Bad Things **TinCan [Completed] (Translate)

Chapter seven

*Unicode version*

Can Pov

ပျင်းလိုက်တာ ပျင်းလွန်းလို့ စကားတောင်မပြောချင်ဘူး။ ဒီစာတွေကြည့်ဖို့ကြိုးစားလိုက်တိုင်း ကျွန်တော်မျက်လုံးတွေ ပေါက်ထွက်တော့မလိုတောင်ခံစားရတယ်။ မုန်းလိုက်တာ။ ဘာလို့မှန်းမသိိ စာကျက်ရတာမုန်းပေမဲ့ အခုတော့လည်း ကျွန်တော် collage ကျောင်းသားတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်လာတာပဲလေ။

“စာလုပ်ဖို့ စာအုပ်ထုတ်ထားရင်လည်း စာလုပ်လေ” ပြီးတော့ ကျွန်တော်စာကြည့်တိုက်ကိုလည်း မုန်းတယ်။ ဒီကျောင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ စာကြည့်တိုက်က ကျွန်တော် မနေချင်ဆုံးနေရာပဲဆိုတာ သေချာတာပေါ့။ ဒီနေရာကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့စာအုပ်တွေ အနံ့ရရုံနဲ့တင် လူကမူးနောက်နောက်ဖြစ်ချင်နေပြီ။

စူပုတ်နေရင်းနဲ့ပဲ တစ်ခါစာပြန်ဖတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ သူ့ကောင်းလေး Pond ရယ်၊ ပြီးတော့ Good ရယ်၊ Dae ရယ်နဲ့အတူ စာလုပ်ဖို့ဆိုပြီး ဒီနေရာထိဆွဲခေါ်လာတာ Cha-Am ပေါ့။

Dae ကကျွန်တော်ကို ပြုံပြပြီး “အဆင်ပြေရဲ့လား Can” ဆိုပြီး စိတ်ပူနေတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့မေးတယ်။ တံတွေးတစ်ချက်မြိုချပြီး ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အာရုံစိုက်လို့မရဘူး။ ဒါကို အခေါက်ပေါင်းများစွာဖတ်နေပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်အခုထိ မမှတ်မိနိုင်သေးဘူး။

“ဒါတွေမဖတ်လို့ မရဘူးလား? ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ရမလား? ငါအသက်ရှုတောင်မဝတော့သလိုခံစားနေရတယ်” ပြောတော့ Pond ကကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။

“မင်း တကယ်ပဲ စာကြည့်တိုက်နဲ့ ဓာတ်မတည့်တာလား? ငါတို့ဒီမှာထိုင်တာ တစ်နာရီတောင်မရှိသေးဘူး။ အဲ့ဒါတောင်မင်းက သွားချင်နေပြီလား?” သူကျွန်တော့်ကို အော်သံပါပေမဲ့ လေသံတော့လျော့ပြောတယ်။

“စာလုပ်စမ်းပါ၊ အဲ့တာမှ မင်းနောက်ဆုံးမှာ စာမေးပွဲအောင်မှာပေါ့” သူ့စာသူဖတ်နေရင်း Good ကလှမ်းဆူနေတယ်။

“သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာ နားထောင်စမ်းပါ” Cha-Am ကပါထပ်ပြောတယ်။