SENDE KALANLARIM #Wattys2015

Bir Şans-7.Bölüm

Kolyeyi Melisa görmüştü ve şimdi kesinlikle yanmıştık.Onların aralarını kesinlikle bozacaktım.

Melisa,bu bu Kerem değil.Başka bir Kerem.Kardeşim.Yani ben-"

Bir anda biri sözümü kesti.Oysa ki bayağı kıvırabilmiştim.

"Hayır,o Ceyda'nın kardeşi falan değil.O Benim.O kolyedeki Kerem ismi bana ait.O kolyeyi Ceda'ya ben almıştım.Yani biz sevgiliyken.Şu anda da hâlâ onu seviyorum."

¿!?

Bu çocuk cidden ne dediğini bilmiyordu.Resmen Melisa'ya her şeyi anlatmıştı.Bu,bu Melisa için çok ağırdı.
Kendimi onun yerine koyuyordum da,bu bir kız için,yani ikinci tercih olmak,hiç te iç açıcı değildi.Ama ilk tercih ben olduğum için,sevinmeli miyim?..Bilmiyorum...

Bunlardan sıyrılıp,tekrar az önce olanlara odaklandım.Melisa sinirden ve şaşkınlıktan olsa gerek,gülmeye başladı.

"Na-nasıl yaa!Ben 3 senedir bir hiç miydim?Ben senin olurken(!)hiç miydim?O muydu senin olan?Cevap ver Kerem!

Sonlara doğru sesi bayağı yükselmişti.

Onlar birlikte mi olmuştu?Ben mi yanlış duydum yoksa.Şu an kalbim,dışarı çıkmak için,vücudumla kavga ediyordu sank.Hayır,hayır bu imkânsızdı.Beni seven,kurabiyelere bile bunu anlatan adam,şimdi o kızla birlikte olamazdı.Her ne kadar,sevgilisi o olsa da O Benimdi.Bunu kimse değiştiremezdi.Ah pardon,Melisa değiştirmişti.Kerem onun,o Kerem'in di.Düşünmesi bile berbatken...Ah hayır!

"Sana bunu söylemek zor,evet.Ama ben Paris'e zorla gittim ve sen orada tanıştığım ve belki de Ceyda'yı unutmam için biri olacaktın.Ama olmadı.Senden ayrılmak istedim sonra.Yine başaramadım" dedikten sonra derin bir nefes alıp,ellerini saçlarının içinden geçirdi.

Az önce ki gibi olayı çevirmeye kalkışmadım.Birlikte olduğu(!)adamın anlasın,ona katlansın.

"Peki,elveda o zaman Kerem" diyerek,arabaya atladı Melisa.

Kerem de sadece arkasından bakakaldı.Ben de şaşkındım.Melisa geri geri gelmeye başlayınca arabayla,hızlıca Kerem beni kendine doğru,kenara çekti.Biz kenara gelince,Melisa da hızla arabayı çıkardı.Arabanın camından gördüğümüz kadarıyla ağlamak için,kendini zor tuttuğu,direksiyonu yumruklamasından anlaşılıyordu.

Kerem nasıl olur da bu kadar ilgisizdi.Biz çıkarken,oldukça ilgiliydi.

Hatırlıyorum da,ben hastayken,annemle beraber basımda bekleyen Kerem'di.Annem yokken bile yine beni bütün gece izleyip,yanından hiç ayrılmayan,yine oydu.Şimdi bir kızı yerle bir etmişti benim üstünden ve hâlâ öylece arkasından bakıyordu.Ben de ondan farksızdım.Ben de "bön bön" bakıyordum.

Kafamı Kerem'e çevirip,ona bakmaya başladım.Pişman mı yoksa mutlu mu olmuştu?Bunu yüzünden anlamak zordu.

"Neden yaptın,yani neden bitirdim?" diye sordum duraksayarak.

"Yapmak zorundaydım.Artık yapmalıydım" dedi gözlerini büyüterek.

Sonra gitmeye başladım.Ne yapabilirdim ki.Onu teselli edemezdim.Etmemeliydim de.

Adımlarından anladığım kadarıyla,arkamdan geliyordu.

Az önce Kerem,Melisa'dan ayrılmamış mıydı?Bu ne hızdı.Benim peşimden değil,Melisa'nın peşinden gitmeliydi.Çünkü kızı,çok kötü bir çukura atmıştı ve eğer o çukurda Melisa'ya arkadaş olarak davranmazsa,Melisa o çukura ilelebet mâhkûmdu.

"Ceyda,dur"

Durup,arkama döndüm.

"Sen benden ayrılmadın.Melisa'dan ayrıldın.Ona gitmek lâzım.Gerçi aayrılan sensin ama.Gitmelisin.O kızı öyle bırakmamalısın.