Project BFF

Hoofdstuk 20~Wat...? WACHT WAT?!

Cindy

Ik weet niet wat er aan de hand is. Echt niet.

Ik weet niet wat ik ga doen, moet ik bij Sascha op bezoek gaan?

Nee, het is waarschijnlijk geen goed idee.

Ze is vast nog aan het slapen en het is dom als ik er heen ga en niets kan zeggen...

Maar iets zegt me dat ik moet gaan, het is een vreemde gevoel.

De ziekenhuis wacht op me denk ik.

Dat was heel raar om te zeggen en ik weet niet WAAROM ik dat zei, maar mijn beste vriendin heeft me nodig.

Dus ik ga naar Sascha toe, en snel.

****

Ik loop de ziekenhuis binnen en zeg dat ik Sascha wil bezoeken.

"Sorry meisje." Zei de secretaresse. "Alleen familie mag haar bezoeken."

"Ik ben haar nicht." Loog ik gemakkelijk en liep naar de lift.

Kamer 83, op de zesde verdieping.

Dat was wat mijn moeder me vertelde, dus dat moet het wel zijn.

Ik kan letterlijk niet geloven dat ik mijn beste vriendin ga bezoeken in de ziekenhuis.

DE ZIEKENHUIS.

OH,heb ik al gezegd dat Sascha in een auto ongeluk zat dat ervoor zorgde dat haar moeder dood ging en Sascha in de ZIEKENHUIS belandde?

Ik bedoel, als je erover nadenkt is het best wel grappig. Vroeger zei ze dat ze niet genoeg aandacht kreeg en soms gewoon in een koma wou liggen, in de ziekenhuis, alleen....

Heel ironisch...

Ja...

Maarja, zo is het leven na eenmaal. Toch?

Ironisch.

Ik sta nu in de lift, een volle lift. Een vrouw met een baby, een oude man en vrouw, een 8 jarige meisje met staartjes en een lolly en een man die er heel erg zakelijk uit zag.

Heel ironisch...

Wat het nog erger maakt is dat er een deuntje op de achtergrond te horen is wat het een miljoen keer meer awkward maakt.

Awkward...

Oke,alle andere keren wanneer ik zei dat iets awkward was...loog ik.

DIT IS HET MEEST AWKWARD DAT IK OOIT HEB MEEGEMAAKT.

CINDY PARKER HEEFT GESPROKEN!

Gelukkig stopte het allemaal wanneer we op de derde verdieping waren, ik liep er met haast uit en probeerde Sascha's kamer te vinden.

Lopen, lopen, lopen.

Ik heb echt honger, hopelijk hebben ze koekjes in de ziekenhuis.

Ik kom een zuster tegen terwijl ik Sascha's kamer probeer te vinden en besluit haar te vragen of ze koekjes hebben.

"Nee niet op dit moment, we hebben wel chocola om u aan te bieden." Zei de vrouw en zoals altijd zei ik ja.

Even later liep ik verder, alleen met een grote doos chocola in mijn hand.

Ahhh.

Ik stopte toen ik de deur zag met '83' erop en zuchtte.

Ik deed te deur open maar had geen idee wat me te wachten stond.

En ja, Sascha lag daar. Helemaal stil.

Ik wou huilen, maar waarom zou ik?

Ik zat op een stoel die naast haar bed stond en pakte haar hand.