The wolf and the games

Hoofdstuk 28

Bastiaan vliegt onhandig heen en weer boven ons. Hij lijkt zich duidelijk niet op zijn gemak te voelen en ik merk al snel dat hij ook zo'n gevoel heeft dat er elk moment een vijandig iemand bovenop ons kan springen. Al zal dat bij Bastiaan niet zo snel het geval zijn. Ik ben echter een gemakkelijk doelwit.

Eric loopt naast me en kijkt naar de grond. Hij snuft wat aan het gras en stopt soms even om een takje te onderzoeken.

Bastiaan begint ineens rondjes te vliegen boven een plek hier een eindje verderop. Hij is al een stukje verdergevlogen. Heeft hij misschien iets gevonden?

Ik snel naar hem toe, gevolgd door Eric. We kijken de lucht in, terwijl Bastiaan nog altijd rondjes vliegt boven een klein eilandje bestaande uit gras midden in het moeras.

"Wat heb je gevonden?" vraag ik naar boven toe.

"Ik weet het niet," antwoordt Bastiaan. "Maar ik denk dat het niet iets gewoons is. Kan jij even kijken?"

"Hoe moeten wij dat vanaf hier kunnen zien?"

Bastiaan grinnikt. "Oh, sorry. Even vergeten." Hij vliegt wat lager naar de grond en kijkt aandachtig naar de plek waar hij zojuist rondjes om heeft gevlogen.

"Nou? Wat is het?" vraag ik.

Zijn ogen staren bedachtzaam voor zich uit. "Geen flauw idee. Het lijkt wel een onschuldig muisje of zoiets."

Muizen zijn ongevaarlijk, bijna triest voor de samenleving. Als je bang bent voor een simpel muisje, dan ben je echt een dwaas. Tenminste, dat is mijn mening. Niet dat anderen dat zo moeten opvatten.

Ik zucht. "Dat is echt triest. Kom maar weer terug."

"Maar stel nou dat het niet ongevaarlijk is?" vraagt Bastiaan, die nu ongemakkelijk heen en weer vliegt boven het kleine eilandje. Ook hij lijkt bijna triest.

Eric mengt zich. "Laat hem daar vliegen. Wij proberen iets te maken zodat wij het ook kunnen zien." Hij draait zich om en trekt me mee.

Woedend kijk ik hem aan. "Wat nou zelf bekijken? Ik wil hier gewoon weg, begrijp dat dan."

"Misschien is het beter als je het eerst met eigen ogen ziet voordat je weer een stompzinnige beslissing maakt," snauwt hij terug.

Dit is weer zo'n zinloze discussie. Maar toch wil ik die hoe dan ook doorzetten, gewoon om überhaupt iets te doen te hebben.

"Dus ik maak stompzinnige beslissingen?" vraag ik kil. "Nou, bedankt. Je opvattingen over mij zijn duidelijk."

Gefrustreerd doet hij een stap achteruit. "Ja, je maakt stompzinnige beslissingen. En ook stompzinnige discussies. Houd er alsjeblieft mee op, wil je?"

Ik grom naar hem. De grom komt diep uit mijn keel en borrelt omhoog. Het is een felle grom, die ik alleen eruitgooi wanneer ik op een prooi jaag of wanneer er een vijand voor me staat. Het is totaal onverwachts, zelfs voor mij.

Eric gromt terug. Zijn grom is nog feller en doet me schrikken. Ik deins achteruit, bang voor zijn lichaamshouding.

"Wat nou?" grom ik boos naar hem.

"Jij begon." Zijn stem is ineens een stuk feller als net. Het komt door de grom.

Het grommen maakt dit een vervelende situatie. Ik recht mijn rug en duw mijn vier poten nog iets omhoog, zodat ik groter lijk. Ik wil niet als een watje overkomen.

Ik snuif. "Nou en? Dit is toch ook een stompzinnige discussie?" Eric wil zijn mond opendoen maar hij krijgt geen kans van mij. "Ja. Dus ophouden!"

"Hé ophouden jullie." Het is Bastiaan die nog steeds boven het grasperkje boven het moeras vliegt. "Ga beter iets zoeken, daar schieten we tenminste wat mee op."