elpaso, liskook

e-40 final✓

Bu yazıyı eklemeyi zorunlu gördüm kendimce. Bir şeyi belirtmek istiyorum. Arkadaşlar, yaşamadığınız ve hissetmediğiniz olay ve duyguları anlayamazsınız. Bunları yazan ben bile tam anlamıyorumdur bir kısmını.

Lalisa çok aşık, gurursuz değil. Jungkook'un bağımlılığının farkında. Psikolojisinin yaşadığı ağır şeyler sonucu ne kadar bozuk olduğunun farkında. Duygular bu bağlamda mantığın önüne geçer çoğu zaman. Yaşamayan bunu bilemez. Bilmeyene de yargılama hakkı düşmez.

Jungkook ise çok yanlışlar yaptı fakat çoğunu elinde olmadan, kendinde olmadan yaptı. Bu kitapta Jungkook'a abartılı yüklenildiğini düşünüyorum. Çoğu kişi onun yaşadıklarını ve bağımlılığını hafife alarak hakaretler etti. Bunlar çok zor şeyler. Lalisa karakteri ise sizin bu fark edemediğiniz şeyleri fark etti ve onu her zaman alttan aldı. O çok aşık ve Jungkook, o da aşık.

Bu bölümden önce bu kısmı okumanız daha sağlıklı olurdu. İyi okumalar❤️

×

Final şarkısı benim için önemli ve çok anlamlı. Şarkıyı dinlemeniz gereken kısmı anlayacaksınız. Lütfen sözlerine ve melodisine dikkat ederek dinleyin ve hissedin. Tüm duyguyu derinlerinizde hissetmenizi istiyorum.

Marlena, torna a casa

Lalisa'dan

Dalga sesleri kulaklarımı dolduruyor, temiz hava ciğerlerimi temizliyordu. Hafiften esen rüzgar saçlarımı okşuyor ve ferahlamamı sağlıyordu.

O günü asla unutamadım. Çıkmadı aklımdan. Ve bugün o günün ilk yıl dönümü olacaktı. Ayrılışımızın üzerinden geçen bir yılı geride bırakmıştık.

Başlarda ondan haber alsam da sonrasında herkesle iletişimini kesmiş ve Elpaso'dan temelli ayrılmıştı. Sebebini sorduğumda ise artık Seul'de yaşamayacak olması olduğunu söylemişlerdi. Sadece beni değil, şehri bile terk etmişti. Telefon numarasını da değiştirmişti.

Sadece merak ediyordum. Yaşıyor muydu? Nasıldı? Günleri nasıl geçiyordu ve hangi işte çalışıyordu? Hangi şehre taşınmıştı?

Aklımdaki bu sorular bir türlü beni terk etmiyor, sürekli zihnimi meşgul ediyordu. Temiz havayı ciğerlerime doldurdum ve gözlerimi kapadım. Acı, en derinimde hissettiğim acım, bugün tekrardan kendini belli edercesine gömüldüğü yerden çıkmıştı. Ama bu, bugüne özeldi. Yıldönümümüze özel.

Gözlerimden yavaşça yaşlar akmaya başlamıştı. Üşüyordum, vücudum titreyerek tepki veriyordu bu uyartıya. Kollarımı birbirine bağladım ve üzerimde olan ince hırkama iyice sindim.

Beklenmedik bir anda arkamdan biri sırtıma ceketini koymuştu. Gözlerimi açtım. Benim kuzenim, canım, en iyi arkadaşım Jaehyun'du. Yanıma oturdu.

Bana bakmadan dalgaların çakıl taşlarına vuruşunu izlemeye başladı.
"Ah Lalisa, güzel yerler biliyorsun."

"Yalnız insanlar için birebir."

"Sen yalnız değilsin."

"Evet, görünürde öyle. Ama kalbim yalnız ve terk edilmiş."

Derin bir nefes verdi. "Eskisi gibi değilsin Lalisa. Gülüşün söndü. Gözlerindeki o parıltı gitti, çakmak çakmak baktığın o gözlerin matlaştı."