Chapter ten

228 26 0
                                        

*Unicode version*

Can

ပင်ပန်းလိုက်တာ။ မနက်ပိုင်းအတန်း၂ချိန်တော့ တတ်ပြီးသွားပြီ။ တကယ်အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ။ စာလုပ်ရတာမုန်းလိုက်တာ!

Good ကတော့ထုံးစံအတိုင်းအသံတိတ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် အေးစက်စက်ပဲဆက်ဆံတယ်။ ဒီလိုပုံစံအခြေအနေကို ကျွန်တော်မကြိုက်ပါဘူး။ အရင်ထွက်သွားတဲ့ Good နောက်ပြေးလိုက်မလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ Pete ကဘယ်ကထွက်လာမှန်းမသိဘူး။

"အချိန်ခဏလောက်ပေးပါလား Can" Pete ကကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲပြောလာတယ်။ ထွက်သွားတဲ့ Good ကိုကြည့်ပြီးသက်ပြင်းချမိတယ်။ ခေါင်းငြိမ့်ပြီးပဲ သူ့နောက်လောက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ကျောင်းရဲ့ ပန်းခြံထဲရောက်တော့

"ဘာပြောဦးမလို့လဲ?" ကျွန်တော် စိတ်မရှည်တဲ့လေသံနဲ့ မေးခဲ့မိတယ်။

"အရင်တစ်ခေါက်ကဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" အခု သူဘာကိုတောင်းပန်နေတာလဲ မနည်းစဥ်းစားလိုက်ရတယ်။

"Eh?" ကျွန်တော်လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုလှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး

"မင်းသူငယ်ချင်းဖြစ်လို့ရမလား?" သူ့က ဟန်ဆောင်မှုကင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောင်မှန်း ကျွန်တော်လည်းခံစားမိပါတယ်။ သူကိုဘယ်လိုငြင်းနိုင်မလဲ!?

"ကောင်းပြီလေ" ကျွန်တော်တိုးတိုးလေးပဲပြန်ဖြေလိုက်တော့သူက

"Yey!!!" ကျွန်တော်ကိုလှမ်းဖက်ပြီး ခဏနေတော့ပြန်လွှတ်ပေးတယ်။

"မင်းကိုပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်"

"ဘာလဲ?"

"Tin အကြောင်းပါ" ထပ်ပြီးတော့ Tin ပဲလား၊ သူ့နဲ့လည်းဘာမှလုပ်မထားပါဘူး။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား?" ရယ်ချင်တာ မနည်းအောင့်ထားရတယ်။ ဘယ်လို မေးခွန်းကြီးလဲ? ကိုယ်တွေကတွေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြတဲ့ဟာကို။ ဘာများဆန်းတာမို့လို့လဲ?

"ဘာလို့မေးတာလဲ" ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ Pete ကလက်ခါပြပြီး ပြုံးရင်း

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်နော်၊ သွားစရာလေးရှိသေးလို့၊ နောက်မှတွေ့ကြမယ်" ပြောပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ကို သိချင်စိတ်ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ထားသွားတယ်။ ဘာလဲ ဟ။

Bad Things **TinCan [Completed] (Translate) Where stories live. Discover now