Begin Again (GL)

Chapter One

Huwebes. Ang araw na itinakda ni Satanas para masira ang buhay ko. Dahil hindi ako mahahatid ni Kuya, wala akong choice kundi ang makipag-patayan sa rush hour. Ayaw ko sa crowds. Inverter yata ako..ay, Introvert pala. At ang pinakamalaking pagkakamali ko ngayong umaga? Hindi ako nag-kape.

Tiningala ko ang hagdan ng MRT. Lord, hindi ito hagdan; vertical marathon ito tungo sa kabilang buhay. Habang umaakyat ako, ang hininga ko ay parang sirang vacuum cleaner na naghihingalo.

Girl, twenty-four ka pa lang pero bakit 'yung tuhod mo tumutunog na parang chicharon? Konti na lang, makikita ko na si San Pedro sa itaas ng platform. Yung fitbit ko akala siguro nasa Tour de France ako sa bilis ng heart rate ko.

6:00 AM pa lang pero ang MRT ay parang lata ng sardinas na ipinilit isara. Siksikan na, pero dahil likas na optimistic o sadyang makapal ang mukha ang mga Pinoy, may pumasok pa ring sampung tao sa space na kasya na lang ay tatlong langgam.

Napadikit ako sa pinto. Wala akong mahawakan sa pole dahil puno na ito ng mga kamay na iba-iba ang texture. Eww.

Sa sitwasyon ito kailangan ko ng mahahawakan kasi isa ako sa hindi biniyayaan ng talento na magkaroon balance nang naka tayo habang umaandar ang trenor sadyang lampa lang ako.

Nang umaandar na ang tren, pinilit kong Wala akong balanse. Ako yung tipong nadidulas kahit sa patag na semento. Nang umandar ang tren para akong inalog sa loob.

Shet.

Humarap ako sa pinto para maghanda sa pagbaba, pero sa pag-ikot ko, muntik na akong himatayin. Hindi dahil sa init, kundi dahil may nakaharap pala sa akin. Sobrang lapit. Isang pulgada na lang ang layo ng mukha ko sa kanya.

Biglang may tumulak sa likod ko..yung kuya na G na G na bumaba ng tren na kala mo ay may papremyo pagnaunang makalabas. Dahil sa momentum na,, tuluyan akong nawalan ng balanse.

Ito na nga ang sinasabi ko.

Napasubsob tuloy ako sa leeg ni Ate na nasa harap ko. literal.

Huminga ako nang malalim dahil kailangan ko ng oxygen at doon ko nalanghap ang amoy niya. Teh, ano to? Bakit amoy mystical flowers na hindi pa nadidiskubre ng mga botanist sa Amazon rainforest? Ang bango. Para akong nasa commercial ng mamahaling softener sa gitna ng gera. Samantalang ako, nandirigma na, at amoy pagsisisi.

Nakasandal siya sa pinto, habang ang dalawang palad ko ay nakadikit sa salamin, sa magkabilang gilid ng ulo niya. Kabedon ang tawag dito sa anime, pero ang budget ko rito ay bente-singko pesos lang na pamasahe.

Tae, sino ba tong hayop na tumutulak sa likod ko? Sana masarap ulam mo mamaya pero sana mapuwing ka buong araw! Napapayakap na ako sa stranger! At ito namang puso ko, bakit tumitibok nang ganito? Hindi ito love, baka indigestion lang to mula sa hindi ko pagkain ng breakfast.

Hindi naman ito umiimik.

This position is so awkward.

Gusto ko lumayo sakanya baka pagbintangam niya ko ng sexual harassment although pareho kaming babae pero ang panget talaga ng position namin. Di lang ako makagalaw kasi ang lakas ng tumutulak sa likod ko.

Tae, sino ba tong hayop na tumutulak sa likod ko? Sana masarap ulam mo mamaya pero sana mapuwing ka buong araw! Napapayakap na ako sa stranger, oh! At ito namang puso ko, bakit tumitibok? Hindi ito love, baka indigestion lang 'to mula sa hindi ko pagkain ng breakfast.

​"I'm..I'm sorry," nauutal kong sabi.

​Sinubukan kong lumayo pero muling dagsa ang mga tao. Napadikit ang dibdib ko sa kanya. Naramdaman ko ang lambot ng balat niya sa may leeg, ang init na nagmumula sa katawan niya na tila mas komportable pa kaysa sa sarili kong kama.