[Vinny]
"How's kuya na kaya? Tagal na nyang walang paramdam ah." I would admit, na m-miss ko na sya.. kahit pilosopo at suplado:)
"Si, may balita ka kay kuya?" I asked Simon.
He nodded.
"He is in a meet and greet, sa Baguio." Simon replied.
Baguio? Diba andun si Zaira? Nagkita kaya sila!?
"Baguio?" Paninigurado ko sa sinabi ni kuya Simon.
"Yah, why?" Sagot nya.
"Zaira is in Baguio, right? Sa tingin mo nag kita kaya sila?" I asked.
His eyes grew wide.
Siguro, naalala nya ung sinabi ni ate Zaira before she left.
actually babalik lang sila sa manila while me.. pupunta ng Baguio.
"Shoot! Oonga!" Sigaw nya tila tuwang tuwa.
"Let's call him later." Pagsisiyasat ko kay Simon.
He nodded, and left.. diba suplado:)
BAGUIO- MINES VIEW PARK:
After almost 30 mins of waiting..
May biglang pumasok, at akmang tuwang tuwa. "Yow!! Bro! Your plan is so good!! Handa na sa baba.That's a very nice ide-"
Hindi pa man nya natatapos ang kanyang sinasabi ay nasunggaban agad ni Sandro ang bibig nya.
And all i heard is, "shuwishshuwish" Sandro whispering at james.
"P-plan? What plan?" I asked.
I saw his death glair to james.
"Sandro..?" I said.
He doesn't have any choice but to tell me.
"Ano kase Zaira.. uhhh.." sabi nya.
"Anong ano? Diretsohin mo ako Sandro ah!" I replied.
He said, "look, it's not what you think.. hindi sa planado to lahat.. some of it, yes i will admit it.. pero alam mo un? Gusto ko lang masolo ung attention ko sayo.. so naisipan kong.. paalisin ung mga tao by.. faking a post. Ung nakita mo kanina photographer natin ang kumuha non, while you where talking to me. And yes un ung dahilan kaya ako tumabi sayo. Sorry"
I will admit, diko ine-expect to. Pero lang, sinayang nya ung oras ng mga tao! Naawa lang ako sa kanila! At sino bang hindi? Nag papaka-tiyaga sila sa initan para lang makita sya tapos.. papaalisin lang nya!
"Ang dami mong taong sinasayang ang oras sandro! And it is because of me AGAIN. At pamihadong pahamak ang abot mo! Alam mo ba un ha!?" I said.
Diko na lang masyadong pinahalata ung galit ko, ayaw ko naman syang malayo sakin. Pero naawala lang talaga ako sa mga tao. At higit sa lahat isa sa pinaka ayaw ko ung mga gantong surprise surprise. Ayaw ko nung tinututukan ako ng attention. Ayaw na AYAW ko yun!
I saw the look in his eyes, the frustration and the sadness.
I was a little guilty about it. Hindi ko na lang sya pinansin.. until...
"I'm so so sorry, Zaira. Pero please pwedeng i-appreciate mo muna ung ginawa ko sayo? Kahit saglit lang! Please?" Sabi nya sabay yakap ng mahigpit sakin.
"A-anong meron?" Frustrated kong tanong. Then pushed him away from me. Hello? Di kami talo ano!
I saw his jerked smile.
Ayan nnmn tayo Sandro! Tandaan mo hindi pa tayo tapos! Mamaya ka sakin!
"Let's go down and see" sabi nya.
So ayun bumaba na nga kami.
And to my frikin' surprise. Walang umalis o umuwing tao.. so ano un bumalik sila? Naguguluhan kong tanong sa isip.
"Surprise!!" Sandro said.
"And yes, tama yang nakikita mo. Walang umalis. Planado to lahat! So don't worry, they all knew about this!" He added.
All i did is smile awkwardly.
Then few minutes later, i saw a figure of a boy heading towards me.
"C-carlo!?" I said.
no one replies.
Nang nakita ko na kung sino yun.
I frozed.
"Surprise!" Carlo said, while holding a bouquet of flower, then gave it to me.
"I-i though you have special gathering?" I replied.
He said, "yes. This is the special gathering I've told you."
My eyes grew wide.
So planado talaga tong lahat? Pano? Bakit? Ang daming pumapasok sa utak kong mga tanong.
"Are you happy?" I've heard Sandro said.
"Ya-yah.." I replied.
Why did he do this? My curiousity heats me again. While sitting in front of the crowd.
-TIME SKIPPED-
Someone spoke, "to this time guys, maaring ninyo na pong maisayaw ang inyong mga partner!"
Wala sa sarili akong hinila ni Sandro, at pawang excited na excited!
I just snap when i realized na nasa gitna na pala kami ng dancefloor.
"What? Why am I here!?" Bulong ko.
Nang bigla nya akong hilahin palapit sa kanya, saka ako sinayaw ng mokong na to!
Diko maiwasang ngumiti ng patago
why nmn kasi kinilig Zaira!
"I know you're smiling, nararamdaman ko" sabi ni Sandro. At agad nmn akong napa bigwas sa pagkaka dikit sa dobdib nya, at agad nya nmn itong kinatawa!
So then, he is still dancing me around until..
The lights went off and the spotlight opened, showing the both of us.
The people around us is yelling, at tila ba kilig na kilig.
"Sands, tama na ata to. Nakakahiya!" Tugon ko.
All I heard from him is, "shh"
Napa pikit na lang ako.
Pag ka bukas ng mata ko ay bungad agad ang tingin sakin ni Sandro, samantalang umiling agad ako at hinanap si Carlo.
"He's not here, umuwi na sya." Sandro said.
I was shock for what he said. Bakit sya aalis agad? Eh kakarating palang nya?
Wala na akong nagawa kundi mag *sigh*
-TIME SKIP-
it is almost midnight nang ayain ko nang umuwi si Sandro, "Sandro, can we go home na? Madaling araw na eh."
"Dito tayo matutulog." Sagot nya.
"HAH!!? SERYOSO KABA!?" Sigaw ko.
"Yas." He answered
Wtf!
YOU ARE READING
I WISH I'M 27
RandomHello! Just to clarify i'm Zarina Bentir You can call me zari na lang. I'm a big big fan of Sandro Marcos. As you can see hehe. *Disclaimer* This story is not real, (some of it) but yeah hahaha! This is just a fanfic. :)
