SIMULA

494 29 18
                                        

Madison's POV.

"I am glad to see you again, Madison." Noong madinig ko siyang magsalita sa malapitan ay agad na nagsalubong 'yong aking mga kilay ko dahil sa pagtataka, kung bakit pamilyar na pamilyar sa aking pandinig ang tinig ng kanyang malalim na boses. Pakiramdam ko ay kilala ko kung sino ang nagmamay-ari ng boses na umuugong ngayon sa apat na sulok ng kuwarto.

"E-excuse me? Pardon, please?" I said in a puzzled facial expression.

Dahan-dahan niyang tinanggal 'yong sumbrero at mask na suot niya. Nang masilayan ko ang kanyang mukha ay naramdaman ko yung biglaang panlalambot ng magkabila kong mga tuhod.

"It has been a while. Please, don't tell me that you didn't miss me because I missed you so badly," sambit niya habang nakatitig ng seryoso 'yong kanyang mga mata sa direksyon ng kinatatayuan ko.

"I-ikaw si Leo?!" pagtatanong ko habang magkasalubong ang aking mga kilay.

"Yes, I am. Russel Yosef Silverio. The young Leonardo da Vinci of France. It's nice meeting you again, Madison Noelle Espinosa," aniya tapos ay naglahad ng kanyang kamay sa aking harapan.

Napaatras ako sa sobrang gulat sabay nagtakip ng aking bibig. Para akong galing sa isang marathon dahil sa bilis ng pagpintig ng puso ko. Sinubukan ko pang magsalita ngunit tila ba ay nanuyo ang aking lalamunan.

"Aren't you happy to see me? Too bad I am happy to see you," Russel said in a deep, manly voice. His gaze was locked into mine as if he was going to stare at me forever.

"P-pinlano mo ba ang lahat ng 'to? Alam mo bang dito ako nagta-trabaho?"

He let out a deep breath and sat down on the edge of the table. He loosen up his necktie and stared back at me, as he put his hands inside his pockets. "Yeah and it took me goddamn years to finally be able to find you again."

Russel's eyes trembled as the beautiful shape of his jaw tightened. I swallowed hard and I felt that my thighs are threatened to buckle. I have no idea on how should I talk to him after several years of losing our contact of each other.

"I-I'm sorry. I don't think I can go on with this interview," mahinang saad ko matapos kong ilihis sa ibang direksyon ang aking mga mata. Hindi ko alam kung bakit nahihirapan akong makipagtitigan sa kanya ng matagal!

I swing around and turned my back at him. I feel like my brain is now filled with random thoughts, which I am having a difficult time to process. What is wrong with me? I cannot even think straight! I flung the door wide and left him all by himself. I was completely out of myself while running like an insane person across the hallway. I am now desperate of get away from him.

"Madison! Madison, come back here!"

My eyes widen when Russel had suddenly grab my arm and made me face him again. I even tried to withdraw my arm, however his grip was tight as if he has no plan of letting me go.

"Is this the only thing you are good at?" He gave me sharp look on his face.

"What?"

"How can you keep on doing the same thing to me over and over again, Madison? Sa pagtalikod, pagtakbo, at paglalaho ka na lamang ba talaga magaling?"

"Russel-"

"I need an explanation, Madi. I need an acceptable reason!"

Nagsitinginan sa aming direksyon ang iilang mga empleyado sa loob ng opisina noong bahagya niya akong pagtaasan ng boses. Napakagat ako sa ibabang parte ng labi ko sabay tinitigan siya ng deretso sa mata.

"Explanation? Reason? Ako diba dapat ang nagtatanong sa'yo niyan? If there is one of us who is in need of closure right now, it's not supposed to be you, Russel. It's me."

Bitterness of Affection- BOOK 2Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon