SHORT STORY•
Ang buhay ng tao ay maiksi lamang kaya dapat gamitin natin ito sa tama mag plano tayo para sa kinabukasan natin. Hindi lang para sa pag tanda natin kung hindi para sa mga mahal natin sa buhay isang maling katuwiran ng tao ay yong. Sapat ng may makain sa isang araw o yong kasabihang makakain lamang ng 3 beses sa isang araw ay sapat na. Isipin natin paano kung wala tayong naimpok o natanong at kinabukasan wala pala tayong trabaho o dumating ang isang sakuna ng hindi mo inaasahan. Wala tayong madudukot manlang para ilaman sa mga sikmura ng bawat isa lalo na kung isa kang pamilyadong tao. Kaya mahalaga ang may maitabe ka manlang kahit kakaunti habang ikaw ay bata pa at kaya mopang mag trabaho wag tayong makuntinto sa may kinakain pa naman ayos nayan mag tabe mag impok para sa oras ng sakuna at pangangailangan tayo ay may madudukot. Hindi sila ang gagawa ng kapalaran ng buhay natin kung hindi mismo ang mga sarili natin wag natin iasa sa ibang tao o kahit pamilya mopa ang magiging takbo ng ating buhay. END..
Wenzyl POV...
Ikaw na bata ka mag trabaho ka ng may makain ako pag uwi ko dito sa bahay wala kang mapapala sa pag aaral nayan. Makakadag dag kalang sa mga gastusin dito sa bahay pabigat ka kaya tumigil tigil kana sa pag aaral nayan isa lang yang kahibangan na walang magandang dulot sa buhay natin. Pero pag nag trabaho ka ay matutuwa pa ako sayo kaya sumonod kana sa nanay mosa palingke at mag banat ka ng buto para mamayang gabe ay may ibibili ng pagkain. Itay wag mopo kunin ang pera nayan kase inipon yan ni nanay at sino ka para sabihin ako ng ganyan mag iinom kame ng mga barkada ko at ibibili ko ito. Pag wala akung nai ambag sa kanila ay pag tatawanan nila ako at ayaw kung mang yare yon kaya wag kang makialam kung ayaw mong masaktan ka saking bata ka.
Sa susunod na linggo ay mag aani ng palay ang tiyo mo gusto ko ay sumama ka sayang ang bigas na ibibigay nya sayo. Tapos mag uuling sila sumama kanarin ng makabawas naman sa pag bili ng gasol ang uling na mauuwi mo. Maliwanag ba malaki kana 15 anyos kana at kayang kaya muna mag hanap buhay lahat ng mga kaya mong gawin ay gawin mo para kumita. Pero tatay mag aaral po ako wala akung mapapala sa mga ganyang trabaho kung may pinag aralan ako ay mas maganda ang magiging trabaho kusa hinaharap. Hindi po tayo yayaman sa ganyang trabaho aba at ikaw na bata ka kailan kapa natutung sumagot sa mas matanda sayo lumapit kanga dito kailan kapa mag kasungay para sumagot sakin ng mga ganyan. Ilang araw lamang ako nawala ay humaba na ang sungay mo ng ganyan.
Tatay tama napo wag po aray tatay wag po isang malakas na hampas ng kanyang matigas na sinturon ang tumama sa aking likuran. Wala syang pakialam kung saan pa ako tamaan basta ang akam kulang masakit ang kanyang palo munit ang mas masakit ay wala syang pakialam sa aking kunabukasan. Hindi manlang sya nangarap kahit kailan para sa kinabukasan ng kanyang pamilya kung sabagay baka nga mas mahal nya pa ang kanyang mga kainoman at barkada kaysa samin ng inay. Uuwi lang sya dito sa oras na wala na syang pang gastos at sya pa itong galit samin aalis rin naman sya pag oras na may hawak na maliit na halaga at ilang araw na muling babalik. Paulit ulit lang ang mga nangyayari kay tatay kailan kaya sya mag babago matanda na sya munit ang kanyang mga ginagawa ay pang bata palang. Akala mo hindi sya pamilyadong tao kung kumilos ni minsan wala akung naalala na nag bigay manlang sya sa inay ng kaunting halaga para dito sa aming bahay.
Kaya madalas ay nakikita kunalang si inay na naiyak at nanahimik nalamang sadyang madiskarte lang talaga ang inay. Dahil kahit walang wala na kame ay nagagawan parin nya ito ng paraan ang sabe nya ay galing sa mga mababait nyang kaibigan at minsan ay hindi nya inaasahang may naitabe pala syang kaunting pera sa kanyang damitan. Mabuti nalang at hindi ito nakukuha ng itay pag nag hahalungkot sya ng mga gamit para mag hanap ng pera pang bisyo nya. Nakasubsub lamang ako sa isang sulok habang iniinda ang sakit ng pag palu ni tatay sa aking katawan sanay na ako sakanya kaya nga malayo ang aking kaluoban sakanya.
Mas gusto kupang wala sya dito sa bahay dahil mas masaya pa kame ng inay kahit minsan halos wala kame makain ay ayos lamang. Minsan hindi kunalang nasasabe kay inay kung paano ako pag buhatan ng kamay ng tatay ayaw kunang mag away pa sila dahil sa bandang huli ay baka si inay pa ang saktan nito. Hindi ako papayag na masisira ang aking nga pangarap sa buhay dahil sa aking tatay. Ipapakita kusa kanya balang araw na mali sya ng mga sinabe mag sisikap ako at tutuparin ko ang aking mga pangarap. Yong mga bagay na hindi nya nagawa samin ng inay ay ako ang tutupad itong maliit naming bahay ay ipapagawa ko ng doble ang laki kung para sa mga nagawa nya.
Wenzil gumising kana dyan maaga ang alis nyo pumonta kayo sa bundok para mag uling wag kang magiging tamad na bata ka. Sigaw ni tatay pag tingen kusa orasan na nakasabit sa dingding ng aming bahay ay 4 palang ng madaling araw munit si itay ay gising na. Ang buong akala ko ay lagi si itay tanghali gumising bakit kaya ngayon ay maaga pag labas kusa aking kwarto hindi pa pal ito natutulog at kakauwi lamang mula sa kanyang pag lalayas kasama ang kanyang mga kaibigan. Wag ka don tamad isang linggo ka don at lahat ng utos ng tito at tita mo ay sundin mo nakakahiya sa kanila lalo at naka pangutang na ako ng pera. Itay may pasok po ako masyado pong malayo ang brgy nila sa paaralan mahihirapan po ako. Wala akung pakialam basta ang gusto ko doon ka muna at mag trabaho kung nahihirapan kasa pag pasuk sa paaralan ay huminto kana mas maganda pa ng mas malaki ang kikitain mo sa araw araw. Lumakad kana at baka maiwan kapa ng sasakyan mag lalakad ka tingnan mo pag lalamya lamya kapa dyan. Wag kana mag kape doon nalang sa mga tito mo. Agad naman akung kumilos agad kung kinuha ang aking bag pang pasok at uniform ito ang mas mahalaga para makapasok ako sa school.
Itutuloy.....
