Last Daybreak | ✓

Kabanata 14

[Kabanata 14]

AFTER our class I ran immediately outside. I don't know where am I going. I don't know why am I hurting. Hindi ko alam, bakit gan'to.

Hindi ko alam bakit gan'to ang epekto sa 'kin.

Sino ba siya upang makaramdam ng gan'to?

Gusto ko na ba siya?

Panay ang tulo ng mga luha ko habang tumatakbo. Panay naman ang pahid ko upang hindi makita ng mga tao. Ayaw kong may makakita sa 'kin na umiyak.

I can feel that I'm weak. I want to be strong enough. Ayaw kong maging mahina sa mata ng iba, kung sa pamilya ko okay lang.

Hindi ko alam saan na ako papunta ngayon. Hinayaan ko na lang na ang aking mga paa ang magdesisyon.

I want... I want an air to breathe. I want to unwind.

I smiled bitterly. Why am I hurting, in the first place?

I don't claim that I like Kaleb. I don't know, maybe it's my first to have a friend that close?

Baka nga... I convinced myself. Kaya ako nasasaktan dahil baka iwanan niya ako. Iwanan niya ako bilang kaibigan kasi may girlfriend na siya.

Oo, I'm right. Gano'n 'yon.

Napaupo ako sa ilalim ng tree sa hill na nasa likuran ng aming building. Kung saan ko nakita si Francine na natutulog. Sinandal ko ang aking likuran sa trunk.

Ang sariwang hangin ay marahang iniihip ang ibang hibla ng aking buhok. Ang luhang mga tumulo ay unti-unti na ring natutuyo. Ang lahat ng mga sumagi sa isipan at unti-unting natatanggap ng tuluyan.

Baka gusto ko lang siyang maging kaibigan.

I forced a smile, agad din itong bumalik sa pagiging straight face. Hindi na ako muling maa-attach sa mga tao. Hindi na ako iiyak. Hindi ko na sila iiyakan.

I would cry to my family's treatment, not on strangers I just met.

I won't trust anyone. I won't trust anyone, 'cause if my trust will be broken. I don't know how to fix it anymore. My trust issues is slowly killing me.

Tumakbo na ako pabalik sa classroom ng may nakabangga ako. Agad din itong napasigaw.

“Tang*na sorry!” I felt Deja Vu. Parang ang familiar nito. Pero agad din itong nawala sa harapan ko without having a proper apology.

Napatingin ako sa lalaki.

Kaleb.

I guess he's chasing the girl with him earlier?

“Alam mo, bagay na bagay talaga si Kaleb at si Kathleen!”

“Montealegre at Bustamante!”

“Oo, known talaga ang mga family name nila.”

“Bagay nga. Mabait naman si Kathleen for Kaleb. For sure, mapapag-usapan silanng buong campus bukas.”

Agad kong pinagpagan ang aking school uniform. Still, straight face pa rin ako. I'm not affected. Hindi...

Why does a tear fell?

I don't fucking know it anymore! I'm so much confused. Bakit gan'to ang nararamdaman ko?

I thought it's about friendship?

Bakit... bakit ang sakit?

Tumakbo na ako papalayo roon. Thankfully, hindi na muli pang tumulo ang aking mga luha. Kayaga no'ng mga nagdaang araw. I can't afford na magtaray.