. Sa kakaunting kita ko ay pinag kakasya ko ito sa pang araw araw malungkot mag isa kakain ka ng mag isa pag uwi mo ng bahay ay mag isa kalang rin sa katagalan ay nasanay narin ako ilang taon narin akung ganito sa edad kung 17 ay marami na akung pinag daanan sa buhay. Lahat na siguro ng mga trabaho ay naranasan kuna mahirap man ito o simpli ay kayang kaya ko itong gawin.
Walang mahirap sa machagang tao sabe nga nila para daw akung isang pamilyadong tao. Dahil ni minsan ay hindi ako umayaw sa mga alok saking trabaho kailangan kung mag ipon para sa aking pag aaral dahil alam kung walang tutulong sakin kung hindi ako lamang rin. Sa aking pag muni muni habang nakaupo at nakaharap sa altar may lumapit saking isang batang lalaki halos kaidad ko ito o siguro ay mas bata pa sakin. Bata sayo ba yong paninda sa labas yon oh gusto bumili ni mama magkano daw ang sangkalan mo saka yong kuskosan ng damit. Sinamahan ko ang bata na lumabas ng simbahan at doon nga ay naabutan kung may namimili na ng aking mga paninda.
100 nalang po tita yang dalawa tawad napo ang 10 nakangiti kung sagot nakatingen lang rin sakin yong batang lalaki. Mukhang mayaman siguro ito kase sa kanyang itchura na maputi makinis at mukhang hindi batak ang katawan sa mga mabibigat na gawain sa buhay. Nangiti nalang ako sakanya at ganon rin sya sakin nag kwentuhan kame habang ang mama nya ay pumasok sa loob ng simbahan naiwan kame dito sa labas. Tagasan ka taong ng bata sakin dito lang sa malapit ikaw tagasan kayo madalas ba kayo dito nag sisimba nako hindi may dinalaw lang kami na kamag anak malayo ang probinsya namin talaga saan naman yon gaano ba kalayo dito sa manila at parang sa pag kalasabi mo eh napakalayo naMan nyan. Mindanao taga don kame ha.. ang layo naman pala diba magulo don lagi may mga barilan nababalita sa tv oo pero hindi naman lahat may mga parti rin na tahimik at walang gulo kagaya samin.
Ah ok mabuti naman kung ganon ano ngapala pangalan mo ako si Gelo ikaw ba ako si wenzyl nag kamay kaming dalawa. Pag may pag kakataon kang pumonta uli dito ay mag kwentuhan uli tayo madalas ako dito tuwing linggo saad kusa kanya. Nako bukas na umaga ay uuwi na kame sa mindanao hindi ko alam kung kailan kame muli babalik dito sa manila pero promise pag may pag kakataon ay muli akung mag sisimba dito at ikaw ang una kung dadalawin. Ganon ba sayang naman sige mag iingat ka ah promise pag may pag kakataon ka balik ka dito sige antayin mo ako ha sa pag babalik ko.
Ayaw kung antayin ka sagot ko naman sakanya ha bakit naman ayaw muna ako makita muli. Hindi sa ganon pag kasi inantay kita dito sa pag babalik mo ay aasa ako mag iintay ng walang saktong araw oras at panahon aasa lang akung babalil ka. Pero kung hahayaan ko ang tadhana na muling mag kita tayo sa tamang panahon at pag kakataon sa tingen ko mas magiging tama yon. Alam moba wala na akung mga magulang ang aking nag iisang lola na nag mahal at nag alaga sakin ay iniwan rin ako pero alam kung nasa maayos nasyang kalagayan ngayon yon walang sakit at hindi na sya mahihirapan. Kahit ngayon palang tayo nag kita o nag usap magaan ang loob ko sayo hindi ko alam kung bakit pero sa tingen ko ay mabait kang bata.
Sana sa tamang panahon ay muli tayong mag kita maging closed tayo maging mag kaibigan at mas matagal na kwentuhan. Wag ka mag alala Gelo sa tamang oras ay mag kikita tayo lagi karin mag iingat aking kaibigan. Aray panira naman ng usapan ang isang ito lumapit samin ang ang isang medyo mas matanda saming lalaki oh bakla pala saad ni wenzyl hindi kaba marunong mag sorry manlang tinamaan mo ang kaibigan ko ay sorry mga beshe nasira kuba ang moment nyo. Wow moment talaga mag sorry kanalang kay Gelo muling sagot ni wenzyl oh Gelo pala ang name mo ok i'm sorry ano happy na kayo mga bagets tumalikod ito at umalis palayo samin kuminding kinding pa at lumapit sa kasama nyang lalaki. Cjay ano ba galingan mo naman narinig kung sigaw nong bakla.
Itutuloy....
