Baska şehirlerde, bambaşka hayatlarda, farklı nefesler alıyoruz. Ben seni yazdığım her dizelerde, her kelimemde buluyorum. İmkansız olsa da vazgecmiyorum. Biliyorum zor da olsa yollarımız aynı sokağa çıkacak. İlk gördüğünde , son kez bakacaksin gözlerime. Şimdi ayrı olsak da ömür boyu beraber olacağız. Sen beni düşünmesende benim kalbim senin için atacak. İçinde yaşadığım bu şehir dile gelip seni yazacak kalplere. Hatta biz diyelim artık, ne dersin? Okumasanda yazıyorum işte. Bunu yazdığımda ağlıyorum. Kağıdım islandi. Ama vazgecmiyorum, belki okursun diye. Yazacak olsam herseyi yazdıklarım anlamsız olur, kelimeler yetmez. Yazsam anlatamam seni. Anlatamam gülüşünü, anlatamam yüreğini. Yazıyorum işte... Gün gelir ben giderim sonsuzluğa, sen bilmesende okuyanlar bilsin sevgimi. Belki anlam çıkarırlar kelimelerden. Nice benim gibi olanlar vardır belkide. İşte busefer onlara sesleniyorum Kalemimden. Her sokakta, her şarkıda , her gökyüzüne baktığında, her gözyaşında, her elveda da onu arıyorsanız, başkasına anlatmakla bitmez bu sevda. Bir gün bir şarkı çalar ve anılarınız pekişir. Ya da hayatınız sonuna gelirsiniz. Söylenecek söz kalmaz. Gidin konuşun derim, vakit dolmadan, ömür bitmeden, söyleyin içinizden gelenleri, pişman olmadan bitirin özleminizi...
Yazmamdaki tek sebep bu şiirlerde anlam çıkmasına sebep olan kişilerin yanımızda olmaması ve hayatımızdaki sorunlar. Umarim beğenirsiniz ve gidip konusursunuz gec olmadan. Okuduğunuz icinn teşekkürlerr
