Bitterness of Affection- BOOK 2

KABANATA 19

Madison's POV.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig matapos kong makaharap uli ang nanay ni Russel pagdaan ng limang taon. Bakas ko ang malaking pagbabago sa kanyang kalusugan at pangangatawan ngayon, kumpara noong huli ko siyang makita noon.

"Let's go, Randall." Mabilis kong binuhat si Randall sa bisig ko at tumalikod mula sa kanya.

Nakakailang hakbang pa lamang ako nang makita kong nakatayo sa di kalayuan si Russel at gulat din ang nasaksihan ko sa expresyon ng kanyang pagmumukha dahil sa biglaang paghaharap namin ng kanyang ina.

Hinawakan niya ako braso habang seryoso ang titig niya sa mga mata ko. "M-madi, let me explain."

Malakas kong hinawi iyong braso kong hawak niya. "Is there anything else for you to explain, Russel? You should have told me about this. O baka naman kaya hindi mo sinabi sa akin ay dahil sa plano mo talagang magkita kami uli dito sa ospital?" galit na sabi ko sa kanya habang matatalim ang mga titig ko sa kanyang mga mata.

Lumakad ako palayo sa kanila habang bitbit ko si Randall na ngayon ay halatang naguguluhan sa nangyari.

******

Nang maibalik ko na si Randall sa kuwarto niya ay mabilis ko siyang pinaupo sa paanan ng kama. Nakita niya ang galit na expresyon sa aking pagmumukha, kung kaya't napabusangot na lamang ito sabay yumuko habang hinihimas iyong likod ng kuting na kanina pang hawak niya.

"Randall, why do you have to leave your room like that? Don't you know that you scared mommy to death?" Nakakunot ang aking noo nang tanungin ko siya.

"I-it's not really my intention to get you worried, mommy. When I woke up, I was left alone in the room. I went outside to find you but this..." aniya sabay turo sa kuting na ngayon ay mahimbing na natutulog sa maliliit na mga hita niya. "This cute little kitten got distracted," sagot niya sabay bumusangot uli sa harap ko with matching puppy eyes pa.

"Ginawa mo pang dahilan 'yang pusang 'yan. Akin na nga 'yan at muntik ka pang mawala dahil dy-"

"Huwag, mommy! Siya, wala ng mommy, eh. Wala na aalaga sa kanya," mangiyak ngiyak na pagmamakaawa ni Randall noong pigilan niya akong kunin sa kanya iyong kuting. Niyakap pa niya ito sa takot na baka ay agawin ko sa kanya iyong pusa.

Naparolled eyes na lamag ako sabay nagbuntong hininga at napatapik sa aking noo. "Another thing, 'diba I told you naman that don't ever talk to strangers? Bakit nakipag-usap ka sa hindi mo kilala?"

"Lola Divina seems harmless naman, eh. She's kind, mommy. We even named this kitten as Coco," sagot pa niya sa akin.

"And you exchange names already?"

"Yes. She is not a bad person naman, eh. And also... I feel really sorry for her, mommy. She has stage four cancer and yet her son wouldn't even visit her," Randall said.

"S-she has what?" I stuttered as I asked him again.

"Cancer. She has cancer and she is running out of time."

******

Russel's POV.

"So, you were saying... that y-you and Madison had a child? You mean that young boy is your kid?" my mom asked me in a frowning face as I have taken her back to her room.

I took a deep breath as I tossed myself on the couch. "Yeah, that boy is my son."

She became silent, obviously she was too stunned to speak after I told her that I already have a kid.