KABANATA 2

253 20 5
                                        

This episode is dedicated to @_5Latenightwalks. Ginalaw ko na po iyong baso HAHAHAHA!

Madison's POV.

"H-have you eaten already? Kung hindi pa, p-pwede kang sumabay sa amin ni Randall," nauutal na saad ko kay Russel habang pilit na iniiwas ko ang aking mga mata mula sa kanya.

"I would love that. Sinadya ko talaga hindi mag-agahan," aniya habang nagbubutones ng kanyang polo.

"What?"

"Namiss ko luto mo. But guess what? Mas namiss ata kita," saad niya sabay kindat pa sa akin.

"A-are you flirting with me?" I asked him with a creased forehead.

"Why? Isn't yet obvious?" he responded in a low rumble of voice as he approached me.

"I'm flirting with you, Madison. I want you to get back to me," he added as he suddenly cornered me and pressed his hands against the wall.

"I want to feel your warmth, your touch, and your lips on my body. I want to have you back," he whispered when he wrapped his arms around my waist.

A chill crawled up my spine as I felt Russel's breath above my lips. We were just an inch far from each other and my heart is palpitating so bad! My tongue had grew so thick to formulate a verbal answer.

"What are you guys doing?"

Malakas kong naitulak palayo si Russel noong madinig ko ang boses ni Randall sa loob ng kusina. Nakatitig siya sa aming dalawa habang nakatayo ito sa harap ng pinto.

"N-nothing, sweetheart. T-take your seat so we can have our breakfast already," nauutal ko pang utos sa bata at mabilis na pumwesto sa harapan ng rice cooker upang maghanda ng kanin.

"Do you really have to be present on the wront time, bud?"

Tahimik na lamang akong napangisi noong madinig kong sinabi iyon ni Russel sabay malakas na bumuntong hininga at mukhang dismayadong hindi natuloy kung anuman iyong binabalak niya.

******

"Nasa loob na ng bag ni Randall iyong mga libro at gamit niya sa school. Siguraduhin mong ihatid mo siya sa harap mismo ng classroom niya para panatag akong nakapasok talaga siya sa loob ng klase. Atsaka, huwag mong ipabibitbit sa bata iyong backpack niya. Madami siyang libro baka hindi kayanin ng likod n-" I wasn't able to finish my sentence when Russel cut me off.

"You need to chill, Madi. Tatay ako ng bata kaya wala kang dapat ipag-alala. Tatandaan ko lahat ng bilin mo," he said then he gently took Randall's bag from me.

"Bye bye, mommy. See you later."

I bend my knees and face my sweet little angel. I gave him a broad smile as I secured the buttons on his jacket.

"Be a good boy, okay? Kapag hindi ka po nasundo ni mommy mamayang hapon ay tatawagan ko si Uncle Trevor mo para sunduin ka, ha?" mahinang paalala ko sa kanya habang sinusuklay ko pa yung buhok niya gamit ang mga daliri ko.

"Noted, captain!" masiglang sagot niya habang nakasaludo.

"Uncle Trevor?" Russel asked me in a creased forehead.

Tumayo muna ako mula sa pagkakaluhod sa sahig bago ko sinagot si Russel, "Si Trevor ang madalas na sumundo sa kanya sa school kapag gipit ako sa oras."

"Well, not anymore. Kung hindi mo siya masusunod mamayang hapon, ako susundo sa kanya. Here. Give me your number," he said as he casually laid out his phone in front of me.

Bitterness of Affection- BOOK 2Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon