PAUNAWA:
Sa ano mang pag kakapariho ng kwento ninuman ay hindi sanasadya at maaring nag kataon lamang malawak na pang unawa ang kailangan.
Maraming salamat.
Gelo POv...
Hangang ngayon hindi ko parin lubos na maunawaan kung bakit sa dame ng tao sa mundo ay bakit si lola pa ang kanyang kinuha sakin. Sya nalang ang mayron ako ni isa sa aking magulang ay hindi ko manlang nasilayan sa buong buhay ko tanging si lola lamang ang mayron ako at wala ng iba. Tulala parin ako dito sa sulok ng hospital hindi ko maramdaman ang kahit anong gutom mula kagabe ay wala pa akung kain sa tancha ko ay mag tatanghali na munit anomang gutom antok pagod ay wala akung maramdaman. Subrang bigat ng aking pakiramdam wala na ang nag iisang tao na nag mahal sakin nag alaga mula ng ako ay matutong mag lakad at mag salita mahal na mahal ko ang aking lola sana ay sinama nalang nya ako sa kanyang pag lisan sa mundong ito paano nalang ako kung wala nasya ayaw kunang mabuhay pa.
Gelo umuwi na tayo tinig ng isang lalaki sa aking harapan pag tingala ko ay si tita Apo ni lola malungkot ang mukha nito at halatang galing rin sa pag iyak dahil sa mugto at medyo maga ang gilid ng kanyang mga mata. Iuuwi na ang lola mosa bahay nyo kame na ang bahala sa kanyang lamay nakikiramay kame sayo nakausap kunarin ang tita Rose mosa ibang bansa at uuwi sya dito sa pilipinas sumama kana sakin at mag damag kanang walang tulog at walang kain. Baka katawan mo naman ang bumigay nyan magka sakit kapa tara na tumingen lang ako sakanya at hindi nag salita kailan pa kaya itong mga ito nag ka pakialam sakin bulong kusa aking isipan.
Sumakay kame ng jeep pauwi sa aming brgy. Kasama kusi tita Ada ano kaya ang nakain ng mga ito at mukhang bumait sakin. Binili pa ako ng pagkain dahil kagabe pa daw ako hindi nakain totoo naman wala parin akung tulog munit hindi ako nakakaramdam ng pagod at antok. Nag dadalawang isip ako kung kakain ko ang tinapay na binili nya sakin baka pag bayarin pa ako ni minsan hindi ko maramdaman na kamag anak namin sila ni lola munit ngayon parang nag iba ata. Nag dadalam hati parin ang aking kaluoban sa nang yare sa aking lola naramdaman kunalang ang mainit na luha sa aking pisnge pinahid ko ito at nakatanaw lang sa kalayuan.
Apo kahit wala na ako wag na wag mo pababayaan ang sarili mo lagi mong tatandaan na mahal na mahal ka ng lola. Mo hindi man tayo mayaman at salat sa mga bagay na dapat ay nasayo munit lagi mong tatandaan na mahal na mahal kita. May gusto akung sabihin sayo munit sa tamang panahon malalaman mo ito masyado kapang bata para malaman mo ang bagay nayon. Sayo ang bahay at sayo ko ito iiwan pag dating ng panahon ay alam kung pag yayamanin mo ito. Lola wag po kayo mag salita ng ganyan malakas pa kayo at mag kakasama pa tayo ng matagal isasabit nyopa sakin ang aking mga nakuhang karangalan sa aking pag tatapos sa college. Apo maiwan na kita kailangan kunang umalis lagi mong aalagaan ang iyong sarili lola san kapo pupunta wag mo ako iwan lola pakiusap paano na ako pag umalis. Apo alam kung malakas ka mag pakatatag ka wala man ako sa tabi mo at dimo ako nakikita andito lang ako at lagi nakatanaws sayo. Apo matulog kana mag pahinga magiging maayos rin ang lahat sa takdang panahon. Lola wag mopo ako iiwan lola pakiusap munit isang malakas na liwanag ang nag pasilaw sa aking mata at utay utay nawala ang aking lola ano mang gusto kung sumonod at wag syang paalisin ay wala akung magawa. Tanging iyak lamang ang aking nagagawa pakiusap na sana ay wag nya ako iwan munit marahan syang nawala sa aking paningen hanggang tuloyan na itong nawala at naiwan akung mag isa. Nasa isang sulok lamang ako ng maliit na kwarto at naka baluktot sa kama kung saan ako iniwan ni lola umaiiyak parin at hindi makagalaw.
Gelo... isang tawag ng babae sa simula ay mahina munit lumakas ito hanggang sa magising nalang ako. Bumaba na tayo andito na tayo sa tapat ng bahay natin saad sakin ni tita ada isang panaginip pala at bumalik ako sa ulirat naisip kuna tuloyan nanga ako iniwan ni lola muli nanamang tumulo ang aking luha. Magang maga na ito munit pakiwari kuba ay hindi ito mauubos sa mura kung kaisipan ay wala akung magawa sa mga nangyayari. Pag pasok kupalang sa bahay namin kita muna ang kalumaan nito sira na ang mga bintana at halatang napag lipasan na ng panahon dahil sa kawalan namin ng pang paayos.
Tuloyan akung pumasok sa loob ng bahay namin isang nakakabinging katahimikan ang bumongad sakin. Naupo ako sa papag kung saan natutulog si lola hinaplos ko ito ng marahan hindi ko parin lubos maisip na wala na siya ang sakit sa kaluoban na pag sapit ng gabe ay mag isa nalang ako wala na yong dating nag aasikaso sakin nag sasabe sakin kung kumain na ako nag tatanong kung natapos kuna ang mga takdang aralin ko. Isang hagulgol lamang ang aking nagagawa gusto kung mag sisigaw sa subrang sakit ng aking nararamdaman yong dibdib ko parang sasabog. Bakit mo ako iniwan lola tangi kung nasabe sa aking sarili pangako ko sayo balang araw mag sisikap po ako at aayusin ko kung anuman ang naiwan at binilin mo sakin.
Pumasok ang aking pinsan na lalaki sa bahay wala itong pakialam at akala mo hindi sya nawalan ng mahal sa buhay. Gelo mag lines ka daw dito at parating na ang lola mo dito daw sya ibuburol sa bahay nyo walang kabuhay buhay na saad nito sakin. Kung sabagay ano ngaba ang pakialam nito samin dati pa naman ganon sya. Inayos ko ang papag ni lola hinila ko ito sa kabilang sulok ng bahay gayon rin ang kanyang mga gamit. Habang inaayos ko ang mga ito ay nalaglag ang isang maliit na kahon ito yong mga iniingatang gamit ni lola inayos ko ang mga papil at ilang picture. Pati ang papel ng bahay na ito ay andito rin pala pati ang may kalumaan ng picture ng kanyang kapatid magulang at isang kupas na larawan na diko naman kilala kung sino. Matapos kung sinupin ay tinago ko ang mga ito sa aking damitan linagay kusa aking maliit na bag pang pasok.
Itutuloy...
