RAYDEZ (TAMAMLANDI)

29.BÖLÜM

Keyifli okumalar❤️‍🩹
Lütfen yıldıza dokunmayı unutmayın⭐

Instagram; arsninmelegi
Twitter; arsnin.melegi
(WhatsApp kanal linki hesabımın açıklamasındaki linkte mevcut.)

29.BÖLÜM

Aklınız kaotik düşüncelerle dolup taştığında, aklınızı en iyi yolla rahat bırakın.

Sanırım o yolu bulamadığım o noktadayım. Hemen sağımda, sıcak nefesi benim çıplak tenime çarpıyordu. Aklımdaki kaotik düşüncelerle kalakalmıştım. Dengemi bozan yine oydu. Beni iki aydır olduğum bu hale o getirmişti daha kendimi toplayamazken yine beni dağıtmaya gelmişti.

Her şey bir gece onunla birlikte olmamla başlamıştı, benim için. Onu içime ilmek ilmek işleyerek sevmeye başlamıştım sonrasında bir daha da içimden söküp atamamıştım. Onu sevmek onun için bir hayaldi benim için de kaçınılmaz bir sondu.

Ben bu sona varırken canımın bu denli yanacağını ve buna rağmen ondan vazgeçemeyeceğimi bilmiyordum. Hem onun hem benim hatalarımızın olduğu bu ilişkide bazen ikinci şansın olduğunu sık sık düşünmüştüm ama bu şansın aylar sonra olacağını tahmin etmezdim. Ona ihtiyacım her an oldu, yaşama ihtiyacımı kaybettiğim her zaman onun beni yaşama isteğiyle geri döndürmesini istemiştim.

Bu bencilce, gurursuzca bir istekti ama ben onsuz güçsüzdüm. O benim gücüm oluyordu. Buna rağmen o aylarca yakınıma bile gelmemişti, izliyordu her gece ama tek bir kez bile yanıma gelmemişti. Şu ana kadar. Şu an yanımdaydı, bu bir hayal değildi biliyordum bilmek kalbimi heyecanla attırıyordu.

Yüzümü o gücün sahibine çevirdim. Gözlerim onun kırmızı damarlarla çevrelenen kara gözbebeklerini hedef aldığında, "Neden buradasın?" diyebildim sesimi dengede tutmaya çalıştığım bir sesle.

Gözleri ağırca kapanıp açıldığında etli dudakları kıpırdadı. "Feza sana hep böyle yakın mıydı?" diye sorduğunda kaşlarımı kaldırdım, hayretle.

"Evet." Onu aynı ses tonumla yanıtlarken gözlerine son bir güçle, içimdekileri yansıtmamaya çabalayarak baktım. "İyi akşamlar, umarım bir daha hayatıma karışmazsın." İkinci şanslar bazen zor verilir.

Bakışlarının altında kalmamak için hızla gözlerimi ondan ayırdım ve onu aylar sonra görmenin etkisinin altında olan bedenimi zorlukla kımıldattım. Bir, iki, üç, üç adımdan sonra onun yanından zorlukla ayırdığım bedenimi kuvvetsiz bırakacak eylemler için beni durdurdu.

"Dip dibeydiniz. Teşekkür ayağına, onun bunun ayağına sana yaklaşıyor." Ona sırtımı döndüğüm bedenimi tekrar öfkeyle ona çevirdim.

"Sana ne Emir? Sana ne?" Bir adım atıp aramızdaki mesafeyi iki adıma indirdim. "Sen benim gözlerim önünde bir nedenden dolayı bir kadınla yakınlaştın. Nedeni umurumda bile değil. Karşımda bunu yaptın mı? Yaptın, bitti her şey." Bir adım daha attım. İki ay önce, yaptığı şeyin bizi getirdiği durumun öfkesini kusuyordum şu an. Hem onun ikinci şansı hak ettiğini düşünüyor hem de ona haykıramadıklarımı haykırmak istiyordum. "Bitti Emir kiminle yakın olup olmadığım seni ilgilendirmez." Öfkenin kanıma yaydığı adrenalin ile nefesim hızlanmıştı.

"İlgilendirmez mi?" dedi duyduklarına inanmıyormuş gibi.

"Evet, ilgilendirmez. Feza ile yakınım olmaya da devam edeceğim." Sesim hiç olmadığı kadar güçlü çıkıyordu. "Ve sen iki ay olduğu gibi yine..." sözlerim yarıda kesildi.

Aramızda bıraktığım bir adımlık mesafeyi bir nefes gibi soluyarak kapattı. Elleri, her iki kolumu kavrayıp yüzümü yüzüne denk getirdi. Gözleri büyük bir özlemin biriktirdiği şekilde gözlerime tutundu. Bu hareketiyle benim gücüm dışında parmak uçlarım üzerinde kalmama olanak sağladı. Sert nefeslerimiz yüzlerimiz arasındaki o minik alanda birbiriyle karşılaşıp birbirine sarılıyordu. Bizim aksimize.