Ang pangalan ko ay Abbygail Mallari, isa akongOJTstudent saisang napaka pribadong Asylum dito saPilipinas. Nagte-training ako rito bilang isang psychiatrist para sa mgataong may mga physical or mental impairments, mgakriminal o kadalasan ay yung mgabiktima ng malubhang trauma samgatrahedyangnaranasannilasakanilangpinanggalinganglugar.
Normal naman ang nagigingtakbo ng aking buhay, walang problema sa mga taong nakakasalamuha ko at masayangnakikihalubilosalahat.
Normal ito noon-- bago ko s'yanakilala..
March 30, 2021, nungdumatingsiyasaaming facility.
Una kaming pinagtagpo ng tadhana aysaloob ng main office ng building, kung saan ako naka-assign na pumwesto. Ipinakilalas'yasa akin ng aking trainor bilangisang espesyal na pasyente.
Hindi ko alam kung ano ang espesyalsakan'ya, pero iyon ang sinasabi ng karamihan na naroonkaya hindi na ako nagtanong pa.
Naging exciting para sa akin ang tagpongiyon, dahilang akalako'ymagigingmadali lang ang gagawin kong pakikutungosakaniya.
Ngunitnagkamali ako.
Matatalas at may pagdududangtingin, iyon ang una n'yangibinigaysaakin. Walang emosyon ang kaniyangmaamongmukha, ngunitpuno ng galit ang kaniyangmgamata.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
'Wala siyangtiwala sa akin', iyon ang una kong nabasasamalamig na titig na kan'yangibinigaysa akin.
Ang sabi ng aking superior, isa s'ya sa mga pasyenteng may malubhang kaso ng malalang trauma na nakuha niya mula saisangpangit na karanasan.