HardLife.

Deel 35.

Perspectief Safae:

ik word wakker door de wekker en loop richting de douche en vervolgens bid ik ook het ochtend gebed. ik loop terug en kies een outfit uit wordt de dag en loop weer naar beneden waar ik iedereen zie. Al snel voel ik een gespannen sfeer.

Ik kijk iedereen aan en besloot toch om hen te negeren. "Ready to go" vraagt Samir. Naar waar? vroeg ik nieuwsgierig. "Beach day sukkel" Ohja dat was het. Ik knik en loop met de rest richting de auto.

Even laten komen we bij het strand aan en zoeken we een leuk plekje uit. De rest loopt richting het water en ik zit op het warme zand. Denkend over van alles en nog wat.

Waarom mijn ouders ons hebben verlaten. Waarom doet Samir van die domme zaakjes.
Ik zucht diep en voel mn ogen vochtig worden.

Even later voel ik iemand op mijn rug tikken en al snel draai ik me om en herken de jongen uit duizenden. Hamza. "Herken je me nog?" vroeg hij met een grijns. Wat moet je nou? vroeg ik meteen straight to the point. "Ik weet dat Samir hier ook is vertel hem even dat hij snel moet doen en anders maatregelen" Ik praat hem na en hij kijkt me straks aan en even later was hij weg.

Ik volg elke beweging die hij maakt tot hij uit mn zicht is. "Ik vroeg je iets" hoor ik Khalid zeggen. Huh wat zei je sorry was er niet bij. "je bent er nooit meer bij laatste tijd wat is er nou met jou" Niks om je zorgen over te maken. Hij knikt en gunt me een knipoog en ploft neer op het warme zand.

Na ongeveer 2 uurtjes lopen we richting de auto en rust mn hoofd tegen het raam en voel mn ogen zwaar worden en val in een diepe onrustige slaap. Eventjes later wordt ik wakker geschud door Khalid. "Ik ben weer thuis" Ik stap uit om hem nog te kunnen groeten.

"Saffi doe rustig aan en bel me als er iets is en doe rustig aan" ik knik en geef hem een knuffel.
Hij laat me los en drukt een kusje in mn haar. "Jallah ik app je nog wel" ik knik en hij geeft me een knipoog. ik stap weer terug in de auto en rijden richting huis.

Thuis aangekomen loop ik naar boven en kleed in me om in een adidas joggingsbroek en een wit t-shirt en loop weer naar beneden richting de keuken. Samir en Amine zitten daar en praten nog wat over ditjes en datjes. Na een tijdje gaat Samir weg en Amine staat ook op het punt om te vertrekken maar hou hem tegen. Hij kijkt me niet begrijpend aan en blijft toch maar staan. Ik loop richting de deur en doe hem rustig dicht.

"Wat is er" vroeg hij nieuwsgierig. Ik vertel hem over het gebeuren op het strand en zie heb boos kijken. "t komt goed" is het enigste wat hij zei. Het komt helemaal niet goed met jullie domme zaakjes je bent al gestoken wat is het volgende? Straks word je nog geschoten.
Hij kijkt me aan en duwt me zacht richting de deur.

"Lieverd ik word niet geschoten, Geniet het is vakantie nergens om je zorgen over te maken ja ik regel het wel met Samir en de rest van de boys" Ik kijk hem aan en zeg niks. Hij kijkt me aan en drukt een kusje op mn mondhoek. "Geen stress oké" zegt hij nog voor hij weggaat. Mijn hart heeft inmiddels al zijn limiet bereikt en mijn hart staat op het punt op te smelten.

Heyhoi weer een nieuw deeltje. Sorry voor dit saai deeltje maar ik heb gewoon geen inspiratie dus wat zouden jullie willen lezen? vergeet alsjeblieft niet te stemmen en alsjeblieft te reageren🥺 ik waardeer het echt 🤍