Project BFF

Hoofdstuk 27~Een Mysterie

Sascha

Camera beelden.

Moet ik het spellen? Ze hebben camera beelden gevonden van iemand die mijn kamer in de ziekenhuis is binnengelopen met een prik.

Daardoor heb ik een lichte vorm van geheugen verlies gekregen. Ze hebben camera beelden, VAN DE PERSOON DIE ME HEEFT GEPRIKT VERDOMME!

Ik heb nu letterlijk gewoon zin om het te spellen, dat is hoe enthousiast ik ben om die beelden te bekijken.

Aan de andere kant wil ik het eigenlijk niet zien. Wat als het niet is wat ik wil dat het is? Niet alles gaat zoals je wilt, dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Tuurlijk ga ik Cindy meteen inlichten, ze heeft de laatste weken alleen maar theorien bedacht...ik denk zelfs dat ze het ECHT leuk vind. Maarja, Cindy blijft Cindy.

Soms vraag ik me wel af of dat een goede ding is, voor haar en voor mij.

***

"Sascha, dit is geen hele grote grap toch?" Vroeg Cindy toen we samen de ziekenhuis binnenliepen. "Ik bedoel, er komen toch niet opeens camera's en microfoon's uit het niets die opeens heel hard lachen en 'grapje' schreeuwen?"

"Oh mijn god, nee! De ziekenhuis belde me en vertelden me dat ze camera beelden hadden gevonden van een mogelijke verdachte met een zwarte vest, broek en schoenen en een PRIK die mijn geheugenverlies heeft veroorzaakt!" Zei ik en ademde dramatisch en uit, alsof ik net de meest uitgebreide verhaal ooit heb verteld, wat deels waar is.

"Ik zie wat je bedoelt." Zei Cindy en stopte met lopen, en had haar ogen op iets achter me.

"Wat?" Vroeg ik verward, daarop wees ze naar iets achter me en natuurlijk draaide ik me zo snel mogelijk om.

Oh man...

Heel veel politie mannen en vrouwen, dokters en zusters stonden in een gigantische groep. Ik moet zeggen, ik voel me vereerd.

"Euh, hallo?" Vraagt Cindy aan een van de zusters en tikt op haar schouder.

De zuster draaide zich om en haar ogen werden groot zodra ze mij zag. "Ze is er!" Schreeuwde ze en politie mannen en vrouwen renden meteen naar me toe.

Cindy stond er in het hoekje, haar mond was wijd open uit verassing.

"PARDON!" Schreeuw ik wanneer ik klaar was met de slechte adem van de politie en heel veel vragen.

"TEN EERSTE! JULLIE HEBBEN KAUWGOM NODIG!" Riep ik waardoor een paar in en uit gingen ademen om te ruiken hoe vies hun ze roken.

"TEN TWEEDE! WHAT THE HELL, WAAROM DOEN JULLIE ZO DRAMATISCH OM EEN KLEINE DINGETJE!" Riep ik waardoor iedereen stil werd en naar me keek alsof ik dom was.

"Weet je het dan niet?" Vroeg een politie man.

"Wat?" Vroeg ik, ja ze houden echt iets geheim.

"Nou de persoon die je had geprikt was niet zo slim geweest en had de prk achtergelaten toen die was weggerend."

"Het punt?"

"Ze vonden sporen van Devils Breath in je bloed, een drug uit-"

"Zuid Amerika en word meestal verkocht in de straten van Colombia,geen idee hoe die persoon het heeft gekregen." Onderbrak Cindy en werd meteen stil toen ze zag dat iedereen verbaasd naar haar keek, inclusief ik.

Toen zag ik dat ze haar telefoon weer in haar zakken heeft gedaan, zucht, tuurlijk heeft ze Google gebruikt.

"Het is misdaad, echte misdaad." Legde de politieman uit.