'Til Your Last, Melody.

Track 10

Chapter 10

"Ma'am I'm so sorry po for being irresponsible student but can you please give me a chance? I swear ipapasa ko po yung video sa monday," pagmamakaawa ko kay Ms. Sharmaine.

Kasalukuyan ko siyang hinahabol ngayon sa hallway ng department building namin. Kanina kase ay napahiya niya ko sa klase dahil hindi ako nakapagpasa nung project namin for her subject. Lahat ng classmates ko ay nagtaka na imposibleng wala akong project na maipapasa, even Hannah is concerned but I can't help myself. Masyadong okyupado ang aking isip nung mga nakaraang araw. Nakalimutan kong maipaalala kay Melody yung project na tinutukoy ko ay ngayon ko na pala kailangan.

"I am disappointed Mr. Almonte!" She stopped for awhile as she turned her gaze on me.

"These past few days eh madalas ang pagiging blanko mo sa klase! and now? not in my wildest dream na maiisip kong hindi ka nakapag pasa ng project on time!" Ms. Sharmaine shouted on me.

Nilingon ko ang buong pasilyo and there I realized that the students were looking at us. Tangina! Gusto ko nang magpalamon sa lupa! Sa lakas ng boses ni Ma'am ay sigurado akong rinig nilang lahat 'yon.

"You're running for Cum Laude Mr. Almonte remember? but because of what you are showing now, it might be gone." Ms. Sharmaine's angry voice suddenly became meek. She's still concerned for me. "This is the last time that I will give you a chance! Be responsible enough next time okay? I'll go ahead!"

"Holy cow! Thankyou so much Ma'am! I swear, I'll pass it po this tuesday!" As I saw Ms. Sharmaine walking away from me.

Hindi maalis ang ngiti sa aking mukha habang naglalakad ako patungong library. Sobrang lugmok ako kanina sa room habang kinakagalitan ni Ma'am, naiisip ko kase yung tres na pwede niyang ibigay sa akin sa card and I don't wanna get that one. Baka tuluyan na ngang hindi talaga ako maging cum laude kapag hindi ako binigyan ni Ma'am ng pagkakataon.

Upon arriving at the library I immediately searched for Lance, and there I saw him immersed in our seat. Agad ko naman siyang nilapitan at doon ko napagtantong natutulog na naman pala ang mokong. Pagkaupo ko ay umubob na din ako dahil pagpapahinga lang din naman ang ipinunta ko ngayon dito. Hindi na naman kase ako pinatulog ng mga salitang binitawan ni Melody. Lalo na yung mga sinabi niya sa akin nung nasa parke kami.

"Mukhang apektado ka sa pagalis nung babae ah? ano bang nangyare sa inyo non?"

After a long walk we came back to the park where she had taken me before. There aren't many people here today because it's already dark. But I can't deny the beauty of the surroundings that is more tolerable because of the light coming from the stars. When she found a place to sit, eh saka ako nagsalita.

"She admitted that she liked me pero ang tingin ko lang sakaniya ay bilang kaibigan." She set her eyes on me but I don't see any humor from it. "Ayoko man siyang masaktan ay yon lang ang kaya kong pagmamahal na maibibigay sakaniya."

Aminado akong sobra akong naapektuhan kay Hannah. First time na may umamin sa akin nang harapan at first time ko ding makakakita ng taong umiiyak because of me. Naging mabuting kaibigan si Hannah sa akin pero hanggang doon na lang talaga iyon. Oo alam kong nagalit ako sakaniya dahil sa paghalik niya sa akin pero hindi ko maikakaila na naawa ako sakaniya this time. I am flabbergasted.

"Alam mo sa panahon ngayon, kailangan mo na maging selfish but it doesn't mean that you also needed to close your heart." Melody.

I tried to analyze her words but I still don't get her point. Selfish? close my heart? What are you trying to evoke?

"Yes! You are not responsible on what others feeling. Yes! Kailangan mong maging selfish sa pagmamahal na kaya mong maibigay dahil lahat tayo ay takot masaktan." She then take her eyes off of me.