Project BFF

Hoofdstuk 6~Ninja Sascha

Cindy

Na de diricteur die afgrijselijke woorden zei bleef mijn wereld voor een paar minuten stil staan.

Het was alsof niks meer goed zou komen.

Ik heb dit zo erg verpest.

Wat zal mijn moeder wel denken.

Ik was altijd al bang voor wat mijn moeder over me dacht.

Het was altijd meneer en mevrouw Parker en hun perfecte dochters.

En Stephanie....

Stephanie onderdrukken ze NOOIT, ookal krijgt ze een C ofzo.

Ik denk dat mijn ouders nogal bang voor haar zijn.

Dan is nog kleine Lillith, ik wil niet eens over haar denken, maar ik kan niet stoppen met mezelf te afvragen wat zij zou denken.

Vertrouw me, het is echt niet leuk.

Cindy een B is slecht.
Cindy wat doe je? Maak je huiswerk.
Cindy ik en je vader zijn erg teleurgesteld in je.
Cindy dit, Cindy dat, bla bla bla.

AHHHHHH.

Het voelt alsof je brein ontploft.

En nu ben ik geschorst, dit gaat alles erger maken.

Ik word nu al bang van hun gezichten die vol met teleurstelling en afschuwing zitten.

Nu heb ik het echt verpest, dit is niet meer terug te draaien.

Wat heb ik gedaan?

Die vraag herhaald zich maar in mijn hoofd.

Is er nog hoop? Kan ik hier op school blijven?

Mijn ouders geven me echt op voor adoptie, ik neem het ze niet kwalijk, als ik mijn eigen dochter was zou ik mezelf ook niet willen.

"Cindy? Cindy? Gaat het wel? Ik snap dat dit niet leuk voor je is maar-" Hij keek me met medelijden aan, hij weet hoe erg dit is, en hoe erg ik hiervoor gestrafd kan worden.

"Nee nee, het gaat wel" loog ik.

Ik haat het om te liegen, echt waar, maar liegen is soms gewoon onontkoombaar.

Zal ik ook tegen mijn ouders moeten liegen over het feit dat ik geschorst ben?

"Ik geef het door aan je ouders als je wil?" Bood hij me aan.

Hij merkte dat ik nogal bang leek en zei uiteindelijk dat ik het zelf kon zeggen als ik wou.

Dan word het maar liegen.

****

"Ik ben geschorst." Zeg ik na school tegen mijn beste vriendin.

Sascha spuugt haar drankje uit en kijkt me voor een heele lange tijd aan.

"Wat?"

"Ja." Zei ik en en leek alsof ik elke moment opeens in tranen kon uitbarsten.

"Maar...maar...en je ouders dan?"

"Dan zal ik maar moeten liegen." En deze keer huil ik echt.

Sascha schrikt wanneer ze ziet dat ik huil en doet meteen een arm om me heen.

"Ik-ik snap h-het ge-ge-woon n-niet." Zeg ik stotterend. "E-en n-nu moet i-ik w-wel lie-liegen." Vervolg ik.

"Leugens hebben een korte leven Cindy" zegt ze en kijkt voor zich uit.

Ze pakt een zakdoek uit haar tas en geeft het aan mij.

Na ik mijn tranen weg voog wist ik dat ze gelijk had.