Ilunga

22- sevgimden şüphe duyma.

"Taehyung-" dakikalardır o parayı vermiş olmamı tartışıyorduk, bunu biliyor olmalıydı, ona, kardeşim gibi gördüğüm Guleum'a öylece arkamı dönmeyeceğimi nasıl düşünemezdi ki?

"Nasıl yaparsın Jimin bunu, o parayı vermeyi nasıl kabul edersin aklım almıyor. Üzerimdeki baskıyı düşünebiliyor musun?" Her seferinde en başa dönüyorduk işte, ben her seferinde paranın umurumda olmadığını söyleyecektim, Taehyung da buna kızıp sinirlenecekti.

"Bunu yapmasaydım, yanımda olamayacaktın. Belki öpmeyecek, sevdiğini söylemeyecektin. Yemin ederim sana, başka hiçbir şey umurumda değil, lütfen yapma, beni kırıyorsun." Sert gözleri yumuşamış, oturduğu yerden kalkıp, karşısında dikilen bana kollarını sarmıştı.

Burnunu boynuma değdirip derince bir nefes aldıktan sonra, "Seni kırmak istemiyorum," belimdeki kollarını biraz daha sıkılaştırdı, "sadece, geri dönebileceğimi biliyordum. Eğer sen Hoseok'u aramasaydın, bir şekilde geri dönebilirdim. Bize bir şey yapmayacağını da biliyordum çünkü. Yine de, beni, bizi düşünüp onca şeye katlandığın için, bize zarar gelmesin diye bir sürü şey yaptığın için, çok teşekkür ederim. Ödeyemeyeceğim tek borcum bu." Burnunu değdirdiği yeri öptü yavaşça. Sıcak dudakları, tenime değdiğinde tüm bedenime elektrik çarpmış gibiydi. Ellerimi sırtında birleştirip omzuna yaslanmış dudaklarımı olduğu yere bastırıp onun gibi ciğerlerimi doldurabildiğim kadar kokusuyla doldurmuştum.

"İyi ki öptüm seni. Dudakların o kadar yumuşak ve güzel ki, ölecek gibi hissediyorum öptüğümde." Gülümseyerek biraz uzaklaştığımda kollarımdan tutarak beni yine kendine çekmişti. "Duyan da onlarca kez öptün sanır, iki kez öptün beni."

"Aslında.. üç." utana sıkıla söylemişti, gözleri ben haricinde her yerde dolanmıştı. "Nasıl, üç?"

Elini yumruk yaparak dudaklarına götürüp yalandan öksürmüştü iki kez. Ardından gülümseyip kelimelerin dudakları arasından dökülmesine izin vermişti. "İşten çıktığım gün, seninle uyumak istediğimi söylediğim gün ve seni sevseydim nasıl olacağını sorduğum gün. Seni hep seviyordum Jimin, beni sevdiğini söylediğin gün bile seviyordum, sevmekle kalmayıp farkındaydım. Ve o gün de yanımda uyurken, öpmek sayılır mı bilemiyorum ama hafifçe dudaklarına dokunmuş olabilirim." Beni sevdiğinin her zaman farkında olduğunu açıkça dile getiriyordu.

"Neden, neden seni sevdiğimi söylediğimde reddettin, neden yaptın, neden sarılıp sevdiğini söylemedin ki?" Bunu merak etmek benim hakkımdı. Sorgulamakta haklı olduğumu düşünüyordum.

"Çünkü o zaman, bunun ikimize de zarar vereceğini düşünüyordum. Bir gün yollarımız ayrılmak zorunda kaldığında, en az hasarla, canın yanmadan bundan sıyrılmanı istiyordum." buruk bir gülümseme belirdi yüzünde. Ne düşündüğünü tam olarak asla anlayamıyordum.

Ben de, "Neden vazgeçtin o zaman, neden döndün kararından?" diye sordum.

Ellerini uzatıp karşısında duran benim ellerimi kavradıktan sonra, beni kendine çekip ellerini belime konumlandırmıştı. "Bir yerde okumuştum, bir kitaptan alıntı. 'Yatağımın karşısında bir pencere var, odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi hiç içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum, işte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.' diyordu. O an anladım ki, kötü resim asarım korkusuyla bomboş duvarları olan odamda yaşamak istemiyorum. Kötüyse kötü, dolu dolu yaşamak istiyorum. İşte bu yüzden vazgeçtim."

Yatağımda oturuyordu ve ben de hemen önünde, ellerim omuzlarında ayakta duruyordum. Cümlesi tamamlanana dek, tüm bu şeyleri söyledikten sonra dizlerine oturup, ellerimi yanaklarına yaslayarak öpmüştüm onu. Gülümsediğini dudaklarıma değen dişlerinden, gerilen dudaklarından anladıktan sonra, ben de gülümsemiştim. O kadar iyi hissediyordum ki, bu güzel anların bitmemesi için elimden gelen her şeyi yapardım. Elleri belimi tamamen kavrarken, ben de ufak bir hamleyle sırtının yatağımla buluşmasını sağlamıştım.